Εκείνο το βράδυ είχε πάρει μεγάλες αποφάσεις.. όλα γυρίζανε ακόμα μέσα του..Πόνος, θλίψη, απογοήτευση, σκέψεις ,εμπιστοσύνη, πάθος, όνειρα, θυμός, οργή..Όλα ένα κουβάρι.. και ακόμα τίποτα δεν είχε καταλαγιάσει.. σαν τον άνεμο. Όλα στον αέρα…

Και εκείνη η ματιά; Ακόμα δεν μπορούσε να το πιστέψει, πώς ήταν δυνατόν; Πώς;Σάστισε σαν την αντάλλαξε με εκείνη την άγνωστη, είχε ακριβώς τα ίδια μάτια με εκείνη.. όμως αυτές οι σκέψεις δεν μπορούσαν  να αποσπάσουν τις προηγούμενες..Και έτσι επιβιβάστηκε γοργά στο πλοίο ..

-Καλησπέρα…

καλησπέρα λέω…. Όμορφη βραδιά ε;;

-Όπως νομίζεις. .δεν την πρόσεξα..

-Καλά με δουλεύεις; 2 ώρες  που είμαστε πάνω στο πλοίο δεν έχεις πάρει τα μάτια σου από την θάλασσα κ τον ορίζοντα μπροστά. .και να με συνχωρείς για τον ενικό..

-Και εσύ δεν είχες άλλη δουλεία τόση ώρα; Εμένα κοιτούσες;

-Όχι.. αλλά… εεεε…. Κοίτα.. να σου πω την αμαρτία μου. Κόλλησα.. Ναι! ήταν τόσο μα τόσο βαθύ το βλέμμα σου, πού απόρησα…

Εν αντιθέσει με τώρα!

-Δηλαδή;

-Ε τι δηλαδή; Καταρχήν εκτός του ότι είσαι αγενής ,και αυτό το κρίνω από την γενική σου συμπεριφορά, κατά δεύτερον λοιπόν μου την λες κιόλας ότι σε παρακολουθώ, αυτό είναι ανήκουστο!! και  σαν να μην έφτανε αυτό εσύ! Με κοίταξες περίεργα όταν μπήκαμε στο πλοίο!

-Μάλιστα.. δηλαδή για να καταλάβω.. έρχεσαι και μου απευθύνεις τον λόγο απρόσκλητη,και από πάνω μου την λες κιόλας έτσι;

Μάλιστα κυρία μου..

Μα όσον αναφορά την.. ματιά.. έχετε δίκιο κυρία μου. .δικό μου λάθος και δεν πρόκειται να επαναληφθεί ποτέ ξανά σας το υπόσχομαι!

-Μάλλον δεν αρχίσαμε καλά βλέπω… στραβά ξεκινήσαμε.. και από ότι βλέπω πληθυντικός ξαφνικά..

-Μάλλον.. αλλά ούτε αρχίσαμε τίποτα ούτε πρόκειται ποτέ..

Και για να τελειώνουμε μια και καλή με αυτό το θέμα, θα ήθελα να μείνω μόνος μου αν δεν σε πειράζει αυτό βέβαια.

-Μάλιστα.. και δεσποινίς παρακαλώ! Όπως νομίζετε!!

Έτσι ξεκίνησε η σχέση μεταξύ τους. Ανάποδα όπως ακριβώς ήταν και όλη τους η ζωή, μα αυτό έμελλε να το μάθει ο ένας απ’ τον άλλο μέσα από ένα τραγούδι…

Ήταν απόγευμα όταν ακούστηκαν τυχαία  οι στίχοι του κ εκείνη δεν μπορούσε να μην δει αμέσως  την διαφορά στο πρόσωπο του, είχαν περάσει ήδη δυο μέρες στο νησί οι δυο τους και παρόλο που δεν είχαν ακόμα καλά καλά ανταλλάξει μια σοβαρή κουβέντα, παρόλα αυτά τον ήξερε πλέον καλά… ένα παράξενο δέσιμο υπήρχε μεταξύ τους…

-Τι έγινε;; τι έπαθες;

-Τίποτα…

-Τι τίποτα καλέ μου; Μπορεί να σε ξέρω λίγο ακόμα μα.. σαν θηλυκό κάτι καταλαβαίνω κ εγώ.. έλα πες μου..

-Μην τολμήσεις ξανά να με αποκαλέσεις έτσι!! Τα ακούς; Αλλιώς σου κόβω την καλημέρα μια για πάντα..

Έφυγε… μα ο θυμός στο πρόσωπα του ήταν πρωτόγνωρος για τα δεδομένα που είχε χτίσει μέχρι εκείνη την ώρα, από την μέρα που γνωριστήκανε δεν τον είχε ποτέ ξαναδεί «έτσι» .. Σάστισε.. Έμεινε στήλη άλατος, να τον κοιτάει καθώς εκείνος απομακρύνονταν…Και αναρωτιόνταν πως μπορούσε να αλλάξει τόσο απότομα, δεν μπορούσε να πιστέψει στα αυτιά της, αυτό που μόλις είχε προηγηθεί, της φαινόταν απίστευτο ..  μα πώς; Από ένα τραγούδι; Της φαινόταν κωμικό… μα δεν μπορούσε να γελάσει, μάλλον να κλάψει ήθελε..Τότε θυμήθηκε την πρώτη φορά που τον είδε να χαμογελάει ..πάλι από ένα τραγούδι ήταν… ναι..
Ήμασταν ακίνητα και αμίλητα αγάλματα,
ήμασταν αγέλαστα, χάνει όποιος γελά.
Γέλασες και κέρδισα κι έτσι μες στα χείλη σου έζησα,
γέλαγες και κέρδιζα, σ έχασα μετά

Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί, και πάλι παιδί.

Ήμασταν ακίνητοι απ το χρόνο ασυγκίνητοι,
ήμασταν ανίκητοι, χάσαμε κι οι δυο

Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί,
και πάλι παιδί, και πάλι παιδί.

Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί

Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί,
και πάλι παιδί, και πάλι παιδί

Θυμάται ακόμα πώς είχαν κοκκινίσει τα μάγουλα του όταν του είπε αυθόρμητα και αθώα… Έχεις πολύ ωραίο χαμόγελο γιατί δεν χαμογελάς ποιο συχνά;.. Ντράπηκε, και ένιωσε αμήχανα, μα κ εκείνη το ίδιο, δεν πίστευε πώς της είχε ξεφύγει πριν καν πάρει ανάσα,  μα ήταν τόσο αφοπλιστικός ο τρόπος που της χαμογέλασε τότε.. σαν παιδί…

συνεχίζεται..

Δίχως λόγια…

πππςςςςς ..  πάει πολύς καιρός απ την τελευταία φορά που κατάφερα να γράψω εδώ..

Μου έχει λείψει να πώ την αλήθεια.. Λοιπόν απο ότι βλέπω χρωστάω απαντήσεις άπο την προηγούμενη ανάρτηση και μάλιστα πολλές..

Ευτυχώς μπορώ να μπώ επιτέλους ξανά, όπως είχα πεί κ παλιά.. είχε πάθει ένα μπλάκ άουτ το μπλόγκ μου, επικοινώνησα (τουλάχιστον προσπάθησα) με την wordpress για να βρώ επιτέλους τι συμβαίνει, μα.. τίποτα δέν βγήκε άπο αυτήν την προσπάθεια,τελικά βρήκα άκρη μόνος μου.Άν και να πώ την αμάρτια μου δέν το πολύ είχα ψάξει λόγο του ότι δέν ήθελα να γράψω όλο αυτόν τον καιρό για προσωπικούς λόγους.

Όσο για το άλλο μπλόγκ ,(στήν μπλογκσπότ), ποτέ δέν το ένιωσα σπίτι μου.;Iσως γιατί εδώ ..τα έζησα όλα.Ίσως γιατί απλά δέν με γέμισε ποτέ.Για αυτό και το διέγραψα άμεσα. Βλέπεις πιστεύω ότι εδώ μέσα μπαίνει ο καθένας μας για να νιώσει καλά πρώτα απο όλα. Να καταθέσει κάποιες σκέψεις και κάποια κομμάτια μέσα άπο την ψυχή του..,τουλάχιστον για μένα αυτό είναι. Εδώ ξεκίνησα να γράφω κ άν ποτέ σταματήσω… πάλι εδώ θα το κάνω.Οι αλλαγές πολλές.. αμέτρητες θα έλεγα..Ζωή,θάνατος,αμφιβολία,ελπίδα όλα ένα κουβάρι… Και ποιός θα κατάφερνε να το ξεμπλέξει άραγε..;Τελικά ίσως και να τα κατάφερα.., ίσως και όχι..

Πάντως ένα είναι σίγουρο.. το “σπίτι” ξανάνοιξε, και θα παραμείνει ανοιχτό για πολύ καιρό ότι και αν γίνει τελικά..διάφορες καταστάσεις συμβαίνουν στις ζωές μας , άλλες για καλό άλλες για κακό,μα όπως κ να έχει βγαίνεις άπο μέσα τους σίγουρα άλλαγμένος και ακόμα ποιό σταθερός και σίγουρος για ότι κάνεις.

Όπως καταλαβαίνετε το ταξίδι δέν τελείωσε ακόμα..έχει δρόμο ακόμα, και όσοι υπήρξαν συνοδηγοί σ αυτό το ταξίδι τους οφείλω τουλάχιστον μία συγνώμη σάν άνθρωπος, για τον λόγο του ότι όταν κάνεις φίλους δέν μπορείς να τους “κρεμάς” ξαφνικά… όσοι μείνουν κ όσοι φύγουν την ίδια αξία θα έχουν κ είχαν.γιατί ευτυχώς την αξία των ανθρώπων την καθορίζουν άλλοι παράγοντες. Τελοσπάντων… τα πολλά λόγια πάντα θεωρούσα στήν ζωή μου ότι είναι φτώχια.. Νιώθω την ανάγκη να γράψω κ πάλι και  θα το κάνω. Ευχαριστώ πολύ για την υπομονή σας.. Να είστε καλά!

Απαντούσα με το γνωστό επιφώνημα.. ναι!!!!

όταν ο ήχος του κουδουνίσματος του κινητού, συνοδεύτηκε από την πληροφορία.. μανάλια και λαπόρτες ή κυνηγοί αν προτιμάτε, έχουν στήσει ένα μικρό πάρτυ στο  αγαπημένο μου Γαλαξίδι..

Ήξερα.. το περίμενα ότι μετά ακριβώς από…την πρώτη φετινή βροχή, θα εμφανιζόντουσαν όπως κάθε χρόνο.. “πιστά” στο ραντεβού τους… δέν ξέρω γιατί μα είναι σίγουρο πώς.. ακόμα και η θάλασσα.. έχει κάποιους “κώδικες“, που άν τους παρατηρείς.. μαθαίνεις πολύ περισσότερα για κείνη απ’ όσα μπορούσες να φανταστείς.. ( κώδικες όπως.. αυτούς που ακολουθείς στη ζωή.. πότε πιστά, πότε παρεκλείνοντας απο αυτούς.. μα πάντα σε πορεία “πρός” αυτούς..)

Θυμάμαι ότι ήμουν ακόμα μικρός σχετικά όταν.. για πρώτη φορά αντίκρυσα έναν παλιό καλό δύτη και φίλο πλέον να.. “βάζει σημάδια στο φεγγάρι..” είχα απορίσει τότε μα.. μου εξήγησε ότι αν παρατηρείς την πανσέληνο σε συνδιασμό με.. ημερομηνίες, θερμοκρασίες κ.τ.λ. τότε μπορείς να “στίσεις” βουτιές.. ευτυχώς δέν χρησιμοποίησα ποτέ αυτή τη γνώση για στίσημο βουτιάς ίσως μόνο για εξερεύνηση ΝΈΩΝ εμπειριών… (πόσο.. εύκολα μπορεί ο άνθρωπος να “ξεγελάσει” ακόμα και την φύση.. να κλέψει απο αυτή.. πόσο εύκολα μπορεί να παρασυρθεί στο βομό της “κατάκτησης” και να ξεχάσει ακόμα και το ποιό βασικό….. την ουσία….)

Έτσι και τώρα… παρόλο που η απόδοση σε..“λάφυρα” άπ’ την αγαπημένη μου μάγισσα ήταν υπερβολικά υψηλή στα πρωτοβρόχια φέτος.. δέν με γέμισε διόλου για δύο λόγους.. αφενός γιατί .. το ψάρεμα τους απο την βάρκα με συρτή ήταν αρκετά “εύκολο” και δίχως “μάχη στα ίσια με το ψάρι στο νερό” και από την άλλη.. ήταν χωρίς εικόνες… χωρίς.. την ζάλη του βυθού..χωρίς την ομορφιά να είναι.. εκείνα ο.. “κυνηγός” και ο άνθρωπος το.. “θύμα” πώς λοιπόν να μην το θεωρούσα βαρετό.. ( πολλές φορές.. αυτό που σε γεμίζει δέν κρύβεται στο.. “χαμόγελο της επιβράβευσης“, ούτε του “κορδόματος“. ‘οπως εσύ σήμερα.. κάποιος άλλος αύριο με τον ίδιο απλό τρόπο θα γεμίσει και κείνος την “καταναλωτική” του ανάγκη. και μετά θα μείνει μόνο η.. δίψα και για άλλο.. όσο ποιό γρήγορα μάθεις να νιώθεις.. πώς… αυτό που μένει στη μνήμη, είναι.. το κυνήγι τόσο ποιό πολύ θα μάθεις να απολαμβάνεις, είτε είσαι ο κυνηγός είτε το θήραμα..)

Είναι ήδη .. Σαββάτο.. γι’ αυτό με απασχολούν αυτές οι σκέψεις τώρα.. ναί είμαι στο δρόμο η διαδρομή .. “σωστή” , γνώριμη.. μα αυτή τη φορά.. το χαμόγελο απ το μοναχικό ταξίδι.. ξεχυλίζει από παντού.. μόνη παρέα να κοιτώ.. την καλοακονησμένη “αιχμή“, σάν κλέβω ματιές και κοιτώ στο πίσω κάθισμα το χρυσαφένιο όπλο μου να μου χαμογελά υπομονετικά κι ας.. είναι “άψυχο“.. (πόσο περίεργα μπορείς να δεθείς με κάποια πράγματα.. τα νιώθεις να εκφράζονται ακόμα κι άν δέν είχαν ποτέ την ελπίδα να μπορούν να “νιώθουν συναίσθημα“ . μα ο λόγος βρίσκεται πάντα στο δικό σου συναίσθημα.. αυτό που σου προκαλούν. Έτσι και με τους ανθρώπους.. δένεσαι η σε αποθούν ανάλογα με το.. “συναίσθημα” που σου προσφέρουν.. πολλές φορές και ας μήν το ξέρουν κάν..)

μά.. είμαι ήδη κυριακή … και μια πρώτη στάλα.. εφέρνε.. τά μελλόμενα…..

μμμ… αχ… μύρισα χώμα… ναί.. είναι της άνοιξης.. πόσο μού λείψε αυτή η μυρωδία….

από το μακρινό παρελθόν.. όταν ακόμα είμασταν μικροί.. και οι δυό.. ναι φυσικά πάλι για εκείνον μιλάω.. τι και αν καταντάει βαρετό πολλές φορές;; .. για μένα λειπεί και θα λείπει.. αυτό δεν αλλαζεί οτι και αν γίνει.. χμ.. έκφραση που βρηκά… αν ήταν εδώ ηξέρα τι θα ‘κανε  γιαυτό κανω το ίδιο..( είναι κάποιοι ανθρωποι.. που είναι .. φάροι.. στην ζωή και ας.. έχουν περασει λίγο η πολύ απ την ζωή καποιού.. δέν έχει σημασία το πόσο.. ποτέ δεν είχε.. αλλωστέ.. αυτο που μένει ..είναι μόνο τα λόγια τους.. ίσως το μόνο τελικά που  μένει απο αυτούς να ναί αυτά και μόνο αυτά.. γιατί ότι και αν γίνει τελικά.. άνθρωποι απλοί είμαστε.. τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο.. απλα.. άνθρωποι..)

εκείνη την στιγμή΄.. μου ‘ρθαν εικόνες στο μυαλό.. απο τα θηράματα ..τα είδα στον υπολογιστή και.. χαμογελάσα.. πόσσες φορές;;; ποσσές φορές πρέπει να ικανοποιηθεί αυτό το συναίσθημα της κατάκτησης;; της κυριαρχίας;; μεχρι να καταλαβείς επιτέλους ότι ο σκοπός εχει επιτευχθεί …πρίν  ακόμα αρχίσει κάν.. είναι ακόμα χαραγμένος σ εκείνες τις στιγμές μοναξιάς.. σαν κοιτάς την θάλασσα απο μακριά και ..σκέφτεσαι.. πόσσες στιγμές;; πόσσα χαμόγελα;;; μα.. αν δέν είχα όλους αυτούς γύρω μου δεν θα χα ούτε τα μισά..( πόσο σπουδαίο είναι να ‘χεις ανθρώπους κοντά σου τελικά που.. θα σε καταλάβουν, που θα νιώσουν και θα χαρούν το ίδιο με σένα όταν απο τύχη και μόνο.. απλόχερα η θάλασσα θα επιβραβεύσει την παρέα με ένα δώρο σπάνιο..μα και σύ.. πρέπει να ξέρεις να χαρείς.. μήν αφήσεις τίποτα να μπεί εμπόδιο στην χαρά.. κανέναν ανθρώπινο εγωισμό η ότι άλλο καιρό τώρα τριβελήζει το μυαλό σου γύρω απ τους φίλους.. φίλοι.. πολυτιμοί κ.. σπάνιοι ναι.. σπάνιοι για τον καιρό που ζούμε τόσο ώστε.. ν ακουμπούσες την ζωή σου πάνω τους.. να ξέρεις ότι όταν θα χρειαστεί.. και άν.. θα ναι εκεί.. ναι και στα άσχημα ..και στα εύκολα..)

κάπου εδώ.. το ταξίδι τελειώσε ομώς.. βρίσκομαι στο γνωστό σημειό.. εξώ απ τον καφενέ,παντοπωλείο  του ….. ναί είναι χωριό βλέπεις και.. πάντα σ όλα τα χωριά.. υπάρχουν άλλα δεδομένα.. μα μια … στάλα.. ακόμα.. τάραξε για τα καλά τον νού μου.. η θάλασσα σήμερα.. δεν θα μου κάνει το χατήρι.. σκέφτομαι.. μα τόσο δρόμο τσάμπα.. τόση λαχτάρα;; πρίν τελειώσουν οι σκέψεις.. με προλαβαίνει η .. βροχή.. κάθομαι και την κοιτώ να .. τρυπά το νού μαζί με την ελπίδα..( πόσο εύκολα μπορείς να χάσεις την ελπίδα σου σ΄έναν ανθρώπο;; πόσο εύκολα μπορει να προδώσει τα πιστευώ σου;; σε ….μιά μόνο στιγμή.. ότι κι αν κάνει γιαυτό.. πάντα θα ναι λίγο.. πάντα.. χώρις ελπίδα να μπορέσεις ποτε να ξανακρδίσεις ότι έχεις χάσει γιατί απλά.. τον έχασες.. θα πρέπε να χες.. τραβήξει απ τα μαλλιά την ευκαιρία όταν την είχες.. τώρα είναι αργά.. τώρα θα ρθεί.. οτάν μπορέσει.. δίκαιο.. πέρα για πέρα.. πονά το ίδιο ομως..)

την επόμενη το πρωί η καταρακτώδη βροχή.. εχει σκεπάσει για τα καλά.. την ψυχή μου μαζί με τα όνειρα μου για μια τελεύταια κατάδυση.. προαίσθημα;; ισως…

πήρα γοργά τον δρόμο του γυρισμού μη μπορόντας να κατανοήσω το γιατί… γιατι;; στοίχειοσαν τα όνειρα μου τα γιατί.. ( γύρισα τότε και με απόλυτη αυθάδια.. είπα στον εαυτό μου.. μη ψάχνεις να βρεις γιατί στα γιατί.. είσαι πολυ μικρός για να καταλάβεις.. θα σε πνίξουν μέσα τους και θα καείς.. ψαχνόντας τα και μόνο..)

τα χιλιόμετρα του γυρισμού περνούν βασανιστικά γρήγορα.. σαν χείμερα καταπίνει τα χιλιόμετρα ο νούς..(αράγε.. παεί ο νούς ποιό γρήγορα η μου φαινεται;;) πότε πρόλαβε κιόλας το καλοκαίρι να χαθεί;; θυμάμαι ακόμα τίς προήμες φιγούρες των ανθρώπων στο χωριό πού βλέποντας το ξένο.. να ντύνεται στα χρώματα του πολέμου μη μπορόντας να κατανοήσουν το γιατί ( πολλές φορές αναρωτήθηκα .. γιατί,πώς, πού.. πότε.. ποτέ.. ναί ποτέ δέν θα μαθείς.. ακούς;; γιατί δέν έχεις μάθει να ρωτάς μικρέ μου.. τι ποιό απλό;; μα συνάμα και τι ποιο δύσκολό;;..)

μα είναι ώρα για στάση.. ναί τα μάτια το προστάζουν.. τελικά ξέρεις τι;; εχείς πρόβλήμα με τα πράσσινα τα μάτια στη ζωή σου… ναί τώρα μπορώ να το κρίνω.. ήξερες ότι μόλις κατέβαινες θα αντίκρυζες πάλι δυο πονεμένα απ την ζωή .. και ας μην στό χούν πεί ποτέ.. ( πόσο ακόμα θα μου πάρει;;; ξέρω.. όσο θα υπάρχει ..καρδία που θα ψάχνει ν ακούσει τον πόνο.. ποσσές φορές δέν έπαψες να ελπίζεις ότι θα σου μιλούσαν ακόμα και αν δέν μίλησες ποτέ..;; γιατί;; μα γιατί μιλήσαν τα μάτια πολύ πριν βγεί κουβέντα..)

αυτήν την φόρα.. ο δρόμος αλλαζεί.. περνάω απο .ενα μονοπάτι γνώριμο .. από την μία.. η ομορφιά της ζωής.. ο κάμπος.. γεμάτος ζωή και νερό.. και απ την άλλη.. τρύπες στο βουνό και σπηλιές.. αγριές.. άνομες.. το μόνο που φέρνουν είναι ανατριχίλα.. μα σε όσους τις φοβούνται κ μόνο..και ανάμεσα τους.. ο δρόμος.. κάθε φορά που περνώ από δω.. νιώθω σαν να είμαι στο χείλος.. σε μια λεπτή γραμμή.. (πόσσες φορές δέν αισθάνθηκες έτσι για την ζωή την ίδια;; ότι είσαι στο μαιτέχμιο;; ότι είσαι ανάμεσα;; ευτύχως ποτέ σου δέν φοβήθηκες τις σπηλιές … )

το ταξίδι τελειώνει.. γιατί να μην τελειώνουν και οι σκέψεις μαζί… κουράστηκε ο νούς.. κουράστηκε να παλεύει γι αυτό που είχε δεδομένο.. ίσως είναι ώρα να κατέβω απ το αμάξι.. δέν κέρδισα τίποτα.. παρόλο που άρχισαν να παρεκλείνουν οι αισθήσεις μου.. τελικά ένα κατάλαβα είναι ωραίο να χείς, ακόμα και αν δέν μπορείς να ζείς, όπως σου τάξανε στα όνειρά σου.. θα κοιμηθώ αγκαλιά τους λοιπόν κ θα ταξιδέψω μέχρι εκεί που φτάνει ο νούς..

μόνη συντροφιά.. το τραγούδι…και η θλίψη μέσα του..

είναι βράδυ ακόμα… κι όμως προσμένω τον ήλιο που λαχταρώ… δέν μπορούν να μου τον κρύψουν΄΄ όχι.. όχι όσο κι αν μπόρεσαν να μου πάρουν την ζωη μου την ίδια.. δέν με πονάει το μαχαίρι που νιωθώ στην πληγή.. όσο με πονάει το γιατί που χει θαφτεί για πάντα στην καρδιά.. τι κι άν μπορέσω να ζήσω μια ζωή;; δέκα είκοσι χρόνια;; όσα και να ‘ναι.. θά ναι άδεια.. χωρίς την μάγισσα μου.. ένα μου μείνε.. κι αυτό το πήραν.. μα δέν πρόκειτε να μείνω μακριά της για πολύ..  ξέρεις.. προτιμούσα παντά.. μια ανάσα ζωής έστω.. κ ας χανόμουν την ίδια στιγμή μαζί της..σε σένα το λέω ναί.. ξέρω ότι θα το δείς.. θ αντάλαζα αυτήν την στιγμή μόνο.. για ένα σου χαμόγελο “σπάνιο”όπως τότε.. ναι… αρκεί να σε κοιτούσα στα μάτια.. τελικά.. όλα είναι μιά στιγμή..

[

το κείμενο είχε γραφτεί σχεδόν όλο μέρες τώρα μα κάτι.. με κρατούσε σάν να…. ναί τελικά.. ήταν προαίσθημα… δέν θα ξαναβουτήξω… εκεί ποτέ ξανά.. μα ούτε και εδώ.. πουθενά.. έτσι μού παν.. ότι είπαν οι γιατροί.. δε βαριέσαι.. ότι για μένα είναι ο κόσμος μου όλος.. για κάποιον άλλο.. είναι απλα μια στιγμή.. μπορεί δέν λέω.. μα χαίρομαι για ένα πράγμα.. που την έζησα..

ζήσε τώρα που μπορείς.. μετά θα ναι αργά… γιατί σε πονά αυτό που δέν έζησες.. μπορεί να θυμάμαι τα βράδυα και να με τρώει το γιατί.… μα ποτέ δέν θα μάθω να με πονάει το  άν..