Εκείνο το βράδυ είχε πάρει μεγάλες αποφάσεις.. όλα γυρίζανε ακόμα μέσα του..Πόνος, θλίψη, απογοήτευση, σκέψεις ,εμπιστοσύνη, πάθος, όνειρα, θυμός, οργή..Όλα ένα κουβάρι.. και ακόμα τίποτα δεν είχε καταλαγιάσει.. σαν τον άνεμο. Όλα στον αέρα…

Και εκείνη η ματιά; Ακόμα δεν μπορούσε να το πιστέψει, πώς ήταν δυνατόν; Πώς;Σάστισε σαν την αντάλλαξε με εκείνη την άγνωστη, είχε ακριβώς τα ίδια μάτια με εκείνη.. όμως αυτές οι σκέψεις δεν μπορούσαν  να αποσπάσουν τις προηγούμενες..Και έτσι επιβιβάστηκε γοργά στο πλοίο ..

-Καλησπέρα…

καλησπέρα λέω…. Όμορφη βραδιά ε;;

-Όπως νομίζεις. .δεν την πρόσεξα..

-Καλά με δουλεύεις; 2 ώρες  που είμαστε πάνω στο πλοίο δεν έχεις πάρει τα μάτια σου από την θάλασσα κ τον ορίζοντα μπροστά. .και να με συνχωρείς για τον ενικό..

-Και εσύ δεν είχες άλλη δουλεία τόση ώρα; Εμένα κοιτούσες;

-Όχι.. αλλά… εεεε…. Κοίτα.. να σου πω την αμαρτία μου. Κόλλησα.. Ναι! ήταν τόσο μα τόσο βαθύ το βλέμμα σου, πού απόρησα…

Εν αντιθέσει με τώρα!

-Δηλαδή;

-Ε τι δηλαδή; Καταρχήν εκτός του ότι είσαι αγενής ,και αυτό το κρίνω από την γενική σου συμπεριφορά, κατά δεύτερον λοιπόν μου την λες κιόλας ότι σε παρακολουθώ, αυτό είναι ανήκουστο!! και  σαν να μην έφτανε αυτό εσύ! Με κοίταξες περίεργα όταν μπήκαμε στο πλοίο!

-Μάλιστα.. δηλαδή για να καταλάβω.. έρχεσαι και μου απευθύνεις τον λόγο απρόσκλητη,και από πάνω μου την λες κιόλας έτσι;

Μάλιστα κυρία μου..

Μα όσον αναφορά την.. ματιά.. έχετε δίκιο κυρία μου. .δικό μου λάθος και δεν πρόκειται να επαναληφθεί ποτέ ξανά σας το υπόσχομαι!

-Μάλλον δεν αρχίσαμε καλά βλέπω… στραβά ξεκινήσαμε.. και από ότι βλέπω πληθυντικός ξαφνικά..

-Μάλλον.. αλλά ούτε αρχίσαμε τίποτα ούτε πρόκειται ποτέ..

Και για να τελειώνουμε μια και καλή με αυτό το θέμα, θα ήθελα να μείνω μόνος μου αν δεν σε πειράζει αυτό βέβαια.

-Μάλιστα.. και δεσποινίς παρακαλώ! Όπως νομίζετε!!

Έτσι ξεκίνησε η σχέση μεταξύ τους. Ανάποδα όπως ακριβώς ήταν και όλη τους η ζωή, μα αυτό έμελλε να το μάθει ο ένας απ’ τον άλλο μέσα από ένα τραγούδι…

Ήταν απόγευμα όταν ακούστηκαν τυχαία  οι στίχοι του κ εκείνη δεν μπορούσε να μην δει αμέσως  την διαφορά στο πρόσωπο του, είχαν περάσει ήδη δυο μέρες στο νησί οι δυο τους και παρόλο που δεν είχαν ακόμα καλά καλά ανταλλάξει μια σοβαρή κουβέντα, παρόλα αυτά τον ήξερε πλέον καλά… ένα παράξενο δέσιμο υπήρχε μεταξύ τους…

-Τι έγινε;; τι έπαθες;

-Τίποτα…

-Τι τίποτα καλέ μου; Μπορεί να σε ξέρω λίγο ακόμα μα.. σαν θηλυκό κάτι καταλαβαίνω κ εγώ.. έλα πες μου..

-Μην τολμήσεις ξανά να με αποκαλέσεις έτσι!! Τα ακούς; Αλλιώς σου κόβω την καλημέρα μια για πάντα..

Έφυγε… μα ο θυμός στο πρόσωπα του ήταν πρωτόγνωρος για τα δεδομένα που είχε χτίσει μέχρι εκείνη την ώρα, από την μέρα που γνωριστήκανε δεν τον είχε ποτέ ξαναδεί «έτσι» .. Σάστισε.. Έμεινε στήλη άλατος, να τον κοιτάει καθώς εκείνος απομακρύνονταν…Και αναρωτιόνταν πως μπορούσε να αλλάξει τόσο απότομα, δεν μπορούσε να πιστέψει στα αυτιά της, αυτό που μόλις είχε προηγηθεί, της φαινόταν απίστευτο ..  μα πώς; Από ένα τραγούδι; Της φαινόταν κωμικό… μα δεν μπορούσε να γελάσει, μάλλον να κλάψει ήθελε..Τότε θυμήθηκε την πρώτη φορά που τον είδε να χαμογελάει ..πάλι από ένα τραγούδι ήταν… ναι..
Ήμασταν ακίνητα και αμίλητα αγάλματα,
ήμασταν αγέλαστα, χάνει όποιος γελά.
Γέλασες και κέρδισα κι έτσι μες στα χείλη σου έζησα,
γέλαγες και κέρδιζα, σ έχασα μετά

Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί, και πάλι παιδί.

Ήμασταν ακίνητοι απ το χρόνο ασυγκίνητοι,
ήμασταν ανίκητοι, χάσαμε κι οι δυο

Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί,
και πάλι παιδί, και πάλι παιδί.

Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί

Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί,
και πάλι παιδί, και πάλι παιδί

Θυμάται ακόμα πώς είχαν κοκκινίσει τα μάγουλα του όταν του είπε αυθόρμητα και αθώα… Έχεις πολύ ωραίο χαμόγελο γιατί δεν χαμογελάς ποιο συχνά;.. Ντράπηκε, και ένιωσε αμήχανα, μα κ εκείνη το ίδιο, δεν πίστευε πώς της είχε ξεφύγει πριν καν πάρει ανάσα,  μα ήταν τόσο αφοπλιστικός ο τρόπος που της χαμογέλασε τότε.. σαν παιδί…

συνεχίζεται..