όιπον.. το πρωτο απο την αγαπημενη μου αρτανις..Το παιχνίδι λοιπόν έχει ως εξής: Πρέπει να διαλέξετε 5 ερωτήσεις που θα κάνατε -σε έναν φιλόσοφο-σε έναν παλιό έρωτα-σε ένα μέντιουμ-σε ένα παιδί και στον καθρέφτη σας(που σημαίνει προφανώς στο είδωλό σας…) χμ…. για να δουμε;; εμεινε ακομα.. ψυχη.. μεσα σου;;

ποσσες φορες…;;;; ειπες δεν θα χυσω το ποτηρι για να ανακαλυψεις οτι.. ηταν ηδη αδειο;;

ποσσες φορες δεν ανοιξες τα χερια σου να καταπιεις την ζωη σε μια ανασα και μονο, για να καταλαβεις οτι… ακομα και αν δεν πεθαινες… παλι θα την αναζητουσες ..και ας ξαναπεθαινες ξανα κ ξανα;;

πως θα σταματησω τον χρονο ατην ζωη μου να μπορω να γυρναω πισω;;;

θα με συνχρεσεις ποτε για οτι.. δεν εκανα;; μς συνχωρεις μα δεν το ξερα και γω κ ας μην ημουν παιδι..

μπορεις να με κοιταξεις στα ματια;;;; η θα δειλιασεις;;;

το δευτερο παιχνιδι…

Βάλε Link (σύνδεση) προς το άτομο που σε έκανε tag
Γράψε 7 αλήθειες για σένα στο blog σου, κάποιες κοινές, κάποιες περίεργες
Κάνε tag 7 άτομα στο τέλος της ανάρτησης βάζοντας τα ονόματα τους και linkς προς το blog τους
Ειδοποίησε τους ότι του έχεις κάνει tag αφήνοντας σχόλιο στο blog τους.

συνχωρεστε με.. μα λινκ δεν ξερω να βαζω.. ξερω ομως αληθειες.. θα το αlλαξω λιγο.. να με συνχωρεις αρτανις μου..

ειμαι ανθρωπος που δεν λεω πολλα.. μα αν χρειαστει να τα πω τοτε.. δεν υπολογιζω.. μπρoστα στην αληθεια δεν μπαινει τιποτα και κανεις.. ναι.. ουτε και γω..  μα ουτε και γω ..’

μπορει… να μην ειναι η ποιο ομορφη.. μα ειναι η δικια μου πριγκηπισσα..  και με περημενει.. ισως καποια στιγμη την βρω.. ισως..

ισως.. να μην γερασα τοσο ακομα.. ωστε να ευχομαι και να καρτερουσα ηρεμα και νωχελικα..σαν την γατα.. μα θα θελα να μουν σαν αυτην..

ισως να βαρεθηκαν ακομα  και τα πιστιρικια να με κοιτουν μα… θαθελα να χα την ανεμελια τους..

περιμενω εκεινη τη στιγμη.. που θα σε δω να κοιτας τη θαλασσα..  θα σαι το ποιο ομορφο λουλουδι μπροστα .. αναμεσα στα λουλουδια.. ενα μονο θα λαμπει.. ενα θα μυριζει… ενα θα.. χαμογελα… ναι περιμενω αυτο το χαμογελο.. μακαρια να ρθει.. πριν να φυγω..

ψαξε πηγαινε οπου θελεις.. θα σε βρω ναι.. θα σε βρω ως την ακρη του ουρανου..

σσσσσσσ…… ειπα πολλα ε;;; δεν πειραζει καποιες φορες.. αξιζει και πρεπει να τα λεμε.. για οτι ηταν εδω και χαθηκε.. για οτι ερθει σαν.. να χε ξαναπερασει απο δω.. το ιδιο λαθος δευτερη φορα.. κατανταει .. “κοσμικο”.. και το λιγοτερο… κοσμικος δεν ημουν ποτε.. ημουν…. μαλλον ακουστε.. μου τεριαζει με την εικονα αποψε…

watch?v=PBmAUlF7Woo]

καλω τους..  μοναχικο αστερι, ανασαιμια, αρτιστακι, αντωνη gk,lockheart, σοφια, και ερωτα.

θα επανελθω… συντομα.. μα.. ελάτε υαζι μαζί μού.. γιατί…. η μουσική…

δέν έχει΄… “ορια”….

πρα;γματικο ταξιδι… σε παει… εκει…

να και η’η… κανονική ροή… πρωτιμω την πρώτη και δεν μου καίγεται καρφί… καλο σας βράδυ είπα;;; καλο βράδυ….

……………………………………………………….. κ εσυ που εισαι εκει ψηλα… καληνυχτα…

πέλαγος μοιάζει να είναι η ματιά
μες τα ξανθά της τα μαλλιά…,

μα το χαμόγελο της είναι λές
και σβήνει όλες τις ματιές,

που δέν αντέχουν, δέ μπορούν
να τα κοιτάξουν και να δούν
πως είναι τ’ άστρα να κοιτούν,

ενώ να λάμπουν να… μιλούν..
χωρίς τα χείλη να ηχούν..,

να το πιστέψουν δεν βαστούν
δέν έχουν μάθει να… μιλούν…

αύτο άκουγα σάν μου ερχόταν στην σκέψη η “ροή”..

Στέκομαι  στο  παράθυρό  μου, και  κοιτάζω  έξω  είναι  μία  κλασσική  μέρα  χειμωνιάτικη  σήμερα….ο  ουρανός  είναι  γεμάτος  με  μεγάλα  σύννεφα  και  έχει  ένα  αχνό  λευκό  φως, τα  σύννεφα  είναι  πολύ  μεγάλα  και  μοιάζουν  λες  και  έχουν  χύσει  επάνω  τους  γκρίζο  μελάνι. Κάπου-κάπου  ακούγεται  και  μια  μικρή  αστραπή, ψιχαλίζει  βλέπω  τις  μικρές  ψιχάλες  της  βροχής  που  πέφτουν  στις  πλάκες  από  το  κράσπεδό  μας, πέφτουν  απαλά  και  μετά  χάνονται  αφήνουν  απλώς  ένα  όμορφο  λαμπερό  σημάδι. Αν  και  βλέπω  λίγους  ανθρώπους  να  κινούνται  στο  δρόμο  είναι  όμορφη  η  εικόνα, ανοίγω  το  κουφωτό  παράθυρο  του  δωματίου  μου  και  κοιτάζω  έξω, στο  πρόσωπό  μου  έρχεται  η  δροσιά  της  βροχής  και  στη  μύτη  μου  λίγο  από  το  άρωμα  από  τα  φύλλα  της  λεμονιάς  μας, που  στέκεται  όμορφη  σε  μια  γωνιά  του  δρόμου  πολύ  κοντά  στο  παράθυρό  μου, και  από  το  λουλούδι  της  νύχτας  από  τον  απέναντι  δρόμο. Όμορφα  αρώματα, μεθυστικά  που  μου  ερεθίζουν  τη  μύτη  και  το  μυαλό  και  γεννούν  ξανά  όμορφες  αναμνήσεις. Πηγαίνω  μηχανικά  στο  κρεββάτι  μου  και  κάθομαι  πάνω, ανοίγω  μηχανικά  το  ράδιο  μου  με  το  τηλεκοντρόλ  του, και  καθώς  το  ανοίγω  ακούω  να  ξεχύνονται  υπέροχες  οι  πρώτες  νότες  από  το  πανέμορφο  κομμάτι  του  Μάνου  μου  (Μ. Χατζιδάκι), τη  ‘Κοντέσα  Εστερχάζυ’…….

ένα  μουσικό  κομμάτι  που  αγαπώ  πολύ  και  που  έχω  συνδέσει  με  τα  παιδικά  μου  χρόνια, (όπου  και  ‘μυήθηκα’  στη  μουσική  του  Μ. Χατζιδάκι  για  πρώτη  φορά  και  γνώρισα  τον  υπέροχο  μουσικό  του  κόσμο, και  τις  πανέμορφες  μελωδίες  του)*,ένα  κομμάτι  που πάντα  με  συγκινεί  αφάνταστα  όταν  το  ακούω  και  που  πάντα  μου  φέρνει  δάκρυα  στα  μάτια. Το  ακούω  και  με  ταξιδέυει  με  τις  νότες  του. Μου  αρέσει  όταν  έρχονται  αυτές  οι  βροχερές, μελαχολικές  μέρες ,μου  αρέσει  αυτό  το  λυπημένο  γκρίζο  που  κρύβουν  μέσα  τους, αν  και  βέβαια  μου  φέρνουν  και  πολύ  θλίψη  επειδή  μου  θυμίζουν  εκείνον……τον  αγαπημένο  μου  Γιάννη, (αυτό  είναι  το  μικρό  του  όνομα), που  τόσο  ξαφνικά  μπήκε  στη  ζωή  μου   μια  περίεργη  και  κρύα  ανοιξιάτικη  νύχτα…..έχει  περάσει  αλήθεια  τόσος  καιρός  από  τότε…πόσος  καιρός  πέρασε…