η σκεψη μου ταξιδεψε.. ηρθε κοντα σου παλι
ηρθε να πει στα ματια σου.. πως ειν μεγαλη ζαλη
μα φυγανε.. πηγαν μακρια μου τωρα
να το πιστεψω δεν μπορω.. που να ναι τετοια ωρα;
με μαγεψαν.. με κερδισαν.. απο το πρωτο αντικρυ
κ την καρδια λαχταρησαν.. κ τρεχανε οι χτυποι
τρεχανε να προλαβουνε … το βλεμα των ματιων σου
μα ναι σα θαλασσα βαθυ.. το κυμα των φιλιων σου
σαν το νιωσα δεν ντραπηκα… κ γινηκα δικος σου
κ στον ματιων σου το χαμο..εχασα την ψυχη μου
γιατι δεν αντεξα θαρω… τουτο τον πονο στη ζωη μου
ηταν μαχαιρι δικοπο… μα οπου κ αν εγερνε πονουσε
γιατι καρδια μου ματια μου..εσενα λαχταρουσε
για να σου πει πως σ αγαπα.. ν ανοιξει σα λουλουδι
να ρθει να μπει μες στην ψυχη… να γινει κ τραγουδι
μα η αγαπη αυτη ..εγινε μαυρο δακρυ
κ η ματια μου δε βαστει.. να βλεπει πλεον αντικρυ
κατω κοιτα κ δεν μπορει..να πιασει ουτε το χωμα
γιατι ειναι βασανο θαρω..να σε θυμηζει ακομα
το χωμα της πατριδας μου..που εκει σε πρωτο ειδα
κ το χαμογελο σου το γλυκο.. με γεμισε με ελπιδα
πως καποτε θα ρχοσουνα .. να σαι μονο δικη μου
να σαι εσυ η βασιλισσα..για παντα στη ζωη μου
να σου χαρισω απλοχερα..ολη μου την ψυχη μου
κ να γενεις η μαγισσα.. που κλεψε το φιλι μου
μα τωρα δα εχαθηκες.. κ ειμεινε η σκεψη μονο
να σε θυμηζει ποιο βαθεια… κ να γεναει πονο…..
Καλημέρα καλέ μου…πάρα πολύ ωραίο ποίημα…πάρα πολύ ωραίο….ξέρεις Ωκεανέ μου έχω μιά τόοοοοση δα μικρή απορία για σένα και θέλω να μου τη λύσεις!!…δεν ξέρω πώς στο καλό το κάνεις αυτό…και βγάζεις τόοοοσο μα τόσο τέλια αυτό που έχεις μέσα σου κάθε φορά…πως και το βγάζεις όπως ακριβώς είναι αυτό…και μας δίνεις να δούμε και το…χρώμα του το χρώμα που έχει ο ουρανός της ψυχής σου κάθε φορά…πραγματικά καταπληκτικό….εξαιρετικό…όμως σήμερα είδα και λίγο γκρίζο και λίγο μάυρο στον ουρανό της ψυχής σου…δεν είδα αυτό το υπέροχο μπλέ,λαμπερό γαλανό που έβλεπα άλλες φορές και μ άρεσε τόσο μα τόσο πολύ….μου φαίνεται πρέπει να πάρουμε ένα πινελάκι και να….πετάξουμε μερικές λαμπερές, φωτεινές πινελιές από λίγο μπλέ και λευκό μαζί με λίγο χρυσό από το φώς του ήλιου γιανά φύγουν τα σκοτάδια…και οι μαυρίλες του….!!!….Φιλιά πολλά καλέ μου..Αθανασία.
By: Αθανασία on Δεκεμβρίου 29, 2007
at 10:59 πμ
καλη μου ηλιαχτιδα καλημερα!!για την απορεια σου μακαρι να μπορουσα να στην λυσω καλη μου..
ετσι ειναι η ζωη.. ποτε μαυρο ποτε γκριζο.. ποτε γαλανο..ποτε ασπρο.. οι σκεψεις συνηθως καθοριζουν το χρωμα κ η ψυχη το φως.. μα τις γιορτες κυριως ετσι ειμαι προς το.. μαυρο χρωμα..αυτο της αβυσσου της πλανευτρας εκει που δεν υπαρχει βυθος.. δεν υπαρχει ζωη.. μονο σκοταδι.. ουτε ο ηλιος δεν εχει τη δυναμη να παει εκει.. με αγαπη ωκεανος..
By: ocean.... on Δεκεμβρίου 29, 2007
at 11:05 πμ
Είναι η ζωή μας γεμάτη από χαρές και λύπες από ενθουσιασμούς και απογοητεύσεις. Μαθαίνουμε να αγαπάμε και να πονάμε. Έτσι είναι και τα καθημερινά μας μπλογκ. Σαν τη ζωή δίκοπα. Να σαι καλά ωκεανέ
By: vasilis on Δεκεμβρίου 29, 2007
at 9:32 μμ
απο το στομα σου κ στου θεου τ αυτι βασιλη… να μαι καλα… μακαρι… μα δεν το βλεπω..ασχημη μερα πολυ..παρα πολυ..
By: ocean.... on Δεκεμβρίου 29, 2007
at 9:38 μμ
Θα ήθελα να πω κάτι. Λένε ότι οι νέοι πάσχουν σήμερα γιατί δεν τους αφήσαμε -παρακαταθήκη- έναν όμορφο κόσμο, με αξίες, έναν όμορφο τρόπο να ζεις, η κοινωνία είναι σκατά, δεν υπάρχει αγάπη, ανιδιοτέλεια κλπ. Γιατί αγαπητέ νέε μου εγώ σε άλλο κόσμο μεγάλωσα; (Είμαι γονιός). Οι δικοί μου οι γονείς με άλλες αξίες και με περισσή αγάπη με μεγάλωσαν; Ακριβώς γι’ αυτό λοιπόν, (και επειδή είμαι σκεπτόμενος άνθρωπος) αποφάσισα να μην γίνω σαν αυτούς. Και από τότε που με θυμάμαι προσπαθώ -με καθημερινή προσπάθεια- και διαφυλάσσω τα σωστά μου, τις αξίες μου. Θέλεις σκοπό και όραμα; Ιδού: γίνει το αντίθετο από αυτό που γίνανε οι άλλοι και δεν σου αρέσει.
Και μην ακούω “τι να το κάνω να παραμείνω εγώ αγνός όταν κανείς δεν το καταλαβαίνει”, γιατί φίλε μου όλοι περιμένουν από τους άλλους να αρχίσουν. Ή θέλεις όραμα κι αξία ή μείνε στην επιφανειακή ζωούλα σου και μην διαμαρτύρεσαι.
Επίσης, συνομιλώντας με άπειρους ανθρώπους που “κατά βάθος” δεν είναι πονηροί, δεν φοβούνται και αφήνονται να ζήσουν, πιστεύουν (“κατά βάθος”) στις ανθρώπινες σχέσεις και στο μοιράζομαι, δεν είναι υλιστές, επιφανειακοί τύποι, πιστεύουν λοιπόν, ότι η ζωή τους κάνει, δεν είναι έτσι.. (Κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια να πω:) Δεν μπορείς να είσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι, αν ήσουν δεν θα μπορούσες να μην είσαι το άλλο. Εγώ τουλάχιστον γι’ αυτό δεν μπορώ να “προσαρμοστώ” -παρότι αρκετές φορές, από κούραση, προσπάθησα να γίνω ένα με το συρμό. Δεν είναι η σπουδαιότητα των αξιών -άλλωστε για όλους είναι σπουδαία τα σπουδαία, δεν βλέπω κάτι να τους πιέζει να τα διασφαλίσουν- δεν μπορώ να μην τις ακολουθώ, γιατί αυτή είμαι εγώ. Δεν μπορώ να είμαι κάτι άλλο.
Ένα τελευταίο και κλείνω το “διάγγελμα”, στις σπάνιες φορές που βλέπω τηλεόραση άκουσα έναν νεαρό, γύρω στα 17, να μιλάει για κάποια χρήματα που μάζεψε το σχολείο του για την UNISEF. Είπε λοιπόν ο 17 ετών νεαρός: “για μένα ήταν ολόκληρο το χαρτζιλίκι μου, ενώ θα έπρεπε χρήματα να δίνουν οι κυβερνήσεις”. (…) “εύχομαι τουλάχιστον τα χρήματα που μαζέψαμε να πάνε σ’ αυτούς που τα έχουν ανάγκη”. Πραγματικά δεν ντρέπομαι που έχουμε καταντήσει έτσι σαν κοινωνία (πότε δηλαδή ήταν καλύτερη;), το πραγματικά θλιβερό στην προκειμένη είναι ότι το παιδί βλέπει με αυτά τα μάτια τα πράγματα.
Είναι στο χέρι σου ν’ αφήσεις την καρδιά σου αμόλυντη, αγνή, όλο αγάπη και αισιοδοξία. Κανείς δεν σου βάζει το μαχαίρι στο λαιμό. Εσύ επιλέγεις τι θέλεις να ‘σαι.
(Το κείμενο αυτό το έστειλα σε πολλά blogs. Επειδή δεν έχουμε έδρα να μιλάμε δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουμε).
By: rokos on Δεκεμβρίου 26, 2008
at 6:21 μμ