Αναρτήθηκε από: Ωκεανός.... | Σεπτεμβρίου 5, 2008

οσα πρωινα κ αν ερθουν… θα υπαρχουν δυο δειλινα… γ’ μερος

Ξημέρωνε.. το πρωί …

του Σαββάτου όταν το τρένο έφτανε  στο χωριό του Δημήτρη..

Λαμία στάση!

φώναξε ο σταθμάρχης.. και μάζεψε το ταλαιπωρημένο μυαλό του και κατέβηκε.., έτρεξε γοργά να πάει στο σπίτι, μα πρώτα.. πέρασε από τον κύριο Γιάννη.. να πάρει ένα μπουκέτο χρυσάνθεμα μαζί με δυο – τρεις ανεμώνες που τόσο πολύ άρεσαν στη μητέρα του.. Καθώς έφτανε.. έκανε το βάδισμά του αργό να μην τον καταλάβει ότι ερχόταν. Μάταια όμως..

Η πόρτα άνοιξε μονομιάς με μια κραυγή..

Γιε μου!!!!!!!!!!!

Χαχα, πάλι με κατάλαβες μάνα..

Ήταν δυνατόν να μην ξεχωρίσω το βάδισμα του γιου μου;

Τί;; Πώς;; Πώς και ήρθες..;;

Σε πεθύμησα μάνα .. Σχόλασα και πιο νωρίς εεεε…

Χμμμ.. Πώς κι αυτό νωρίς απ’ τη δουλειά;; Έγινε τίποτα;; ε;;

Έχουμε πολλά να πούμε μάνα.. Και για τη δουλειά και..

για σένα. Ναι.., είδα τη λάμψη στα μάτια σου. Πάμε πάμε..

Λοιπόν;; Ποια είναι;; Και πώς είναι; Άσε θα μαντέψω.. Μελαχροινή, γαλανομάτα.. χαχαχα

Όχι μάνα.. όχι..

Όχι;;

Είναι καστανόξανθη με μελί μάτια..

Μελί ή… μέλι.. χαχα για πες για πες, μην κρατάς τη μάνα σου σε αγωνία..

Μάνα.. δε την ξέρω.. ούτε καν τ’ όνομά της ..Μα.. σαν την είδα.. ένιωσα .. περίεργα.. Ένιωσα σαν να κατέβηκε ο ουρανός να μ’ ανταμώσει.. Σαν.. να ’δα όλη τη δροσιά της θάλασσας σε ένα χαμόγελο, σαν.. τι να πω..

Χμ.. είδες που σου ’πα πως σαν θα ‘ρθει η ώρα κάποτε θα μιλάς και συ έτσι;; Το ’χει το αίμα.. Πολύ χαίρομαι για σένα γιε μου μα.. πώς θα την βρεις..;;; Πού τη γνώρισες;;

Στο λεωφορείο μάνα. Μπήκε και …ήταν σαν να μπήκε η άνοιξη.. Μύριζε σαν.. την απαλή αύρα από τ’ αρώματα των λουλουδιών του βουνού.. Σαν το πιο γλυκό γιασεμί..

Ααα είναι σοβαρό…χαχαχα. Να ‘ξερες πόσο με κάνεις να χαίρομαι.. μα… πρόσεξε.. Αυτή τη φορά μην αφήσεις κανέναν και τίποτα να μπει ανάμεσά σας.. Ευχή και κατάρα στη δίνω..

Όχι μάνα, όχι.. κανείς.. Αυτό, αν την βρω, στο υπόσχομαι… μα θα τη βρω.., αυτό είναι σίγουρο.. Ακόμα κι αν χρειαστεί να ανασηκώσω όλα τα κύματα της θάλασσας.., όλα τα βράχια του βουνού.., μα θα τη βρω..

Ααα γι’ αυτό έφυγες νωρίς.. Ήθελες να μου μιλήσεις, ε;;

Όχι μάνα, είναι και κάτι άλλο..

Κι άλλο;; Άντε να δω σήμερα η δόλια..

Καλό είναι.. Θυμάσαι που ’χες γνωρίσει το διευθυντή μου τότε όταν είχες κατέβει Αθήνα, ε;; Στο τραπέζι που του κάναμε..

Ναι, ε και;;

Το λοιπόν, σου ’χω μιλήσει πως δεν έχει παιδιά .. και μιλήσαμε και μου ’πε ότι έχει σκοπό σε λίγο καιρό.. να μου αφήσει την επιχείρηση σε μένα!!! Δεν ξέρεις πόσο χάρηκα.. και θα σε πάρω μαζί μου τότε.. Να φύγεις από το χωριό.. Θα σ’ έχω βασίλισσα

Όχι αγόρι μου.. Χαίρομαι όσο δε φαντάζεσαι για σένα μα.. εγώ κάτω δεν έρχομαι..

Γιατί;

Γιατί αγόρι μου.. εδώ είναι ο τόπος μου.. Εδώ μεγάλωσα.., εδώ έμαθα.., εδώ βρίσκεται και ο πατέρας σου.. Δε τον αφήνω μόνο στο μνήμα..

Μα… μάνα..

Άκου με… ξέρω γω.. Μόνο να μη γυρίσουν τα μυαλά σου πρόσεχε, ναι;; Ο πλούτος είναι άτιμο πράγμα γιε μου.. Πολύ.. Αλλάζει τον άνθρωπο πολύ.. Και πάντα στο πολύ πιο άσχημο..

Όχι μάνα, αυτό δε γίνεται με μένα και ξέρεις γιατί;; Γιατί έχω μάθει από τη μάνα μου πως.. το λεμόνι αν δεν το ποτίσεις από μικρό.. δε θα βγάλει ζουμί.. Θα γίνει ναι μεν .. κίτρινο και.. μεγάλο, μα.. το ζουμί του θα ’ναι λίγο.. Και γω.. έχω ποτιστεί καλά από πολύ μικρός..

Άντε παλιόπαιδο με κάνεις και κλαίω πάλι.. Θα κατεβείς καθόλου στο χωριό στην πλατεία;;

Ναι μάνα, γιατί όχι;; Να δω κανένα φίλο μου από τα παλιά..

Ναι μα… θα ’ναι και κεινη.. Ξέρεις στο μαγαζί του άλλου και μάλλον πάλι στο κατώφλι θα ’ναι..

Δε με νοιάζει μάνα.. Δε με νοιάζει πλέον πραγματικά..

Αυτό ήθελα να διαβάσω γιε μου στα μάτια σου, Αυτό μόνο.. Άντε τώρα και έλα νωρίς για φαί, ναι;; Μην ξεχαστείς κακομοίρη μου με κανα τάβλι ..ακούς;;

Χαχα ναι μάνα ναι.. θα ‘ρθω νωρίς..

Καθώς κατέβηκε στην πλατεία σκέφτηκε τα λόγια της μάνας του και.. ναι. Εκείνη ήταν εκεί.., στο κατώφλι του μαγαζιού του.. Κώστα.. Μα ήταν η πρώτη φορά που.. δε στάθηκε να την κοιτάξει.., συνέχισε το αργό αρχοντικό βάδισμά του να πάει στον καφενέ.. Μόνο μια φευγαλέα μάτια της έριξε φεύγοντας.. Εκείνη που μόλις τον είδε.., ανασηκώθηκε ολόκληρη απότομα.., έσκυψε το κεφάλι.., τον ένιωσε.. Ένιωσε τη διαφορά ..και πήγε μέσα να μην τη δουν..

Καθώς έφτασε στον καφενέ εκείνος.., χαμός.. Αγκαλιές, φιλιά .. Βλέπεις ήταν και είναι το πιο αγαπητό και σεβάσμιο παιδί στο χωριό από μικρός… Όλοι τον αγαπούσαν.. Όλοι ’θελαν να κάνουν παρέα μαζί του.. εκτός από έναν, τον Κωνσταντή.. Από όταν ήταν μικρά παιδιά.. τον ζήλευε χωρίς λόγο ή αιτία.. Άλλωστε εκείνος είχε τα πάντα.., τίποτα δεν του ‘λειψε ποτέ.. από μικρός.. Εκείνος ποτέ δεν είχε μπαλώσει παπούτσι να πάει στο σχολείο.. Πάντα γυάλιζαν.., σαν τα ρούχα του.. Μα.. ποτέ η ψυχή του πραγματικά δεν είχε «γυαλίσει».. Αυτό ήταν που ζήλευε.. Τι κι αν είχε αμάξι από τα 14.. Τι κι αν σκορπούσε τα λεφτά του εδώ και κει και κερνούσε τους πάντες..;; Την ψυχή του.. δεν μπορούσε να την αγοράσει..

Μα.. ήταν και κάτι άλλο.., πιο σοβαρό.. Από μικροί και οι δυο.. ήταν ερωτευμένοι με την Μαρίνα.., απ’ το δημοτικό ακόμα..

 

Ήταν σαν.. να ήταν βγαλμένη από έναν άλλο κόσμο.., παραμυθένια όμορφο σαν και κεινη.. Τα μάτια της.. είχαν το χρώμα της θάλασσας.. και έλαμπαν σαν και κεινη .. Το δε χαμόγελό της.. αθώο και λαμπερό.., σκορπούσε κάθε του σκέψη στη στιγμή.. Ό,τι κι αν ήθελε να της πει.. έχανε τα λόγια του σαν του χαμογελούσε.. Και κεινη τσαχπίνα και.. πονηρή σα γυναίκα.., όλο και τον τσιγκλούσε και τον πείραζε.., μα.. και κεινη ένιωθε το ίδιο για τα πράσινα μάτια που ’χε από μικρή απέναντί της.. Μα σα γυναίκα έπρεπε να το κρύβει καθώς μεγάλωνε.. Μόνο η μάνα της το ’χε καταλάβει σα γυρνούσαν μαζί απ’ το σχολείο.. Το ‘βλεπε στα μάτια της κόρης της και κεινη. Μα.. ήξερε.. πως ο περήφανος πατέρας της ..δε θα δεχόταν αυτό που ‘βλεπε εκείνη στα μάτια των παιδιών.. Βλέπεις, ήταν και κεινη από εύπορη οικογένεια με κτήματα και εκεί .. αυτά τα κροτάγανε.., οπότε έκανε τα στραβά μάτια για να μη φανεί τίποτα..

Μα σα μεγάλωσαν και πήγαν στο Λύκειο.. τα πράγματα άλλαξαν.. Εκείνη είχε μεγαλώσει και οι αλλαγές από το βλέμμα μέχρι το σώμα της ήταν εμφανείς.. Και ο πατέρας της σιγά σιγά άρχισε να ενδιαφέρεται για να την παντρέψει..

Τότε ήταν που πήρε θάρρος απ’ τα αισθήματά του ο Δημήτρης και μίλησε στη μάνα του… Μα.. εκείνη το ‘ξερε.. Πώς ήταν δυνατόν να μην το ξέρει; ..Το ‘χε δει και κεινη μα δεν πήγαινε άλλο να μη μιλάει.. Οπότε.. βρήκε μια ευκαιρία όταν ήταν στην πλατεία και.. μίλησε στη μάνα της.. Ήξερε ότι θα το ’χε δει και κεινη.. Ήταν βλέπεις από τους έρωτες που δεν κρύβονταν.., αυτούς που δεν ξεχνιούνται ποτέ..

Με χαρά είδε πως και κεινη χαιρόταν γιατί η κόρη της θα ’ταν ευτυχισμένη μαζί του.. Όχι για τα πλούτη.., μα ..το χρυσάφι της καρδιάς.. Μα ήξερε πως δε θα το δεχόταν ο άντρας της..

Μέσα σ’ όλα αυτά.. ο Δημήτρης ένα απόγευμα που γυρνούσαν απ’ το σχολείο.., έπιασε το χέρι της Μαρίνας.., την κοίταξε στα μάτια και πίσω της.. έπεφτε ο ήλιος.. Είχε πάρει αυτό το απαλό κόκκινο της δύσης και τότε της είπε..

Μα την Παναγία.. δεν ξέρω τι είναι πιο όμορφο.. Ο ήλιος πίσω σου που πέφτει σκορπίζοντας χρώματα και εικόνες ή τα γαλάζια σου μάτια που ’ναι σαν να ’χουν κλείσει μέσα τους όλα τα χρώματα της γης σ ’ένα σου βλέμμα μόνο;;.. Μα αν ήταν να διαλέξω.. προτιμώ να ‘χανα τον ήλιο για πάντα παρά να μην κοιτώ τα μάτια σου..

Όπως ήταν αναμενόμενο.. ο έρωτάς τους δεν άργησε να φανεί.. Από εκείνο το πρώτο φιλί εκεί.. Μα σαν το ’μαθε ο πατέρας της… μετά από λίγο καιρό.. έγινε χαμός.. Την πλήρωσε η μάνα της, μα πιο πολύ εκείνη.. Σταμάτησε το σχολείο.. και ήταν κλειδωμένη για καιρό.. και μήνυσε στο Δημητράκη πως αν προσπαθούσε να την δει θα ’χε άσχημα μπλεξίματα και έτσι και έγινε.. Όπως ήταν λογικό εκείνος προσπάθησε.. μα.. έπεσε σε.. ανδρικό τείχος, καθώς γυρνούσε στο σπίτι κάθε φορά.. Και κάθε φορά πονούσε το ίδιο.. Δεν τον ένοιαζε το σώμα.. μα που πονούσε η ψυχή του..

Τότε.. η μάνα του ..πήγε και έπιασε τον πατέρα της και υποσχέθηκε αναγκαστικά ότι.. θα τον έδιωχνε για την πόλη.. αρκεί να άφηνε ήσυχο το γιο της.. Έτσι κ έγινε.. Τον έπεισε λέγοντάς του ότι.. αν πήγαινε, σπούδαζε και πετύχαινε.. θα την κέρδιζε.. Είχε μιλήσει με τη μάνα της και θα τον περίμενε.. Έτσι και τον έπεισε, αν και ήξερε ότι.. δύσκολα θα κατέληγαν έτσι τα πράγματα.. Μα σα μάνα.. ήθελε να τον σώσει και από τους μπελάδες.. και από την καρδιά του..

Σαν πήγε λοιπόν εκεί.. ο μόνος τρόπος που μάθαινε και της μιλούσε ήταν.. τα γράμματά του, αυτά που φύλαγε και διάβαζε κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί.. Κάθε μέρα της έγραφε και το πρωί πρωί.., πριν να πάει για μάθημα, πρώτα έστελνε το γράμμα.. Μα.. σιγά σιγά.. τα γράμματα από κεινη αργούσαν.. όλο και πιο αραιά γινόταν.. Είχε έρθει η ώρα ν’ ανέβει.. Είχε καιρό που έλειπε.. από το χωριό.. Είχε πεθυμήσει και τη μάνα του και.. έφυγε, πήγε..

Μα.. σαν έφτασε είδε τη μάνα του που ’χε σαστίσει.. Δεν είχε προλάβει βλέπεις να τον προειδοποιήσει.. Ο καιρός περνούσε και.. ο Κωνσταντής που ’χε μείνει μόνος μαζί της πλέον.. είχε κερδίσει το παιχνίδι του.. Αυτό με τα ψεύτικα λόγια του.. Αυτά που.. τα ‘βρισκε γραμμένα στο ημερολόγιο της ξαδέρφης του και απλά τα ξεσήκωνε ή έβαζε.. την ξαδέρφη του να του τα λέει.. για να την κερδίσει.. Έτσι ήταν πάντα, ψεύτικος.. Φαινόταν καλός και γλυκός μα από μέσα…. ήταν άδειος.. Μα μια τα δώρα, μια τα λουλούδια, μια τα λόγια της μάνας της.., μια τα ψεύτικα λόγια του.., την είχε κερδίσει.. Είχε γίνει και ο αρραβώνας ήδη.. και σιγά σιγά και κεινη είχε συνηθίσει τη ζωή της.. Όλα ήταν ήρεμα..

Τότε είδε και κεινος ότι.. τελικά.. παρόλο που εκείνος θα αντάλλαζε τον ήλιο για χάρη της, εκείνη.. είχε χαράξει τη ζωή της πάνω στα πετράδια και τα κοσμήματα.., ότι είχε αλλάξει.., είχε χάσει εκείνο το χαμόγελο.., ήταν αλλιώτικο τώρα.. Πιο ψεύτικο.. σαν και κεινον.. Δεν χρειάστηκε να της μιλήσει.. Δεν το κανε ποτέ.. Μόνο την κοίταξε στην πλατεία καθώς ο αρραβωνιαστικός δίπλα της την είχε κτητικά στη αγκαλιά του για να του δείξει ότι τώρα ήταν δικιά του.. Πόσο λάθος είχε.. Πλέον δεν ήταν κανενός γιατί απλά.. δεν ήταν εκείνη.. ήταν άλλη..

Ευτυχώς για κεινον.. πλέον και μετά από πολύ καιρό.. δεν ήταν η πρώτη του σκέψη τώρα.. Κάποια άλλη είχε πάρει τη θέση της στην καρδιά του.. Τη Μαρίνα δε θα την ξεχνούσε ποτέ μα.. ήταν φυλαγμένη πλέον σε μια άκρη..

συνεχίζεται…

Υ.Γ. είναι η συνέχεια της ιστορίας του Δημήτρη που δεν είχα τελειώσει…. μα έχει γραφτεί πολύ καιρό τώρα ήδη το τέλος σε χαρτί.. Τη συνεχίζω και εδώ για να τελειώσει..

 

Advertisements

Responses

  1. Γειάσου καλέ μου Αργύρη!!….τί να πώ..δεν έχω πραγματικά τι να πώ…για αυτό το πόστ!!είναι η πρώτη ίσως φορά που ΔΕΝ μπορώ να σχολιάσω!! εξαιρετικό..εξέσιο…μιλάς με τόσο υπέροχο τρόπο για τον αληθινό έρωτα,την αληθινή φιλία..μιλάς με τέτοιο τρόπο για τις ανθρώπινες αξίες που σιγά-σιγά χάνονται και εξαφανίζονται…από την κοινωνία μας και τον κοινωνικό ιστό που φθείρεται…μέρα με τη μέρα..έτσι όταν διαβάζω τα γραπτά σου καλέ μου φίλε..συγκινούμαι…και συγκινούμαι επειδή βγάζεις από μέσα σου τόοοοση πολύ ομορφιά και λάμψη και φώς!! απορώ..από που έρχεται όλο αυτό το φώς…αυτό το σπάνιο λαμπερό και πανέμορφο φώς της ψυχής σου..!! και τα μπλέ της μη το ξεχνάμε!!…και επίσης συγκινούμαι επειδή είσαι ένας άνθρωπος που είναι σάνα έχει έρθει από μιά άλλη εποχή…που πιά δεν υπάρχει..και που μέσα σε αυτήν υπήρχαν τόσο σπάνια στοιχεία όπως το ήθος,η αξιοπρέπια,η σύνεση,η ευγένια…είσαι τόοοοσο μα τόσο αληθινός όταν γράφεις καλέ μου που πολλές φορές μένω άφωνη!!κορυφαίες στιγμές η συνομιλία του Δημήτρη με τη μητέρα του…εξαιρετική…και η συνομιλίες με την αγαπημένη του Μαρίνα…δύο υπέροχες και τέλιες εικόνες…στο γραπτό σου..όταν τις διάβασα ένιωσα ότι είμαι τόοοσο πολύ μέσα σε αυτές που τις ζούσα κι εγώ μαζί με τους ήρωές σου!! ένιωσα σάνα ήμουν εκεί και τους έβλεπα από μιά γωνίτσα και τους άκουγα να μιλούν και να λένε αυτά τα εξέσια λόγια τους…υπέροχο συναίσθημα…που το έχω νιώσει μόνο με μερικά βιβλία που έχω διαβάσει και με άγγιξαν τόσο πολύ…και που αγαπώ ιδιαίτερα.. πολύ σπουδαίο συναίσθημα αυτό…να σε κάνει ο συγγραφέας να νιώθεις ότι αυτό που γράφει και το διαβάζεις σε πλυμμιρίζει,και γεμίζει με το χρώμα και την ομορφιά του τα πάντα μέσα σου..!! και εσύ καλέ μου το χεις καταφέρει αυτό για τα καλά μέσα από τα γραπτά σου…και με την αξία σου…..μπράβο!!να σαι καλά να ομορφαίνεις τις ψυχές και τα μάτια μας με τα γραπτά σου πάντα!!!φιλάκια,Αθανασία.

  2. Πολύ απλά: ένα υπέροχο διήγημα!

  3. καλημερα αθανασια μου.. συνηθως οταν μπορεις να γραψεις να εκφραστεις τοσο πολυ για τον ερωτα καλη μου.. η εχεις πονεσει απο αυτον πολυ.. παρα πολυ.. η τον εχεις νιωσει.. τον εχεις ζησει οπως δεν φανταζοσουν ποτε.. μα μπορει και τα δυο μαζι.. οσο.. για το φως που λες κ το σπανιο.. δεν θεωρω καλη μου οτι ειμαι κατι σπανιο γιατι κ γω οπως ολοι εχω κανει λαθη στη ζωη.. ισως πολλα ισως λιγα.. μα αυτο θα το κρινει αλλος για μενα σαν ερθει η στιγμη να το κανει.. μα εχεις δικιο πολλες φορες νιωθω οτι θα θελα να ζουσα σε καποια αλλη εποχη.. αλλιωτικη.. μα.. σαν σκεφτομαι μετα βλεπω.. οτι αν ημουν σε καποια αλλη εποχη.. δεν θα ζουσα το τωρα.. το τωρα του καθε ενος ανθρωπου που αν το καταλαβει.. ειναι οτι πολυτιμοτερο εχει στα χερια του.. το πριν.. περασε.. το μετα δεν ξερεις ποτε τελικα αν θα ναι αυτο που περιμενες.. αυτο που θεωρουσες δεδομενο.. η ζωη εχει να μας μαθει πολλα ακομα.. πολλα μονοπατια που αλλα δυσβατα αλλα βατα.. ολα εχουν τον λογο υπαρξης τους.. σ ευχαριστω γιατι ξερω οτι δεν ειναι λογια αυτα που γραφεις καλη μου αλλα τα πιστευεις περα για περα.. γιατι απλα ξερω οτι εισαι απ τους ανθρωπους που μπορουν να μιλουν με την ψυχη.. ναι κ μενα μεινανε μεσα μου αυτες οι στιγμες.. αν και φανταστικες δεν παυουν να ειναι.. κομματι μου αυτες οι στιγμες.. χαιρομαι πραγματικα που σ αγγιξε τοσο πολυ.. και μπορω να διακρινω οτι σ αγγιξε ποιο πολυ απο ολα οσα ειχα γραψει.. το ξερω.. ευχομαι η μοιρα να τα φερνει παντα ετσι ωστε να σαι κ συ καλα καλη μου αθανασια παντα.. το αξιζεις.. κ σ ευχαριστω πολυ..

  4. σ ευχαριστω πολυ μοναχικο αστερι.. καλωσηρθες! εχει πολλα μονοπατια η μπλογκογειτονια απλα ενα απο αυτα ειναι κ το δικο μου αλλωστε απλες καταθεσεις ψυχης ειναι για μενα η γειτονια εδω κ ενας τροπος να επικοινωνισεις με αλλους ανθρωπους που εχουν κοινα στοιχεια. τιποτα περισσοτερο τιποτα λιγοτερο.. καλη σου μερα

  5. την γνώμη μου στη έχω εκφράσει σε ανύποπτο χρόνο στο παρελθόν..συγγνώμη που χάθηκα 2 μερούλες,σου εξήγησα,οτι ξέχασα το φορτιστή μου σπίτι,και το κινητό ήταν διακοσμητικό στοιχείο…

    όπως βλέπεις,δεν επεκτείνομαι παραπάνω στο κείμενο,γιατί αγγίζεις πολύ προσωπικά μονοπάτια,που στα έχω σχολιάσει εκτενώς προσωπικά…
    πάντως,πρέπει να πω οτι μου άφησε ένα απο «εκείνα» τα χαμόγελα αυτό το γραπτό 😉

  6. ..όμορφο..σαν παραμύθι..
    Καλησπερα ωκεανε..καλη σου εβδομαδα..

  7. ‘Ενας ωκεανός συναισθημάτων αναβλύζει μέσα από τις λέξεις. Μια θάλασσα μνήμες που ο χρόνος δεν άγγιξε και φαίνεται ακόμη και κείνη η ρυτίδα ανησυχίας στο πρόσωπο της μάνας ακόμη και κείνη η σκιά θλίψης στα μάτια του Δημήτρη. Σα να ακούγεται ακόμη και κείνο το πετάρισμα στη καρδιά που αυξάνει τους παλμούς στη θέα της Μαρίνας.

    Περιμένω με αγωνία τη συνέχεια της ιστορίας σου!
    Καλώς σε βρίσκω!

  8. Ωκεανέ μου καλησπερα.. να εισαι καλα.. ενα χαμογελο σου αφηνω.. 😉

  9. κυρια μου.. ξερεις.. αρτιστακι μου.. σ ευχαριστω πολυ ουτε να το ξερες οτι λειπει.. ανασαιμια.. καλωσηρθες…
    θα απαντησω κ αναλυτικα στα σχολια σας οταν οι στιγμες.. ελαφρυνουν λιγο τον πονο του μυαλου.. κ τα ματια θα μπορουν να κοιτανε κ παλι οχι θολα.. να με συνχωρειτε..

  10. @κυρια μου.. κανεις δεν χανεται ακομα κ αν βρισκεται μονο στη σκεψη..

    γνωριζω ναι καλα πιστευω αυτα τα προσωπικα μονοπατια αραγε ομως τοσο ωστε να τ αγγιξω;; χαιρομαι που ακομα υπαρχουν τετοια χαμογελα..

    @αρτιστακι μου μα.. ειναι παραμυθι ειτε ηταν αληθινο ειτε οπως ειναι φανταστικο.. επιστρεφω το χαμογελο κ σημερα ηταν πολυ λιγες οι φορες που χαμογελασα κ σ ευχαριστω γι αυτο..

    @ανασαιμια καλωσηλθες κ παλι.. ναι ετσι ακριβως.. μ αυτο το γλυκο μα παραλληλα «ανυποφορο» συναισθημα στην ψυχη του.. για εκεινη που εχασε μα ποιο πολυ για κεινη που τον εκανε κ ξεχασε.. σ ευχαριστω πολυ για τις σκεψεις σου..

  11. ωκεανε.. οτι μου αφησες στο δικο μου σχετικο ποστ..διχως σχολια, ηθελα απο εχτες να σου αφησω κ εγω στο δικο σου..
    Οτι ειμαστε ειναι η μνημη μας..αυτη ειναι ολη η περιουσια μας..
    Κρατα τα θετικα..και προχωρα..’ολα ειναι δρομος’ καποια στιγμη η διαδρομη σταματαει εδω..αλλα συνεχιζεται αλλου, σε αλλους κοσμους ισως πιο φωτεινους κ αληθινους..

  12. αρτιστακι μου ετσι ειναι ακριβως οπως το πες.. ο δρομος δεν τελειωνει ποτε.. το παρελθον δημιουργει την υπαρξη του παροντος.. σ ευχαριστω..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: