Απαντούσα με το γνωστό επιφώνημα.. ναι!!!!

όταν ο ήχος του κουδουνίσματος του κινητού, συνοδεύτηκε από την πληροφορία.. μανάλια και λαπόρτες ή κυνηγοί αν προτιμάτε, έχουν στήσει ένα μικρό πάρτυ στο  αγαπημένο μου Γαλαξίδι..

Ήξερα.. το περίμενα ότι μετά ακριβώς από…την πρώτη φετινή βροχή, θα εμφανιζόντουσαν όπως κάθε χρόνο.. “πιστά” στο ραντεβού τους… δέν ξέρω γιατί μα είναι σίγουρο πώς.. ακόμα και η θάλασσα.. έχει κάποιους “κώδικες“, που άν τους παρατηρείς.. μαθαίνεις πολύ περισσότερα για κείνη απ’ όσα μπορούσες να φανταστείς.. ( κώδικες όπως.. αυτούς που ακολουθείς στη ζωή.. πότε πιστά, πότε παρεκλείνοντας απο αυτούς.. μα πάντα σε πορεία “πρός” αυτούς..)

Θυμάμαι ότι ήμουν ακόμα μικρός σχετικά όταν.. για πρώτη φορά αντίκρυσα έναν παλιό καλό δύτη και φίλο πλέον να.. “βάζει σημάδια στο φεγγάρι..” είχα απορίσει τότε μα.. μου εξήγησε ότι αν παρατηρείς την πανσέληνο σε συνδιασμό με.. ημερομηνίες, θερμοκρασίες κ.τ.λ. τότε μπορείς να “στίσεις” βουτιές.. ευτυχώς δέν χρησιμοποίησα ποτέ αυτή τη γνώση για στίσημο βουτιάς ίσως μόνο για εξερεύνηση ΝΈΩΝ εμπειριών… (πόσο.. εύκολα μπορεί ο άνθρωπος να “ξεγελάσει” ακόμα και την φύση.. να κλέψει απο αυτή.. πόσο εύκολα μπορεί να παρασυρθεί στο βομό της “κατάκτησης” και να ξεχάσει ακόμα και το ποιό βασικό….. την ουσία….)

Έτσι και τώρα… παρόλο που η απόδοση σε..“λάφυρα” άπ’ την αγαπημένη μου μάγισσα ήταν υπερβολικά υψηλή στα πρωτοβρόχια φέτος.. δέν με γέμισε διόλου για δύο λόγους.. αφενός γιατί .. το ψάρεμα τους απο την βάρκα με συρτή ήταν αρκετά “εύκολο” και δίχως “μάχη στα ίσια με το ψάρι στο νερό” και από την άλλη.. ήταν χωρίς εικόνες… χωρίς.. την ζάλη του βυθού..χωρίς την ομορφιά να είναι.. εκείνα ο.. “κυνηγός” και ο άνθρωπος το.. “θύμα” πώς λοιπόν να μην το θεωρούσα βαρετό.. ( πολλές φορές.. αυτό που σε γεμίζει δέν κρύβεται στο.. “χαμόγελο της επιβράβευσης“, ούτε του “κορδόματος“. ‘οπως εσύ σήμερα.. κάποιος άλλος αύριο με τον ίδιο απλό τρόπο θα γεμίσει και κείνος την “καταναλωτική” του ανάγκη. και μετά θα μείνει μόνο η.. δίψα και για άλλο.. όσο ποιό γρήγορα μάθεις να νιώθεις.. πώς… αυτό που μένει στη μνήμη, είναι.. το κυνήγι τόσο ποιό πολύ θα μάθεις να απολαμβάνεις, είτε είσαι ο κυνηγός είτε το θήραμα..)

Είναι ήδη .. Σαββάτο.. γι’ αυτό με απασχολούν αυτές οι σκέψεις τώρα.. ναί είμαι στο δρόμο η διαδρομή .. “σωστή” , γνώριμη.. μα αυτή τη φορά.. το χαμόγελο απ το μοναχικό ταξίδι.. ξεχυλίζει από παντού.. μόνη παρέα να κοιτώ.. την καλοακονησμένη “αιχμή“, σάν κλέβω ματιές και κοιτώ στο πίσω κάθισμα το χρυσαφένιο όπλο μου να μου χαμογελά υπομονετικά κι ας.. είναι “άψυχο“.. (πόσο περίεργα μπορείς να δεθείς με κάποια πράγματα.. τα νιώθεις να εκφράζονται ακόμα κι άν δέν είχαν ποτέ την ελπίδα να μπορούν να “νιώθουν συναίσθημα“ . μα ο λόγος βρίσκεται πάντα στο δικό σου συναίσθημα.. αυτό που σου προκαλούν. Έτσι και με τους ανθρώπους.. δένεσαι η σε αποθούν ανάλογα με το.. “συναίσθημα” που σου προσφέρουν.. πολλές φορές και ας μήν το ξέρουν κάν..)

μά.. είμαι ήδη κυριακή … και μια πρώτη στάλα.. εφέρνε.. τά μελλόμενα…..

μμμ… αχ… μύρισα χώμα… ναί.. είναι της άνοιξης.. πόσο μού λείψε αυτή η μυρωδία….

από το μακρινό παρελθόν.. όταν ακόμα είμασταν μικροί.. και οι δυό.. ναι φυσικά πάλι για εκείνον μιλάω.. τι και αν καταντάει βαρετό πολλές φορές;; .. για μένα λειπεί και θα λείπει.. αυτό δεν αλλαζεί οτι και αν γίνει.. χμ.. έκφραση που βρηκά… αν ήταν εδώ ηξέρα τι θα ‘κανε  γιαυτό κανω το ίδιο..( είναι κάποιοι ανθρωποι.. που είναι .. φάροι.. στην ζωή και ας.. έχουν περασει λίγο η πολύ απ την ζωή καποιού.. δέν έχει σημασία το πόσο.. ποτέ δεν είχε.. αλλωστέ.. αυτο που μένει ..είναι μόνο τα λόγια τους.. ίσως το μόνο τελικά που  μένει απο αυτούς να ναί αυτά και μόνο αυτά.. γιατί ότι και αν γίνει τελικά.. άνθρωποι απλοί είμαστε.. τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο.. απλα.. άνθρωποι..)

εκείνη την στιγμή΄.. μου ‘ρθαν εικόνες στο μυαλό.. απο τα θηράματα ..τα είδα στον υπολογιστή και.. χαμογελάσα.. πόσσες φορές;;; ποσσές φορές πρέπει να ικανοποιηθεί αυτό το συναίσθημα της κατάκτησης;; της κυριαρχίας;; μεχρι να καταλαβείς επιτέλους ότι ο σκοπός εχει επιτευχθεί …πρίν  ακόμα αρχίσει κάν.. είναι ακόμα χαραγμένος σ εκείνες τις στιγμές μοναξιάς.. σαν κοιτάς την θάλασσα απο μακριά και ..σκέφτεσαι.. πόσσες στιγμές;; πόσσα χαμόγελα;;; μα.. αν δέν είχα όλους αυτούς γύρω μου δεν θα χα ούτε τα μισά..( πόσο σπουδαίο είναι να ‘χεις ανθρώπους κοντά σου τελικά που.. θα σε καταλάβουν, που θα νιώσουν και θα χαρούν το ίδιο με σένα όταν απο τύχη και μόνο.. απλόχερα η θάλασσα θα επιβραβεύσει την παρέα με ένα δώρο σπάνιο..μα και σύ.. πρέπει να ξέρεις να χαρείς.. μήν αφήσεις τίποτα να μπεί εμπόδιο στην χαρά.. κανέναν ανθρώπινο εγωισμό η ότι άλλο καιρό τώρα τριβελήζει το μυαλό σου γύρω απ τους φίλους.. φίλοι.. πολυτιμοί κ.. σπάνιοι ναι.. σπάνιοι για τον καιρό που ζούμε τόσο ώστε.. ν ακουμπούσες την ζωή σου πάνω τους.. να ξέρεις ότι όταν θα χρειαστεί.. και άν.. θα ναι εκεί.. ναι και στα άσχημα ..και στα εύκολα..)

κάπου εδώ.. το ταξίδι τελειώσε ομώς.. βρίσκομαι στο γνωστό σημειό.. εξώ απ τον καφενέ,παντοπωλείο  του ….. ναί είναι χωριό βλέπεις και.. πάντα σ όλα τα χωριά.. υπάρχουν άλλα δεδομένα.. μα μια … στάλα.. ακόμα.. τάραξε για τα καλά τον νού μου.. η θάλασσα σήμερα.. δεν θα μου κάνει το χατήρι.. σκέφτομαι.. μα τόσο δρόμο τσάμπα.. τόση λαχτάρα;; πρίν τελειώσουν οι σκέψεις.. με προλαβαίνει η .. βροχή.. κάθομαι και την κοιτώ να .. τρυπά το νού μαζί με την ελπίδα..( πόσο εύκολα μπορείς να χάσεις την ελπίδα σου σ΄έναν ανθρώπο;; πόσο εύκολα μπορει να προδώσει τα πιστευώ σου;; σε ….μιά μόνο στιγμή.. ότι κι αν κάνει γιαυτό.. πάντα θα ναι λίγο.. πάντα.. χώρις ελπίδα να μπορέσεις ποτε να ξανακρδίσεις ότι έχεις χάσει γιατί απλά.. τον έχασες.. θα πρέπε να χες.. τραβήξει απ τα μαλλιά την ευκαιρία όταν την είχες.. τώρα είναι αργά.. τώρα θα ρθεί.. οτάν μπορέσει.. δίκαιο.. πέρα για πέρα.. πονά το ίδιο ομως..)

την επόμενη το πρωί η καταρακτώδη βροχή.. εχει σκεπάσει για τα καλά.. την ψυχή μου μαζί με τα όνειρα μου για μια τελεύταια κατάδυση.. προαίσθημα;; ισως…

πήρα γοργά τον δρόμο του γυρισμού μη μπορόντας να κατανοήσω το γιατί… γιατι;; στοίχειοσαν τα όνειρα μου τα γιατί.. ( γύρισα τότε και με απόλυτη αυθάδια.. είπα στον εαυτό μου.. μη ψάχνεις να βρεις γιατί στα γιατί.. είσαι πολυ μικρός για να καταλάβεις.. θα σε πνίξουν μέσα τους και θα καείς.. ψαχνόντας τα και μόνο..)

τα χιλιόμετρα του γυρισμού περνούν βασανιστικά γρήγορα.. σαν χείμερα καταπίνει τα χιλιόμετρα ο νούς..(αράγε.. παεί ο νούς ποιό γρήγορα η μου φαινεται;;) πότε πρόλαβε κιόλας το καλοκαίρι να χαθεί;; θυμάμαι ακόμα τίς προήμες φιγούρες των ανθρώπων στο χωριό πού βλέποντας το ξένο.. να ντύνεται στα χρώματα του πολέμου μη μπορόντας να κατανοήσουν το γιατί ( πολλές φορές αναρωτήθηκα .. γιατί,πώς, πού.. πότε.. ποτέ.. ναί ποτέ δέν θα μαθείς.. ακούς;; γιατί δέν έχεις μάθει να ρωτάς μικρέ μου.. τι ποιό απλό;; μα συνάμα και τι ποιο δύσκολό;;..)

μα είναι ώρα για στάση.. ναί τα μάτια το προστάζουν.. τελικά ξέρεις τι;; εχείς πρόβλήμα με τα πράσσινα τα μάτια στη ζωή σου… ναί τώρα μπορώ να το κρίνω.. ήξερες ότι μόλις κατέβαινες θα αντίκρυζες πάλι δυο πονεμένα απ την ζωή .. και ας μην στό χούν πεί ποτέ.. ( πόσο ακόμα θα μου πάρει;;; ξέρω.. όσο θα υπάρχει ..καρδία που θα ψάχνει ν ακούσει τον πόνο.. ποσσές φορές δέν έπαψες να ελπίζεις ότι θα σου μιλούσαν ακόμα και αν δέν μίλησες ποτέ..;; γιατί;; μα γιατί μιλήσαν τα μάτια πολύ πριν βγεί κουβέντα..)

αυτήν την φόρα.. ο δρόμος αλλαζεί.. περνάω απο .ενα μονοπάτι γνώριμο .. από την μία.. η ομορφιά της ζωής.. ο κάμπος.. γεμάτος ζωή και νερό.. και απ την άλλη.. τρύπες στο βουνό και σπηλιές.. αγριές.. άνομες.. το μόνο που φέρνουν είναι ανατριχίλα.. μα σε όσους τις φοβούνται κ μόνο..και ανάμεσα τους.. ο δρόμος.. κάθε φορά που περνώ από δω.. νιώθω σαν να είμαι στο χείλος.. σε μια λεπτή γραμμή.. (πόσσες φορές δέν αισθάνθηκες έτσι για την ζωή την ίδια;; ότι είσαι στο μαιτέχμιο;; ότι είσαι ανάμεσα;; ευτύχως ποτέ σου δέν φοβήθηκες τις σπηλιές … )

το ταξίδι τελειώνει.. γιατί να μην τελειώνουν και οι σκέψεις μαζί… κουράστηκε ο νούς.. κουράστηκε να παλεύει γι αυτό που είχε δεδομένο.. ίσως είναι ώρα να κατέβω απ το αμάξι.. δέν κέρδισα τίποτα.. παρόλο που άρχισαν να παρεκλείνουν οι αισθήσεις μου.. τελικά ένα κατάλαβα είναι ωραίο να χείς, ακόμα και αν δέν μπορείς να ζείς, όπως σου τάξανε στα όνειρά σου.. θα κοιμηθώ αγκαλιά τους λοιπόν κ θα ταξιδέψω μέχρι εκεί που φτάνει ο νούς..

μόνη συντροφιά.. το τραγούδι…και η θλίψη μέσα του..

είναι βράδυ ακόμα… κι όμως προσμένω τον ήλιο που λαχταρώ… δέν μπορούν να μου τον κρύψουν΄΄ όχι.. όχι όσο κι αν μπόρεσαν να μου πάρουν την ζωη μου την ίδια.. δέν με πονάει το μαχαίρι που νιωθώ στην πληγή.. όσο με πονάει το γιατί που χει θαφτεί για πάντα στην καρδιά.. τι κι άν μπορέσω να ζήσω μια ζωή;; δέκα είκοσι χρόνια;; όσα και να ‘ναι.. θά ναι άδεια.. χωρίς την μάγισσα μου.. ένα μου μείνε.. κι αυτό το πήραν.. μα δέν πρόκειτε να μείνω μακριά της για πολύ..  ξέρεις.. προτιμούσα παντά.. μια ανάσα ζωής έστω.. κ ας χανόμουν την ίδια στιγμή μαζί της..σε σένα το λέω ναί.. ξέρω ότι θα το δείς.. θ αντάλαζα αυτήν την στιγμή μόνο.. για ένα σου χαμόγελο “σπάνιο”όπως τότε.. ναι… αρκεί να σε κοιτούσα στα μάτια.. τελικά.. όλα είναι μιά στιγμή..

[

το κείμενο είχε γραφτεί σχεδόν όλο μέρες τώρα μα κάτι.. με κρατούσε σάν να…. ναί τελικά.. ήταν προαίσθημα… δέν θα ξαναβουτήξω… εκεί ποτέ ξανά.. μα ούτε και εδώ.. πουθενά.. έτσι μού παν.. ότι είπαν οι γιατροί.. δε βαριέσαι.. ότι για μένα είναι ο κόσμος μου όλος.. για κάποιον άλλο.. είναι απλα μια στιγμή.. μπορεί δέν λέω.. μα χαίρομαι για ένα πράγμα.. που την έζησα..

ζήσε τώρα που μπορείς.. μετά θα ναι αργά… γιατί σε πονά αυτό που δέν έζησες.. μπορεί να θυμάμαι τα βράδυα και να με τρώει το γιατί.… μα ποτέ δέν θα μάθω να με πονάει το  άν..