Αναρτήθηκε από: Ωκεανός.... | Σεπτεμβρίου 1, 2008

μ’ενα τραγουδι.. μισο δακρυ..

Μισό δάκρυ γιατί.. στο μικρό πρωταγωνιστή αυτή τη φορά λείπει το άλλο μισό δάκρυ.. εκείνης που.. σαν συνήθιζε ν’ ακούει από τα χείλη της το τραγούδι.. που ηχούσε στ’ αυτιά του, πιο πολύ σαν.. παραμύθι.., τότε έκλαιγε κάθε φορά μαζί της.. Σε κάθε φορά που ..την παρακαλούσε να το τραγουδήσει, να ξανακάμει.. χωρίς.. μελωδίες, χωρίς μουσικά όργανα.. Μα με μια τόσο μαγική φωνή που.. έμοιαζε σαν την πιο όμορφη μελωδία.. Ακόμα τη θυμάται, ακόμα ηχεί μέσα του..

Κι ας.. χαμογελάσει απόψε.. μ’ αυτό το σπάνιο πλατύ χαμόγελο.. αυτό που τόσο πολύ του την θυμίζει και ας έχουν περάσει 10 ολόκληρα χρόνια.. Μα ακόμα ο ήχος της είναι σαν.. να τον ακούει.. Από εκείνη το είχε πρωτακούσει σαν τραγούδι, δεν το ’χε ακούσει ποτέ.. πριν. Όταν πλέον οι δυο τους ήταν δυο πολύ καλοί φίλοι.., ίσως και κάτι πολύ πιο πάνω από αυτό.. αδέρφια.., ναι πιο πολύ θα ταίριαζε η λέξη.., μα δε μπορεί να ξεχάσει την αρχική εντύπωση της Χριστίνας.. Εκείνης της όμορφης κοπελιάς μα συνάμα.. ατίθασης.. εκρηκτικής. Την πρωτοείδε την πρώτη μέρα στο Λύκειο.. Ήταν συμμαθητές στην ίδια τάξη και κατά ένα περίεργο τρόπο μόλις είχε μπει στην αίθουσα.. την είχε ξεχωρίσει αμέσως απ’ τις υπόλοιπες.. Μπορεί να μην ήταν η πιο όμορφη.. αν και οι ξανθές της μπούκλες και τα πανέμορφα μάτια της δεν αφήναν και πολλούς αδιάφορους.. μα σίγουρα ήταν .. η πιο φωνακλού.. η πιο τσαμπουκάς.. Αυτό φάνηκε βέβαια αργότερα μιας και.. τις μονόωρες αποβολές σχεδόν πάντα.. μαζί τις παίρνανε.. Καθόντουσαν (αν τους αφήναν οι καθηγητές) στο ίδιο θρανίο..

Εκείνος μόλις είχε έρθει στην πανέμορφη πόλη της Θεσσαλονίκης.., Κουμπωμένος και απόμακρος στην αρχή.., μετρημένος πολύ στις λέξεις και τις σκέψεις μιας και η πόλη από όπου είχε έρθει ήταν… η μισητή.. εκείνη αγέρωχη και παράδοξα ανέμελη. Είχε ένα χαμόγελο σαν .. σαν να χαμογελούσε όλη η γη κάθε φορά που άφηνε ένα πλατύ ξέγνοιαστο χαμόγελο και μπορούσες να δεις ακόμα και τα κατάλευκα της δόντια παρόλο που.. κάπνιζε και για την εποχή ήταν θέμα.. να καπνίζουν τα κορίτσια. Μα είπαμε εκείνη.. ήταν κάτι άλλο..

Μα και κεινη όσο ανοιχτή φαινόταν.. τόσο δύσκολα την πλησίαζε κάποιος.. Έκρυβε πίσω απ’ το γλυκό χαμόγελό της, τις σκέψεις της και σαν ..έκανες να την πλησιάσεις σε απομάκρυνε με θυμό … Κάτι έκρυβε.. Κάτι.. του ’χε κεντρίσει πλέον όλο το ενδιαφέρον.. Όχι ερωτικά ..αν και .. σαγηνευόταν εν μέρει απ’ την ομορφιά της, μα.. δεν ήξερε ούτε εκείνος .. Κάτι άλλο τον οδηγούσε .. Κάτι πιο βαθύ, πιο.. ιερό.. Μα έμελλε να περάσει αρκετός καιρός.. Έφτασε το μέσον της χρονιάς ώστε να καταφέρει να την πείσει.. να καταφέρει να πλησιάσει στον κόσμο της.. Πολλοί τη φώναζαν.. τρελή.. κακομαθημένη.. Μα.. που να ‘ξεραν.. ότι όλο αυτό ήταν ..μια άμυνα.. Μια άμυνα ώστε να μην πλησιάσει κανείς κοντά της.. Να μη στεναχωρηθεί κανείς ό,τι.. κι αν γινόταν..

από εκείνη τη στιγμή και μετά.. ήταν αχώριστοι φίλοι.. για τέσσερα ολόκληρα χρόνια κάθε μέρα μαζί .. Και στο σχολείο και έξω από αυτό .. ακόμα και διακοπές μαζί παγαίνανε.. ή φεύγανε τα ..κλεφτά Σαββατοκύριακα στην πανέμορφη Χαλκιδική.. Δεκαπέντε, είκοσι άτομα κάθε φορά.. Τι και αν εκείνη είχε ανά καιρούς αγόρι ή εκείνος κοπέλα; Η φιλία τους ήταν πάνω από αυτά και δεν άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης όσο.. «ζηλιάρης» κι αν ήταν ο.. φανταστικός αντίζηλος.. Φανταστικός γιατί.. μόνο εκείνος το πίστευε είτε γυναίκα είτε άντρας ήταν.. Ό,τι και αν ήταν δεν μπορούσε να καταλάβει τι τους έδενε και οι πιο πολύ, δε μάθανε ποτέ..

Τι μ έπιασε;; Γιατί τα γράφω αυτά;; Η αφορμή είναι εκείνο το τραγούδι.. Εκείνο που σαν το άκουσα χτες ξανά.. με γύρισε πίσω.. Πίσω σ’ εκείνη.. στις ατέλειωτες φορές και τα παρακάλια για να.. το ξαναπεί.. Τι και αν χανόταν ακόμα και μια ώρα απ’ το μάθημα;; Καθόταν μόνο και μόνο για να την ακούσει να του το τραγουδά.. Και κεινη δε του χαλούσε ποτέ χατίρι.. Κάθε φορά που της το ζητούσε όταν ήταν μόνοι του έβγαζε αυτή τη σπάνια ηχητική πανδαισία από μέσα της και του την χάριζε απλόχερα.. Κάθε φορά μα κάθε.. το τραγουδούσε μέσα από την ψυχή της.. σαν να το χάριζε σε κεινον.. Εκείνον που ήξερε και ήταν συνειδητά δίπλα της μέχρι το τέλος.. Εκείνον που προσπάθησε να μάθει το.. γιατί;; Να μάθει τι έκρυβε, τι την πονούσε .. τι την έκανε να διαφέρει.. και κεινη χαιρόταν, χαιρόταν που του δινε χαρά μα.. και που μπορούσε πλέον να χαρεί και κεινη μαζί..

Δεν πίστεψε ποτέ στιγμή για κεινη πως η ψυχή της που προσπαθούσε έντεχνα να κρύψει.. πίσω από τις φωνές και τις τσαντούλες ήταν τόσο κακιά.. τόσο «στρίγκλα» όπως την έλεγαν.. Ο λόγος για εκείνον ήταν προφανής.. όπως όταν της το χε εξομολογηθεί και την είχε αφήσει άναυδη..

Αποκλείεται μια ψυχή που χαμογελάει τόσο βαθειά από μέσα της, να ’ναι τόσο άσχημη όσο προσπαθεί να δείξει.. Κάτι άλλο κρύβει που την πονά.. Εδώ θα ‘μαι δίπλα της να προσπαθώ να μάθω το γιατί.. Αν με αφήσεις να την διαβάσω υπόσχομαι να μη την προδώσω ποτέ..

Και για πρώτη φορά τότε είδε στα μάτια της να λάμπει τόσο το χαμόγελό της που είχε κερδίσει ίσως το πιο σημαντικό στη ζωή.. την εμπιστοσύνη της.. Την είδε να χαμογελάει αμήχανα μα.. συνάμα ξαφνικά να συννεφιάζει.. και τότε του ’πε το μικρό της μυστικό.. Είχε κάποιο .. πρόβλημα υγείας που .. την έτρωγε μέσα της.. Οι γιατροί της έδιναν λίγο καιρό μα εκείνη ήδη.. με την ανωμαλία και την γλύκα της ψυχής της είχε ήδη κερδίσει πολύ περισσότερο χρόνο από αυτόν που της.. χάριζαν εκείνοι.. Έμεινε σαστισμένος να την κοιτά.. Νόμιζε πως ήταν κάτι ..πιο απλό.. πιο ..εύκολο από αυτό. Μα ..αμέσως πήρε μπρος, δε δίστασε και της έδωσε να καταλάβει ότι εκείνος θα ’ναι εκεί.. για όσο και ό,τι χρειαστεί.. Όσο.. βουβή και αν ήταν η άτιμη η αρρώστια που την χτύπησε.. Όσο και αν δε φαινόταν στα λαμπερά της μάτια ότι έσβηνε μέρα με τη μέρα..

από εκείνη την φορά και μετά.. ήξερε.. ήξερε γιατί ΑΥΤΟ….

Το τραγούδι.. έβγαινε μέσα από τα πιο βαθειά εσώψυχά της.. Κατάλαβε γιατί όταν ήταν άλλοι μπροστά δεν το τραγουδούσε όσο και αν την παρακαλούσε.. Από εκείνη την φορά και μετά.. κάθε μα κάθε φορά όσο δυνατός και αν προσπαθούσε να φανεί δε βαστούσε.. Κάθε φορά που το άκουγε από τα χείλη της.. δάκρυζε.. δάκρυζε  μέχρι ακόμα και τώρα.. Και κάθε φορά που θα το ακούει, γιατί.. είναι εκείνη.. αυτό το τραγούδι μέσα του και κάθε φορά.. σαν τέλειωνε.. το τραγούδι έμενε να την κοιτά δακρυσμένος μέσα στα μάτια μ’ ένα παράπονο.., Με το παράπονο γιατί να μην.. ήταν αλλιώς η ζωή της, γιατί να πρέπει να ζει με τη σκέψη ότι ..σύντομα θα φύγει.., γιατί να μην μπορεί να χαρεί.. ανέμελα το γέλιο..;;

Υ.Γ. Αφιερωμένο σε κεινη που έφυγε νωρίς.. Ήταν η πρώτη ..»έλλειψη» ανθρώπου πολύ σημαντικού και πολύ ξαφνικά στη ζωή του ..πρωταγωνιστή.. Μα  έμελλε να ακολουθούσουν πολλές «πρόωρες»  ακόμα.. αν.. και ακόμα.. έχει μακρύ ταξίδι για να μάθει τη ζωή.. Δεν έβαλα όνομα σε κεινον, ο καθένας μπορεί να βάλει όποιο θέλει .. Άλλωστε ο σκοπός που το ’γράψε δεν είναι αυτός αλλά.. εκείνη.. Εκείνη.. Φιλιά, να προσέχεις όπου και αν είσαι και αν ακούς..

Αυτό το κείμενο βέβαια σηματοδοτεί και μια επιστροφή, ίσως.. βέβαια να μην είμαι σε θέση μετά από τόσο καιρό να αναζητήσω.. παλιά λημέρια.. και.. δεν έχω την απαίτηση ούτε και έχω δίκιο να θέλω να δεχτούν  ότι απλά γύρισα, έτσι απλά.. Μα έχω την απαίτηση απ’ τον εαυτό μου να μη σταματήσει να γράφει ποτέ ξανά.. ακόμα και αν γράφει σπάνια.. ακόμα και όταν συμβαίνουν πράγματα όπως.. αυτόν τον καιρό που πέρασε, που μπορούν να φέρουν τα πάνω κάτω στη ζωή ενός ανθρώπου.. να βγαίνουν επιτέλους κάπου.. Ακόμα κι αν αυτό είναι ένα.. απλό «ηλεκτρονικό» χαρτί..

Advertisements

Responses

  1. Ωκεανε? Παλι εδω??..
    Ελειψες φιλε μου!!! Πολυ!
    Μα τι γραφεις στη τελευταια παραγραφο σου>?? Δεν ειναι θεμα ‘απαιτησης’.. σε περιμενα προσωπικα!
    Γύρισες, ετσι απλα! Γιατι να κανουμε δυσκολα τα πραγματα οταν ειναι απλα??
    Καλως ορισες κ παλι, μη σταματησεις να γραφεις..

  2. αρτιστακι εσενα προσωπικα σε ντρεπομαι ποιο πολυ.. μιας κ δεν απαντησα στις ευχες σου.. το κανω τωρα εστω κ αργα εδω μαζι με μια συγνωμη.. γιατι για καποιους το καλοκαιρι κ η θαλασσα δεν τελειωνει ποτε.. σ ευχαριστω πολυ για το καλωσορησμα.. πραγματικα..

  3. Καλέ μου,σου υποσχέθηκα να περάσω να το διαβάσω πριν κοιμηθώ…μάλιστα..τόσο οικείο,που κάποια στιγμή νόμιζα οτι μιλάει για εμένα..το έχουμε συζητήσει εκτενώς…εγώ όμως ξέρεις τι θα σου πω..
    ξέρεις οτι θα σου πω ο,τι νιώθω..ξέρεις οτι πονάω όπως και εσύ..με τον ίδιο τρόπο..’ακου,λοιπόν τις σκέψεις μου..

    Είναι στιγμές που θες να γυρίσεις πίσω να ζήσεις ξανά τις πιο ωραίες σου στιγμές μα δεν μπορείς,ή επέλεξες να μην μπορείς,ή απλά δε θες…Απ`όλες αυτές τις μυρωδιές ζωής,κράτα βαθιά μέσα σου,ότι σε εκανε να αγαπήσεις,να χαμογελάσεις..ό,τι σ`εκανε πραγματικά ευτυχισμένο,φύλαξε το στο πιο κρυφό συρτάρι της ψυχής σου..και μετά…μετά προχώρα.πλούσιος εμπειριών,και «αρωμάτων»..Δε μπορείς να ζήσεις πάλι όλα αυτά,αλλά σίγουρα είναι δικά σου,και για πάντα θα σε ακολουθούν..ποτέ μην σταματάς να ονειρεύεσαι..γιατί πεθαίνεις,όταν πάψεις να κάνεις όνειρα.Τα όνειρα χάνονται όταν τα πααρατήσεις..Αγάπα,ζήσε την κάθε στιγμή,σαν να είναι η τελευταία..σαν να μην υπάρχει αύριο..ΖΗΣΕ..Όποτε χάνεις κάτι αγαπημένο σου μη λυπάσαι..όλα έχουν αρχή,μέση και τέλος..Δε χάνεται όμως ουσιαστικά,απο τη στιγμή που έζησες κάτι,έτσι και για 1 μόνο στιγμή..θα μείνει για πάντα μέσα σου,και οι αναμνήσεις,θα είναι αυτές που θα του δίνουν αξία..
    ‘αλλωστε,ότι δε χωράει στα μάτια,γίνεται δάκρια..ο,τι πληγώνεις είναι δικό σου για πάντα..ένας συνδιασμός αυτών των δυο,είναι ένα μέρος απο αυτό που νιώθεις 😉

    και όπως,είπε και κάποιος «συντοπίτης» σου
    «Όταν αγαπάς και δεν σε πιστεύουν τραυματίζεσαι από το καθετί, και κάθε στιγμή της ζωής σου είναι ένας πόνος και σχεδόν μια ταπείνωση.»

    για όλους τους άλλους,απλά ασυναρτησίες..εσύ όμως ωκεανέ ΜΟΥ,ξέρεις τι εννοώ… 😉

  4. Καλημέρα Ωκεανέ μου…δεν ξέρεις πόσο μα πόσο χαίρομαι γι αυτή την επιστροφή…πάααααρα πολύ.. και αυτό το εξέσιο (όπως πάντα) και βγαλμένο από τη ψυχή κείμενό σου…καταπληκτικό..αν και πολύυυυυυ πονεμένο…και με το δίκιο σου άλωστε! όμως καλέ μου θα σου πώ κάτι…όπως διάβασα αυτό το κείμενο μου ήρθε στο μυαλό μιά επίσης πολύ πονεμένη ιστορία που έζησα κι εγώ στον καιρό της εφηβίας μου…όταν πήγαινα στο Γυμνάσιο….είχα και εγώ έναν φίλο…τον έλεγαν Νικήτα…..ο Νικήτας ήταν ένα σπάνιο παιδί ήταν ένα παιδί που χαμογελούσε συνεχώς,μας πείραζε μας έκανε αστεία..είχε έναν πολύυυυυ σπάνιο χαρακτήρα..τον αγαπούσαμε…πολύυυυ….όλο το σχολείο τον αγαπούσε…ο Νικήτας….έπασχε από μιά σπάνια αρρώστια που παραλύει τους μυς (όλους τους μυς του σώματος εντελώς)…δεν μπορούσε να περπατήσει,δεν μπορούσε να κουνηθεί ΚΑΘΟΛΟΥ…ήταν καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι….κινούσε μόνο λίγο τα δάχτυλά του (των χεριών,και λίιιιγο το κεφάλι του) και μόνο μπορούσε να μιλά…αυτό μόνο…όμως το χαμόγελο δεν έφευγε ποτέ μα ποτέ από το πρώσοπό του…μα ποτέ…παρά το ότι το ήξερε ότι ήταν καταδικασμένος να ζήσει πάνω σε μιά αναπηρική καρέκλα…ποιός ξέρει για πόσο..και λέω για πόσο επειδή αυτά τα παιδιά φέυγουν πολύυυυυυυ γρήγορα από τη ζωή επειδή ο οργανισμός τους είναι πολύυυυυυ αδύναμος…τον αγαπούσα κι εγώ…ήταν ένας από τους καλύτερους φίλους μου…..κάποια στιγμή και συγκεκριμένα έναν Χειμώνα (αν θυμάμαι καλά)…ο Νικήτας μας αρρώστησε βαριά…έπαθε μιά πάαααρα πολύ σοβαρή γρίπη με πολύυυυυυ πυρετό…εμείς μαθαίναμε τα νέα του από άλλους γονείς εκεί αλλά τα πράγματα όμως δεν ήταν τόσο καλά…εμείς πιστέυαμε ότι θα γυρίσει….ότι θα γίνει καλά και θα γυρίσει…όπως είχε γίνει άλωστε και άλλες φορές….κανένας μας ΔΕΝ ήθελε να πιστέψει ότι ΔΕΝ θα ξαναδεί ποτέ το Νικήτα..όμως όχι….όχι…η μοίρα ήθελε να γίνει αλλιώς..ο Νικήτας χειροτέρεψε μέσα σε λίγες μέρες…πάαααρα πολύ…οι γονείς του κάλεσαν ένα ασθενοφόρο γιανά τον πάνε στο νοσοκομείο…δεν μπορούσε ν αναπνέυσει ήταν με τα οξυγόνα με ορούς και τα σχετικά…το πήραν..όμως δεν άντεξε σταμάτησε η καρδούλα του για πάντα..και έφυγε από κοντά μας…ήταν 18 χρονών και κάτι μηνών όταν πέθανε…όταν μας άφησε…από ανακοπή καρδιάς είπαν οι γιατροί…θυμάμαι τη μέρα που ήρθε η πρόεδρος της μαθητικής κοινώτητας να μας το πεί…ήταν η πιό πονεμένη μέρα της ζωής μου.. έκλαιγε όλο το σχολείο,καθηγητές,μαθητές,…οι πάντες…είδα την άλλη μέρα το θρανίο του….ήταν γεμάτο λουλούδια!…..κάποια κοπέλα που ήξερε περισσότερα για κείνον…μου είπε ότι έφυγε με έκεινο το χαμόγελο που τόσο είχαμε αγαπήσει…. καλέ μου έχω να σου πώ κάτι πιστέυω ότι οι άνθρωποι αυτοί που έχουν τέτοιους είδους μυστικά είναι που κρύβουν το μεγαλύτερο μεγαλείο ψυχής μέσα τους…αυτοί είναι που έχουν τις πιό σπάνιες ψυχές…και καλέ μου εγώ ξέρεις τι λέω όταν θυμάμαι το Νικήτα;;;;….λέω ότι ο Νικήτας ζεί…ναι ζεί…ζεί γιατί τον θυμάμαι επειδή δεν τον έχω ξεχάσει….μόνο όταν ξεχάσουμε κάτι και το διαγράψουμε εντελώς από τη μνήμη αυτό πάυει να υπάρχει και να ζεί…μόνο τότε πίστεψέ με…μόνο όταν θα ξεχάσεις εντελώς τη Χριστίνα θα πάψει και κείνη να υπάρχει και να ζεί…όσο τη σκέφτεσαι και τη θυμάσαι…θα είναι ζωντανή…το ίδιο και ο Νικήτας….λυπάμαι που την έχασες τόσο νωρίς καλέ μου…αλλά πιστέυω ότι είναι ευτιχισμένη εκεί που είναι και ότι σε θυμάται και σ αγαπά…ναί,ναί το πιστέυω..μη ρωτάς πώς απλά το πιστέυω…και είμαι σίγουρη ότι σε βλέπει και ότι δε θέλει να κλαίς…θέλει να γελάς και να είσαι ευτιχισμένος.. γιανά γελά κι εκείνη εκεί που είναι…στον κήπο του παραδείσου…κατάλαβες καλέ μου;;;καλωσόρισες και πάλι κοντά μας!..σ αγαπάμε! μη κάνεις κάνα αστείο και ξαναφύγεις…..!!!φιλάκια,Φθινοπωρινά,Αθανασία.

  5. Ωκεανέ δεν υπάρχει λόγος …
    Ολοι εχουμε τις φάσεις μας.. δεκτά όλα λοιπόν, καλώς επέστρεψες..Φιλιά, και με την ευχή το καλοκαίρι στην καρδιά να μη τελειωσει ποτέ..

  6. καλημερα καλη μου κυρια με τα μαυρα.. ναι δεν σου κρυβω ακομα κ γω καποιες στιγμες που εγραφα για εκεινη μου θυμησε εντονα ..εσενα.. χαμογελασα κ συνεχισα να γραφω.. μα για να ζησω οπως λες.. πρεπει..να υπαρχει ο οριζοντας στο βλεμμα.. να μπορει να βρεθει το κλειδι.. που βρισκεται κρυμενο καπου εκει στα βαθη του ωκεανου.. ναι μπορει κ τα δικα μου να μοιαζουν ασυναρτησιες για ολους μα ..εσυ θα καταλαβεις.. γιατι.. ολα ερχονται απ τα ονειρα κ μονο.. κ αν νιωσεις οτι τελειωνουν.. οτι τα χανεις τοτε.. απλα δε ζεις μαθαινεις να επιβιωνεις.. μα διαφορετικα.. με κλειστα παραθυρα πλεον σ αυτο το.. βαθυ πολυ βαθυ μπλε που τινει να γινει σκοταδι..

    αν κ σε περιμενα κ ξερω τι! μυαλο κουβαλας.. δεν περιμενα τοσο αρμονικο δεσιμο εικονων κ σκεψεων.. ωρων ολοκληρων.. με εξεπληξε..να προσεχεις..

  7. καλη μου αθανασια ποσο μα ποσο χαιρομαι που σε ξαναβρισκω.. περιμενα το σχολιο σου ηξερε βαση χαρακτηρα οτι θα ταν μοναδικο.. μα με εξεπληξε πολυ χαρουμενα οτι ηταν σαν να ποσταρησες κ συ μαζι μου με την ιστορια σου.. ετσι ειναι οπως το λες τιποτα δε πεθαινει οσο μνημονευεται..

    Υ.Γ σ ευχαριστω για το καλωσορισμα.. να το ξανακανεις.. να «ποσταρεις».. οποτε το νιωσεις.. φιλια..

  8. αρτιστακι καλημερα.. εχω ακουσει πολλες ευχες στη ζωη μα.. αυτη μ αρεσε ιδιαιτερα.. στην ευχομαι κ γω λοιπον ολοψυχα να την .. παθεις για παντα.. να χεις εκει παντα καλοκαρι..

  9. Γιατί δε περίμενες «τοσο αρμονικο δεσιμο εικονων κ σκεψεων.. ωρων ολοκληρων.. » ;
    θα σου απαντήσω,με έναν τρόπο που μόνο εσύ και ακόμα ένας άνθρωπος,ξέρετε να «αποκρυπτογραφείτε» πίσω απ`τις λέξεις…

    Σού είπα χθες,την φράση «Mαζί μου, άφησε όλα τα προσχήματα, αγάπα τις αλήθειες που πονάνε, κι εγώ θα σε πλανέψω δίχως ποιήματα σε δρόμους που άλλοι δεν τολμούν να πάνε…»
    αναρωτήθηκες τις σκεφτόμουν όταν την σχημάτιζα στα σοκάκια του μυαλού μου;Xωρίς να πω κουβέντα θα ‘θελα να ‘χει η στιγμή τη δροσιά της θάλασσας, την αύρα, άραγε τι να σκέφτεται, το πληγωμένο βλέμμα μου θυμάται καθώς έφευγα…

    να σου πω και κάτι όμως;ούτε εσύ,ούτε εγώ,δεν είμαστε τόσο ανιδιοτελείς όσο ίσως πιστεύουν άλλοι…έκλεισα την πόρτα πίσω μου,σαν ένα φυλακισμένο χρόνια,που και ανοιχτή την πόρτΑ του κελιού να έχει,δε φεύγει..ΣΥΝΗΘΕΙΑ..
    Έχουν μεγεθυνθεί τα συναισθήματα απο τις συνθήκες,και τον χρόνο..Oυρανέ μου, αν τα αδιέξοδα ήταν περισσότερα από τα μαγικά μπουκαλάκια που γεμίσαν, έλα ξανά με την αγάπη σου και ένα κλεμμένο τριαντάφυλλο..μάλλον όμως δεν ήταν και τόσα πολλά..αλλιώς όπως μου είπες χθες
    «όταν μια γυναίκα ερωτεύεται και ΝΙΩΘΕΙ,τα παρατάει όλα,χωρίς να λογαριάζει θεούς και δαίμονες..»

    θα επανέλθω σε αυτό,αφού κάνω την προέκταση μου σε ένα «πθαράκι»..μου μοιάζει αυτό το πθαράκι..λογάριασε τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο,αποφάσισε και εκτέλεσε με το ίδιο τρόπο…
    και το πθαράκι,και εγώ,δε λογαριασα θεούς και δαίμονες,αλλά μια ψυχή αγνή..ένα χαμόγελο απο το βάθος της καρδιάς..χωρίς ιδιοτελεια,χωρίς σκοπιμότητα..μόνο αθωότητα…

    για όλα αυτά,δε μετανιώνω,ούτε εγώ,αλλά πιστεύω ούτε και το πθαράκι…

    ΥΓ. αφιερωμένο αυτό που ακούω,και η τελευταία ρουφηξιά απο το τσιγάρο μου..δε θα σου πω τι ακούω,περιμένω να το βρεις..

  10. ολοι εχουμε αναγκη να παιρνουμε αποστασεις, οταν περναμε καποια δυσκολη φαση

    διακρινω -και παλι- την ευαισθησια στην γραφη σου..

    wellcome back

  11. κυρια μου.. (ετσι θα σε λεω πλεον εδω) συμφωνω σε ολα.. ακομα κ οταν ανοιξε η πορτα κ αποδεσμευτηκε απο τα ..αν κ τα ισως.. που ετρεφε στα ποιο βαθεια του ονειρα δεν εφυγε ναι μα θα διαφωνισω στο συνηθεια.. δεν εφυγε οχι απο συνηθεια.. αλλα.. απο αυτο που ακομα φωλιαζε μεσα του εκει που δε θα μπορουσε να φτασει αλλη καμια.. «στην τελευταια πορτα»
    μα ειμαι σιγουρος οτι δεν εχει καταλαβει ακομα ναι αυτο που ειπα κ χθες.. αν δεν φτασει να μη λογαριαζει τιποτα τοτε δεν εχει ερωτευτει οσο θα πρεπε ωστε να μεινει εκει μεσα σε κεινη την πορτα διχως να μετανιωσει κ διχως να κοιταξει πισω.. αυτο δεν καταλαβε ποτε παρολη την… «ομοιοτητα»… οτι η συγκριση κ η επιλογη αρα αναμεσα στην «αθωοτητα»ηταν ανιση κ αδικη γιατι απλα αυτη η «αθωοτητα» δε θα μπορουσε να παλεψει για να κρατησει οτι ποιο πολυτιμο εχει.. μονο εσυ κ το πθασαρι ειχαν την δυναμη να το κανουν κ ναι ευτυχως το καναν..
    απ την αλλη υπαρχει το ταξιδι της σιωπης που δεν εκφραζεται με λογια μα με ηχους .. που λενε πολλα κ ειπαν ακομα ποιο πολλα καιρο τωρα κ καθε που .. το φως γινεται σκοταδι.. αλλαζει τη σκεψη.. γλυκαινει αφανταστα την καρδια τοσο ωστε «κανεις» να μη θελει να φυγει απο «κει» χωρις να χρειαζεται να το πουν ποτε αυτο ο ενας στον αλλο.. μα να φαινεται απο.. την «υσηχια»..να μη θελει κανενας να τελειωσει το σκοταδι κ να ρθει… το ξημερωμα..την αλλη λεξη σου χω πει γιατι μου την εχει απαγορευσει ο μορφεας.. δε του αρεσε αυτο που του πα για τα ονειρα του.. μα συνεχισε την απαγορευση ακομα κ οταν του ειπα οτι ξερει οτι μονο ΜΙΑ ..»γοβα» θα μπορουσε να με κανει να την ξαναπω.. τη λεξη ωστε αυτο που του χα πει να μην ισχυει πλεον.. αυτη ηταν κ ειναι το τελευταιο κ ποιο μεγαλο… ισως να το χε αν.. αν ειχε «ωμεγα»… ισως παλι να μην ειναι ακομα μεστη η ωρα για να φτασει ως το ωμεγα..
    ακομα βρισκεται… «αναμεσα»… ναι μα σιγουρα θα προσπαθησει να φτασει στο ωμεγα ναι.. ισως γιατι πρωτη κ τελευταια φορα πιστευει οτι.. στο ωμεγα.. δεν τελειωνουν τα παντα.. μα.. αρχιζουν τα «παντα»!

    Υ.Γ. πανσεληνο ή δεν ειναι εσυ;

  12. λειλα σ ευχαριστω για το καλωσορισμα κ την παρουσια της «γατας» που παντα θα με τιμαει η παρουσια της.. σ ευχαριστω για την ..γραφη..

  13. δεν ξέρω πώς να σου απαντήσω..κάθε λέξη είναι περιττή..το «ωμέγα» και μόνο τα λέει όλα..το προσΩρινό γράφεται με ωμέγα..το ίδιο και η ζΩη,ο έρΩτας,το φΩς,το φθινόπΩρο…μήπως θα έπρεπε και το πάθος,και το λάθος,και ο πόνος,το όνειρο,και το κάποτε να γράφονται με ωμέγα;
    Δεν έχω λόγο να εξορκίσω ό,τι ευτυχισμένη στιγμή έζησα. Δεν εμποδίζει αυτή που το παρόν δεν είναι αντάξιό της. Eυχαριστώ το σύμπαν για όσες χάρες μου χαρίζει… Για να έχω να θυμάμαι. Tα στερνά τιμούν τα πρώτα…
    αυτό κράτα το 😉

    ΥΓ. sway,έτσι για να μην θεωρήσεις ποτέ οτι «μ`έχεις» απόλυτα.. 😉

  14. α,και κάτι άλλο.. η ¨αθωότητα» πάλεψε,και σε κέρδισε…έμμεσα..με μια γκριμάτσα στο φως,εκείνης της μέρας..με την αίσθηση της ζεστασιάς στο σώμα σου,με το κλάμα στην αγκαλιά σου.. 😉

  15. καλησπερα κυρια μου.. καταρχην θα μου επιτρεψεις να απαντησω σε ενα μηνυμα.. κ για τα δυο ελπιζω.. το θεμα δεν ειναι το πως γραφονται.. μα να τα νιωθεις ετσι ωστε ακομα κ αν δεν γραφονται ετσι.. εσυ να νιωθεις οτι γραφονται με ωμεγα δε μπα να σου λενε τ αντιθετο.. μα ναι το παρελθον σε κανει παντα μα παντα να ..μπορεις να γευτεις το παρον κ το μελλον γνωριζοντας τι σου αρεσει απ το τωρα το μετα.. αν δεν τα χεις ζησει απλα δε θα μαθεις κ δε θα ξερες ποτε..

    η αθωοτητα δε χρειαστηκε να παλεψει ποτε γιατι απλα για αυτο ονομαζεται ετσι ειναι.. ανεπηρεαστη απο ανθρωπινα λαθη.. αρα οτι δεν εχει κανει λαθος κερδιζει.. αυτο κρατα το..

  16. άραγε την είχαμε ποτέ εμείς αυτήν την αθωότητα τότε;ή μας την στέρησαν γρήγορα..μιλώντας,για μένα,και φαντάζομαι εκφράζω και εσένα,σκέφτομαι,άραγε υπάρχει αυτή η πολυπόθητη αθωότητα; εγώ έπαψα να την έχω,εκεί,κοντά στα 8 μου 😉

    αν δεν έχεις παρελθόν,δεν έχεις παρόν,δεν έχεις μέλλον.. ταμπουλα ρασα..δεν μπορείς να χτίσεις για οικοδομή,του σήμερα,πάνω στο κτίριο του χθες,χωρίς τα θεμέλια 😉

  17. Αργυρηηηηηηηηηηηηηηη, πωπωπω τι εκπληξη ηταν αυτη;

    Γεια σου ρε ωκεανε!!!
    Πολυ χαρηκα που σε ξαναειδα να γραφεις…

    :)))

    Καλα να εισαι!!!

  18. Κι εγώ χαίρομαι που γύρισες κι ας σε ξαναβρήκα τυχαία! Γιατί δεν πέρασες όμως, να δηλώσεις μια παρουσία, να ξέρουμε κι εμείς ότι είσαι καλά; Υποθέτω ότι η απάντηση είναι στο τέλος του κειμένου, αλλά δεν θα ήταν απαίτηση εκ μέρους σου. Δεν ξέρω γιατί το σκέφτηκες έτσι. Ξέρεις γιατί το λέω αλλά δεν γράφω τίποτα άλλο περί αυτού, γιατί απλώς δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι είμαστε πάλι εδώ. Για την ιστορία δεν μπορώ να σχολιάσω τίποτα, γιατί αγγίζει πράγματα πολύ βαθιά μέσα μου. Οπότε σε καλωσορίζω κι ελπίζω όντως αυτή τη φορά, να μην χρειαστεί για κανένα λόγο να κατεβάσεις ρολά. Θα τα λέμε… Εννοείται.

  19. κυρια μου καλησπερα για την αθωοτητα.. σου εχω πει κ ξερεις καλα κ για μενα.. μα ετσι ειναι δυστυχως.. η ζωη σε ωριμαζει προωρα καποιες φορες..
    οσο για το δευτερο΄σεβομαι αγαπω το παρελθον για να μ αγαπησει το παρον μου κ να μπορω ν αγαπηθω στο μελλον…

  20. γεια σου ρε αντωνη..!!! ανοιχτη καρδια οπως παντα.. κ το εννοω.. σ ευχαριστω για τον τροπο που.. εκανες εισαγωγη.. πραγματικα..

    και γω χαιρομαι που υπαρχουν.. ακομα ανθρωποι σαν κ σενα αυτο τα λεει ολα.. να σαι καλα κ συ.. θα περασω συντομα χρωσταω πολλες επισκεψεις μα.. μηδεν χρονος ακομα.. πανω που ειπα ηρεμουμε να σου παλι νοσωκομεια..

  21. καλησπερα μανταμ του φεγγαριου σ ευχαριστω πολυ για το καλωσορησμα.. δε θα πω τιποτα γι αυτο παρα μονο οτι απλα ετσι το νιωσα κ το γραψα στο τελος.. μα σημασια ναι.. εχει που ειμαστε εδω οπως ακριβως το γραψες.. κ σ ευχαριστω που εισαι εδω.. μα ηταν κ αλλος ο λογος ο χρονος αυτες τις μερες ηταν ελαχιστος προβληματα παλι οπως παντα μα .. θα επισκεπτω αρκετους μαλλον ολους οσους θα επρεπε να χα επισκεπτει ηδη.. κ οχι δεν προκειται να το ξανακλεισω.. ειναι ενα κομματι μου που τωρα ξερω καλα.. οτι το αγαπω αυτη η σελιδα.. για την ιστορια ναι ηταν ενα κομματι κ για μενα απο βαθεια πολυ μεσα μου.. σ ευχαριστω..

  22. Ενα μονο θα πω ωκεανε, δεν χρωστας τιποτα και σε κανενα. Το κεφι μας κανουμε στα blogs. Και οποτε εχουμε ορεξη.
    Και εχω στο μυαλο μου το εξης. Ειναι ενα κομματι μας και το blog, αλλά μπορει καμια φορα να ειναι και virtual. Και να μας τρωει χρονο απο την πραγματικη ζωη, το οποιο για μενα δεν ειναι καλο.
    (γενικο ειναι το σχολιο, δεν απευθυνεται σε καποιον συγκεκριμενα)

    Πολυ χαρηκα που θα τα λεμε παλι

    Καλο σου βραδυ!!!
    :)))

  23. καλη σου μερα αντωνη θα συμφωνησω ναι ετσι ειναι.. ενα κομματι μας.. κ γω χαρηκα.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: