Αναρτήθηκε από: Ωκεανός.... | Δεκέμβριος 29, 2007

δακρυ κυλισε..


Η σκέψη μου ταξίδεψε.. ήρθε κοντά σου πάλι

ήρθε να πει στα μάτια σου.. πως είν’ μεγάλη ζάλη

μα φύγανε.. πήγαν μακριά μου τώρα

να το πιστέψω δε μπορώ.. που να ’ναι τέτοια ώρα;

Με μάγεψαν.. με κέρδισαν.. από το πρώτο αντίκρυ

και την καρδιά λαχτάρησαν.. και τρέχανε οι χτύποι

Τρέχανε να προλάβουνε … το βλέμμα των ματιών σου

μα ’ναι σα θάλασσα βαθύ.. το κύμα των φιλιών σου

Σαν το ‘νιωσα δε ντράπηκα… και γένηκα δικός σου

και στον ματιών σου το χαμό.. έχασα την ψυχή μου

γιατί δεν άντεξα θαρρώ… τούτο τον πόνο στη ζωή μου

Ήταν μαχαίρι δίκοπο… μα όπου κι αν έγερνε πονούσε

γιατί καρδιά μου μάτια μου.. εσένα λαχταρούσε

Για να σου πει πως σ’ αγαπά.. ν’ ανοίξει σα λουλούδι

να έρθει να μπει μες στην ψυχή… να γίνει και τραγούδι

Μα η αγάπη αυτή ..έγινε μαύρο δάκρυ

κι η μάτια μου δε βαστεί.. να βλέπει πλέον αντίκρυ

Κάτω κοιτά και δε μπορεί.. να πιάσει ούτε το χώμα

γιατί είναι βάσανο θαρρώ.. να σε θυμίζει ακόμα

Το χώμα της πατρίδας μου.. που εκεί σε πρώτο είδα

και το χαμόγελό σου το γλυκό.. με γέμισε με ελπίδα

πως κάποτε θα ‘ρχόσουνα .. να ‘σαι μόνο δική μου

να ’σαι εσύ η βασίλισσα.. για πάντα στη ζωή μου

Να σου χαρίσω απλόχερα.. όλη μου την ψυχή μου

και να γενείς η μάγισσα.. που ‘κλεψε το φιλί μου

Μα τώρα δα χάθηκες.. και έμεινε η σκέψη μόνο

να σε θυμίζει πιο βαθειά… και να γεννάει πόνο…..

 

Advertisements

Responses

  1. Καλημέρα καλέ μου…πάρα πολύ ωραίο ποίημα…πάρα πολύ ωραίο….ξέρεις Ωκεανέ μου έχω μιά τόοοοοση δα μικρή απορία για σένα και θέλω να μου τη λύσεις!!…δεν ξέρω πώς στο καλό το κάνεις αυτό…και βγάζεις τόοοοσο μα τόσο τέλια αυτό που έχεις μέσα σου κάθε φορά…πως και το βγάζεις όπως ακριβώς είναι αυτό…και μας δίνεις να δούμε και το…χρώμα του το χρώμα που έχει ο ουρανός της ψυχής σου κάθε φορά…πραγματικά καταπληκτικό….εξαιρετικό…όμως σήμερα είδα και λίγο γκρίζο και λίγο μάυρο στον ουρανό της ψυχής σου…δεν είδα αυτό το υπέροχο μπλέ,λαμπερό γαλανό που έβλεπα άλλες φορές και μ άρεσε τόσο μα τόσο πολύ….μου φαίνεται πρέπει να πάρουμε ένα πινελάκι και να….πετάξουμε μερικές λαμπερές, φωτεινές πινελιές από λίγο μπλέ και λευκό μαζί με λίγο χρυσό από το φώς του ήλιου γιανά φύγουν τα σκοτάδια…και οι μαυρίλες του….!!!….Φιλιά πολλά καλέ μου..Αθανασία.

  2. καλη μου ηλιαχτιδα καλημερα!!για την απορεια σου μακαρι να μπορουσα να στην λυσω καλη μου..
    ετσι ειναι η ζωη.. ποτε μαυρο ποτε γκριζο.. ποτε γαλανο..ποτε ασπρο.. οι σκεψεις συνηθως καθοριζουν το χρωμα κ η ψυχη το φως.. μα τις γιορτες κυριως ετσι ειμαι προς το.. μαυρο χρωμα..αυτο της αβυσσου της πλανευτρας εκει που δεν υπαρχει βυθος.. δεν υπαρχει ζωη.. μονο σκοταδι.. ουτε ο ηλιος δεν εχει τη δυναμη να παει εκει.. με αγαπη ωκεανος..

  3. Είναι η ζωή μας γεμάτη από χαρές και λύπες από ενθουσιασμούς και απογοητεύσεις. Μαθαίνουμε να αγαπάμε και να πονάμε. Έτσι είναι και τα καθημερινά μας μπλογκ. Σαν τη ζωή δίκοπα. Να σαι καλά ωκεανέ

  4. απο το στομα σου κ στου θεου τ αυτι βασιλη… να μαι καλα… μακαρι… μα δεν το βλεπω..ασχημη μερα πολυ..παρα πολυ..

  5. Θα ήθελα να πω κάτι. Λένε ότι οι νέοι πάσχουν σήμερα γιατί δεν τους αφήσαμε -παρακαταθήκη- έναν όμορφο κόσμο, με αξίες, έναν όμορφο τρόπο να ζεις, η κοινωνία είναι σκατά, δεν υπάρχει αγάπη, ανιδιοτέλεια κλπ. Γιατί αγαπητέ νέε μου εγώ σε άλλο κόσμο μεγάλωσα; (Είμαι γονιός). Οι δικοί μου οι γονείς με άλλες αξίες και με περισσή αγάπη με μεγάλωσαν; Ακριβώς γι’ αυτό λοιπόν, (και επειδή είμαι σκεπτόμενος άνθρωπος) αποφάσισα να μην γίνω σαν αυτούς. Και από τότε που με θυμάμαι προσπαθώ -με καθημερινή προσπάθεια- και διαφυλάσσω τα σωστά μου, τις αξίες μου. Θέλεις σκοπό και όραμα; Ιδού: γίνει το αντίθετο από αυτό που γίνανε οι άλλοι και δεν σου αρέσει.

    Και μην ακούω «τι να το κάνω να παραμείνω εγώ αγνός όταν κανείς δεν το καταλαβαίνει», γιατί φίλε μου όλοι περιμένουν από τους άλλους να αρχίσουν. Ή θέλεις όραμα κι αξία ή μείνε στην επιφανειακή ζωούλα σου και μην διαμαρτύρεσαι.

    Επίσης, συνομιλώντας με άπειρους ανθρώπους που «κατά βάθος» δεν είναι πονηροί, δεν φοβούνται και αφήνονται να ζήσουν, πιστεύουν («κατά βάθος») στις ανθρώπινες σχέσεις και στο μοιράζομαι, δεν είναι υλιστές, επιφανειακοί τύποι, πιστεύουν λοιπόν, ότι η ζωή τους κάνει, δεν είναι έτσι.. (Κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια να πω:) Δεν μπορείς να είσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι, αν ήσουν δεν θα μπορούσες να μην είσαι το άλλο. Εγώ τουλάχιστον γι’ αυτό δεν μπορώ να «προσαρμοστώ» -παρότι αρκετές φορές, από κούραση, προσπάθησα να γίνω ένα με το συρμό. Δεν είναι η σπουδαιότητα των αξιών -άλλωστε για όλους είναι σπουδαία τα σπουδαία, δεν βλέπω κάτι να τους πιέζει να τα διασφαλίσουν- δεν μπορώ να μην τις ακολουθώ, γιατί αυτή είμαι εγώ. Δεν μπορώ να είμαι κάτι άλλο.

    Ένα τελευταίο και κλείνω το «διάγγελμα», στις σπάνιες φορές που βλέπω τηλεόραση άκουσα έναν νεαρό, γύρω στα 17, να μιλάει για κάποια χρήματα που μάζεψε το σχολείο του για την UNISEF. Είπε λοιπόν ο 17 ετών νεαρός: «για μένα ήταν ολόκληρο το χαρτζιλίκι μου, ενώ θα έπρεπε χρήματα να δίνουν οι κυβερνήσεις». (…) «εύχομαι τουλάχιστον τα χρήματα που μαζέψαμε να πάνε σ’ αυτούς που τα έχουν ανάγκη». Πραγματικά δεν ντρέπομαι που έχουμε καταντήσει έτσι σαν κοινωνία (πότε δηλαδή ήταν καλύτερη;), το πραγματικά θλιβερό στην προκειμένη είναι ότι το παιδί βλέπει με αυτά τα μάτια τα πράγματα.

    Είναι στο χέρι σου ν’ αφήσεις την καρδιά σου αμόλυντη, αγνή, όλο αγάπη και αισιοδοξία. Κανείς δεν σου βάζει το μαχαίρι στο λαιμό. Εσύ επιλέγεις τι θέλεις να ‘σαι.

    (Το κείμενο αυτό το έστειλα σε πολλά blogs. Επειδή δεν έχουμε έδρα να μιλάμε δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουμε).


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: