Αναρτήθηκε από: Ωκεανός.... | Φεβρουαρίου 12, 2008

φουρτουνιασμενες αναμνησεις… no2.

Επιστροφή στις.. αναμνήσεις.. με τον «Μαστρομιχάλη». Τόπος διεξαγωγής… και πάλι η όμορφη Κάσος… Δεύτερη και τελευταία από εκεί.. ν’ αρχίσουμε να μεγαλώνουμε και λίγο μετά..

Τη θάλασσα .. τη σέβομαι πάντα.. πιο πολύ κι απ’ τον εαυτό μου .. Μα δεν την σκιάζομαι.. Έχουμε περάσει πολλά οι δυο μας.. με την πλανεύτρα.. δύσκολα.., επικίνδυνα.., όμορφα.., χρωματιστά.., καλά.., άσχημα.., απώλειες..

Μα δε θα ξεχάσω αυτό το πρωινό… όσα χρόνια κι αν περάσουν.. Έχουν χαραχτεί μέσα μου οι εικόνες ..σαν.. να ’χουν σκαλιστεί στην πέτρα για πάντα.. Χειμώνας της ίδιας χρονιάς με το νούμερο ένα… Το νησί έχει.. ερημώσει.. Οι λιγοστοί του κάτοικοι μια χούφτα άνθρωποι.. γνωστοί όλοι, ανταλλάσουν καλημέρες μέσα στα ..»ξυράφια» του ανέμου που γδέρνουν το νησί.., με τα κεφάλια ίσα να σηκώνονται να κοιτάξουν τον άλλο προσπαθώντας να προφυλαχτούν απ τη μανία του λυσσασμένου κύματος που μεταφέρει την αλμύρα δεκάδες μέτρα μακριά από τη θάλασσα πάνω στη στεριά..

 

Στο νησί ο άνεμος πλέον έχει αγγίξει.. τα 12 και βαλε μποφόρ… Έχει έρθει το πλοίο της γραμμής.. και δεν μπορεί να μπει στο λιμάνι λόγο… καιρού!! Φαντάσου γεμάτο κόσμο.. τα μικρά ψαροκάικα της εποχής, επίσης δεν μπορούν να βγουν απ’ το λιμάνι.. «Λύσσαξε ο καιρός σαν τ’ άγριο άλογο»  λέγανε οι ντόπιοι ψαράδες.. «δεν είναι να τον κοιτάς καν..»

Τότε ο «Μαστρομιχάλης»  που ήξερε τι θα γινόταν.. μέσω του vhf του ρυμουλκού, φωνάζει στον καπετάνιο απ’ το ποστάλι μιας και ήμασταν στο λιμάνι.. να ετοιμάσει τον κόσμο.. και με ευθύνη δική του.. θα τους παίρνει λίγους λίγους με δρομολόγια.. και να πάει απέναντι στα αρμαθιά να δέσει για απάγγιο.. για να μπορεί ο κόσμος να μεταβεί στο μικρό μα παντός καιρού σωστικό.. Μα έτσι η απόσταση μεγάλωνε.. Στο βλέμμα του όμως δεν έβλεπα να σκιάζεται δευτερόλεπτο.. Ήξερε τι έλεγε.. Την ήξερε την άτιμη τη μάγισσα πόσο επικίνδυνη ήταν στον.. «ανοιχτό τόπο» και δεν την προκαλούσε..

 

Έτσι κι όπως τα πε ..μα.. υπολόγιζε χωρίς τον ξενοδόχο.. δηλαδή εμένα!! Γιατί;;; Μα γιατί ήταν η μάνα μου στο πλοίο.. Είχε κατέβει Αθήνα να δει τη μάνα της που ήταν άρρωστη και εμείς ήμασταν οι δυο μας στο νησί.. Ήξερε ότι  δεν υπήρχε περίπτωση να περιμένω με σταυρωμένα τα χέρια στο λιμάνι να την φέρει μόνος του.. Όχι!!

Αξέχαστες εικόνες.. Ο καιρός να μας φέρνει.. σχεδόν τουρμπίνα, σκεπάζει το ρυμουλκό που.. κράταγε κέρβερος!! Έτσι ονομαζόταν, δε θα το ξεχάσω ποτέ.. Και μεις εκεί.. μιας και μόνο εγώ, ο πατέρας μου και ένας ναύτης πηγαινοερχόμασταν.. Οι υπόλοιποι δε ρίσκαραν.. Μα εγώ είχα απόλυτη εμπιστοσύνη στον παλιό θαλασσόλυκο.. Μαζί.. περνάγαμε την φουρτούνα.. και τους βγάλαμε όλους σώους!.. Και το πλοίο την άλλη το πρωί μπήκε στο λιμάνι και ξανάφυγε για τον προορισμό του..

Και ας με έλεγε η μάνα μου τρελό!!! Εγώ είχα δίπλα μου.. εκείνον.. Εκείνον που με έμαθε να μην τη φοβάμαι.. Πως ακομα και στην μεγάλη φουρτούνα.. θέλει τρόπο.. Δεν την προκαλείς.. Την καλοπιάνεις γλυκά με πρίμα τον καιρό στην πάντα διαγώνια.. και της αφήνεις να ’χει το πηδάλιο ..ξεγελώντας την.. Νομίζοντας πως σε πάει όπου θέλει εκείνη.. Μα την κατάλληλη στιγμή.. σα φεύγει η κορυφή.. μέχρι να έρθει η επόμενη.. εκείνη σου ’χει αφεθεί και χαράζεις εσύ την πορεία.. Έτσι αργά αργά και γλυκά.. παίζεις μαζί της.. κάνοντάς της το χατίρι.. μια κι αυτή.. σε ταξιδεύει μια κι εσύ την ταξιδεύεις..

 

Advertisements

Responses

  1. η τελευταία φωτογραφία όλα τα λεφτά 😉

  2. Ωκεανε καλησπέρα…Όμορφο κείμενο, όμορφες εμπειρίες…Εγώ πάλι, όταν ο άνδρας μου μου λέει οτι το όνειρό του ειναι να μένει σε ιστιοπλοϊκο, σκέφτομαι φουρτούνες και μπωφόρ…

  3. Καλησπέρα καλέ μου Ωκεανέ…..ένα ακόμη από τα υπέροχα ταξίδια σου στην αγαπημένη σου ‘μάγισσα’ όπως την αποκαλείς…τη θάλλασά σου που τόσο πολύ αγαπάς….μιά ακόμη φορά που γεμίζεις τα μάτια μας και τις ψυχές μας με αυτό το υπέροχο μπλέ…το βαθύ μπλέ που αναβλύζει από παντού μέσα σου….και με αυτό το απέραντο φώς της πατρίδας σου της Κρήτης….κάπου έτσι όπως σε διάβαζα μου θύμισε η υπέροχη γραφή σου ποίημα παλιό του Καββαδία….(που και κείνος έζησε τη ζωή του όλη σχεδόν στα καράβια και ταξιδέυοντας καθότι δούλευε σε πλοίο)….κείμενο από βιβλίο του Ποταμιάνου που διάβαζα μικρή….και μου άφησε η γραφή σου αυτήν την υπέροχη αλμύρα της θάλλασάς σου στο στόμα…και έφερε στ αυτιά μου τον ήχο από το κύμμα της που χτυπά με μανία στα βράχια της στεριάς….και λίγη από την αφή της άμμου της στα δάκτυλα…..να σαι καλά να γεμίζεις πάντα τις ψυχές και τα μάτια μας με τέτοιες εξαίσιες και γεμάτες χρώμα (μπλέ,μπλέ βαθύ),και φώς (χρυσό) εικόνες από τη ζωή σου τα μάτια μας….καταπληκτικό πόστ.Αθανασία.

  4. Αυτό το απέραντο μπλε,
    απόλυτα διαβρωτικό,
    θα θρυμματίσει όπως πάντα
    τα πάντα,
    θα κατακλύσει πόρους
    και στεγανά,
    αυτή η ακατάλυτη διαφάνειά του
    που θα εξαντλήσει,
    το απαραβίαστο των αισθήσεων._

  5. Βουτάς στις μνήμες σου, βγάζεις τους θησαυρούς απ’ το βυθό του μυαλού σου και τους μοιράζεσαι με μας, γνωστούς…, άγνωστους…, και μια λύπη για κάτι που χάθηκε όλο πλανιέται στις γραφές σου, αλλά και μια άγια χαρά, επειδή όλα αυτά τα έζησες. Μου φέρνεις στο νου το «My immortal» των Evanescence και ειδικά τη φράση: «There’s just too much that time cannot erase…» Αν δεν το ξέρεις, άκουσε το. Ίσως σου πει κάτι… Καληνύχτα ocean…

  6. μεγάλη αγάπη η θάλασσα!
    υπέροχη η γραφή σου
    καλησπέρα

  7. συγνωμη για την διακοπη των σχολιων μα το νετ ηταν εκτος συνδεσης..

  8. Καλημέρα ωκεανέ μου… γεμάτη συναισθήματα ιστοριά και πάλι… αλλά γιατί νομίζω ότι την έχω ξαναδιαβάσει;

  9. καλημερα θαλασσολυκε μου 🙂 χαχα συμπασχω τα μαλα……… λατρευω τη θαλασσα, τη σεβομαι κ εγω.. οτι γραφεις.. Ασκει ανεξηγητη ΕΛΞΗ πανω μου .. να σαι καλα ωκεανε μου φιλια!

  10. καλη σου μερα δηιανειρα μου.. ακριβως..η τελυταια.. μες στο μυαλο μου ησουν..

  11. αρτανις σ ευχαριστω.. κοινα ονειρα βλεπω εχουμε με τον συζηγο.. κ τα μποφωρ ποτε ποτε χρειαζονται..

  12. ηλίαχτιδα μου .. καλη σου μερα.. μα παλι καταφερνεις να μην μπορω να σχολιασω.. τι να πω;; συμπληρωνεις υπεροχα τις σκεψεις που δεν γραφτηκαν.. ποιημα του καββαδια;;; ειναι πολυ δυσκολο να πω κατι τετοιο.. υπεροχα τα σχολια σου καλη μου υπεροχα..

  13. Γαλήνεψα, έτσι γλυκά, όπως είσαι κι εσύ. Το ένιωσα αυτό σου το κείμενο, έτσι πάνω εκεί, μία στην κορυφή του και μια χαμηλότερα, να πάλλομαι μαζί της, μαζί σου, με μια γενναιότητα, με μια ζεστασιά

    Καλημέρα γλυκιά

  14. αρτανις.. αυτο το υπεροχο μαγευτικο μπλε.. μπορει να διαβρωνει.. μα επουλωνει.. επισης.. γιανει τις πληγες.. διαφανο φαρμακο στην πληγη..

  15. μανταμ.. καλημερα.. βουταω.. βουτουσα παντα.. απο 8 χρονων παιδι.. ποτε στα ονειρα μου κ τις σκεψεις.. κ ποτε στο απεραντο βαθυ γαλαζιο να που με σαγινευει.. με μαγευει με την γαληνη του που.. αξαφνα γινεται ανταρα κ ορμη.. μα εφτασες πολυ κοντα στη σκεψη μου.. ευχαριστω για τα ομορφα λογια σου.. το κοματι το χω απολαυσει απειρες φορες .. μιας κ το κολημα μου απο μουσικη ειναι οι μπαλαντες.. παλιες.. πολυυυ παλιες μεχρι νεες.. οσο για αυτο που μου λειπει ποιο πολυ κ χαθηκε.. ριξε μια ματια στα πρωτα μου ποστ καπου στο.. 08.32…

  16. μεγαλη μελομενε μου.. ομορφη σαν τις υπεροχες νεραιδες σου..το να μιλαει για την γραφη μου καποιος που γραφει οπως εσυ.. εχει ιδιαιτερη βαρυτητα για μενα.. σ ευχαριστω.. καλη σου μερα!

  17. καλη σου μερα νεραιδοσκονη μου.. ακριβως.. ηταν ο λογος που ξεκινησα αυτες τις ιστοριες αυτη η ιστορια.. την ειχα γραψει εν μερη σαν απαντηση σε σχολιο του φιλου βασιλη. απο κει ξεκινησα τη σκεψη να γραψω ποστ για αυτες τις σκεψεις.. βλεπεις ακομα κ στα σχολια του βγαζει καποια πραγματα απ την ψυχη του αλλου οπως κ στα υπεροχα γραμενα του..

  18. καλημερα αρτιστακι μου.. μα φαινεται η αγαπη σου για κεινη με το που μπαινει κανεις στο μπλογκ σου.. γεματο απο σκεψεις για κεινη.. εσυ να σαι καλα με τα ομρφα λογια σου.. καλη σου μερα

    Υ.Γ. αν θα μπορουσα τον κοσμο να αλλαζα θα ξαναεβαφα γαλαζια τη θαλασσα..

  19. freedula μου καλημερα..

    γαληνη ναναι στη ματια.. αγναντι μες στη σκεψη
    κ η λαλια που ακουγεται .. μπορει κ να μαγεψει..
    ocean…

    ειναι ενα διστιχο μου που καποτε γραφτηκε απο την σκεψη στο κυμα..

  20. Καλημέρα σου ocean… Διάβασα. Κατάλαβα… Αυτό ακριβώς υποψιαζόμουν. Όλοι ζούμε με τους απόντες μας, αλλά ότι αγαπάμε βαθιά δεν πεθαίνει ποτέ. Δεν χάνεται ότι θυμόμαστε. Δεν είναι σχήμα λόγου, να το ξέρεις. Ζει, ότι υπάρχει μέσα μας κι ότι ακόμα κάνει την καρδιά μας να χτυπά, τα μάτια μας να δακρύζουν και τη σκέψη μας να πλανιέται στον ορίζοντα. Ζει, ότι συνεχίζει να υπάρχει στη μνήμη μας. Τη μνήμη δεν μπορεί να μας την πάρει κανείς κι εκεί τ’ αγαπημένα μας πρόσωπα, μπορούν και χαμογελάνε, όπως όταν ήταν εδώ, μαζί μας.. Να προσέχεις..

  21. μου βγάζει συναισθήματα ποικίλα.. γνωρίζεις άλλωστε 😉

  22. καλημερα μανταμ.. ακριβως ετσι .. τη μνημη μας δεν μπορει να την παρει κανεις.. ακριβως αυτο..

  23. το ξερω καλη μου δηιανειρα το ξερω.. καλη αναρωση ευχομαι.. να προσεχεις..

  24. Η θάλασσα είναι γυναίκα…Άλλοτε φουρτουνιάζει αλλοτε γίνεται μπουνάτσα.. Κι εμείς έρμαια στο κύμα της. Πολύ ταξιδεμένο και επέτρεψέ μου πονεμένο το κείμενο, σαν έρωτας που λείπει, σαν μια απουσία έντονη. Καλό σου βραδυ

  25. καλησπερα φιλε βασιλη.. η θαλασσα ειναι γενους θυληκου οπως η γυναικα.. πονεμενο δεν ειναι.. μα εχει μεγαλη δοση νοσταλγιας μεσα του.. καλο σου βραδυ κ σενα..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: