Αναρτήθηκε από: Ωκεανός.... | Σεπτεμβρίου 10, 2008

κι ομως..

Αύριο θα ’χει περάσει κιόλας ένας χρόνος.. Η απουσία σου ακόμα ριγά τη σκέψη μου.. Κάθε μέρα είναι .. σαν να σε βλέπω να ξεπροβάλλεις στη δουλειά μ’ αυτό το χαμόγελο που σ’ ακολουθούσε.. Ακόμα σαν ψέματα μου φαίνεται.. Δεν το χωνεύει ο νους..

Ακόμα.. σαν αγναντεύω την ίδια μάγισσα… κάθε φορά από τότε.. είναι αλλιώς .. Ξέρω ότι αυτή σε πήρε μέσα της και σε κράτησε στην αγκαλιά της για πάντα.. Όπως ξέρω από τότε ότι κάθε φορά που την κοιτώ θα αναρωτιέμαι γιατί πάλι;;;

Αφιερωμένο σε σένα φίλε μου Στέφανε, όπου κι αν είσαι.. Μου λείπεις.. Μα έχω κρατήσει μόνο τα χαμόγελά σου στο νου.. Η ζωή προχωρά, μα ποτέ δεν ξεχνά τους συνταξιδιώτες που ’χουν χαθεί.. Υμνείς για αυτούς και μένουν για πάντα στην καρδιά..

 

 

Advertisements

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: