Αναρτήθηκε από: Ωκεανός.... | Σεπτεμβρίου 13, 2008

οσα πρωινα κ αν ερθουν…θα υπαρχουν δυο δειλινα.. δ’ μερος

Πλέον το πρωί της Δευτέρας, ο Δημήτρης σε γνώριμους πλέον ρυθμούς, μα.. με πιο πολύ όρεξη από ποτέ .. δούλευε.

Από τη μια, από εμπειρία, οι κινήσεις του γινόντουσαν μηχανικά και από την άλλη λόγω.. ότι το μυαλό του ήταν αλλού.., ήταν σε κείνη την άγνωστη. Σκεφτόταν.., προσπαθούσε να βρει τρόπο να βρεθεί κοντά της έστω και για μια στιγμή.., για μια μόνο στιγμή..

Οι προηγούμενες μέρες στο χωριό, ανεξίτηλες πλέον στη θύμησή του.., να του θυμίζουν τον μεγάλο έρωτα που άφησε πίσω για πάντα… Άραγε.. μπορούσε να ’ναι τόσο δυνατή μια και μόνο ματιά;.. Δε μπορούσε να το χωνέψει.. Αυτό που τον βασάνιζε τόσα χρόνια χάθηκε… Μονομιάς.. Αρκούσε ένα χαμογελαστό βλέμμα..

Μα όχι όποιο κι όποιο βλέμμα.. Πολλές φορές το βλέμμα του είχε διασταυρωθεί και με άλλα παρόμοια.., χαμογελαστά.., πονηρά.., βαθιά.., κενά.., ζωηρά.., από διαφορετικά χρώματα και .. λάμψεις.. Μ’ αυτό το βλέμμα είχε .. είχε.. κάτι.. Δεν ήξερε πώς να το πει ….. Είχε ………άλλο αέρα……….

Είχε κάτι το μαγικό που τον τράβηξε τόσο δυνατά μέσα του, σαν να ’ταν τα δυο της μάτια οι πιο δυνατοί μαγνήτες στη γη… Ένιωσε τόσο δυνατή τη λάμψη τους που νόμιζε ότι ήταν νύχτα και χάζευε τ’ αστέρια..  και ας ήταν πρωί ακόμα. Μα.. κοιτώντας τα δεν είχε την αίσθηση ούτε του χρόνου, ούτε του τόπου.., παρά μόνο αυτής της.. μυρωδιάς, αυτής της αύρας που τράβηξε το σιωπηλό του βλέμμα.. και το ’κανε να μιλήσει όπως ποτέ ξανά.. Δε χρειάστηκε να βρει λέξεις. Είχαν χαθεί κι αυτές.. Αρκούσε σε κείνη να δει μόνο το σαστισμένο του βλέμμα για να καταλάβει…

Κι όμως ήταν μόνο.. 5 δεύτερα όλα όλα .. 5 δεύτερα, που έφεραν τόσες πολλές σκέψεις στο νου του.. Τόσα πολλά χρώματα .. και εικόνες.. που έμοιαζαν να ’ναι μια ζωή ολόκληρη.. Σαν να τα ’ξερε από παλιά αυτά τα μάτια και απλά τα περίμενε να ‘ρθουν..

Οι σκέψεις του διακόπηκαν άξαφνα από μια ερώτηση..

Τι έγινε Δημητράκη;; Πού ταξιδεύει ο νους σου;; Ακόμα στο χωριό είναι;; Χαχαχα

Καλημέρα κύριε διευθυντά. Όχι, έχει γυρίσει ανεπιστρεπτί η σκέψη εδώ.. Εκείνη σκεφτόμουν.. Αυτή τη κοπέλα που σας είπα.. Σκέφτομαι.. Μάλλον, ψάχνω το πώς θα τη βρω..

Καλά, όταν τελειώσεις τη δουλειά έλα από το γραφείο μου να τα πούμε, ναι;; Ξέρω πως είναι ν’ αγαπάς έτσι… Κάποτε το ‘παθα και γω και ξέρω.. μπαμ κ κάτω..

θα ‘ρθω μα.. δεν… δεν είπα ότι την αγαπώ.. δεν το σκέφτηκα καν ..πώς (δεν πρόλαβε να τελειώσει την φράση του)

Καλά.. σε μένα μιλάς μικρέ. Μην το ξεχνάς .. Έλα μέσα και θα τα πούμε..

Έμεινε άναυδος ο μικρός να σκέφτεται για πρώτη φορά …, να συνειδητοποιεί ότι είχε δίκιο.. Μα πώς;;; Πώς γινόταν να ’νιώθε κάποια πράγματα για .. μια άγνωστη..; Κάποια που μόνο τα βλέμματά τους είχαν συναντηθεί τυχαία για μια και μόνο στιγμή.. Μπλέχτηκε ακόμα πιο πολύ .. Δεν είχε πολλές εμπειρίες τέτοιες άλλωστε.. Όλα του φαινόντουσαν παράξενα και χαμένα.. Και το τελείωμα σύντομα της δουλειάς ήταν επιτακτική ανάγκη πλέον.. Έπρεπε να μιλήσει.. σε κεινον.. Ναι.. Σ’ αυτόν που του ’χε προσφέρει απλόχερα αυτό που του ’χε λείψει πιο πολύ στη ζωή.. Έναν πατέρα… Ακόμα κι αν είχε την καλύτερη και πιο λατρεμένη μάνα στο κόσμο.. Όσο κι αν δεν το παραδεχόταν, του ’λειπε.. Του ’λειπε ένας πατέρας. Μα.. και κείνος.. είχε ανάγκη από ένα γιο που του ’λειπε πάντα.. Κάποιον για να στηρίξει τις ελπίδες και τα όνειρά του για ..ένα μέλλον.. Έτσι λοιπόν οι δεσμοί τους ήταν αμφίδρομοι.. Αληθινοί.. Και πάνω απ’ όλα πολύ δυνατοί γιατί… έβγαιναν μέσα από το πιο σπουδαίο πράγμα στον άνθρωπο.. Την καρδιά τους..

Μετά από 3 – 4 ώρες είχε πλέον τελειώσει και χτυπούσε ήδη δειλά την πόρτα του γραφείου του.. Μα.. κόμπιαζε.. Ήταν η πρώτη φορά.., όχι από φόβο σε κεινον, μα.. από φόβο γι’ αυτά που θα του ’λεγε.. Ήξερε πως ό,τι έλεγε θα το ’λέγε για το καλό του .. Μα πήρε θάρρος και μπήκε..

Καλησπέρα κύριε Γιώργο..

Καλησπέρα.. Έλα κάτσε, μη διστάζεις..

Φαίνεται, ε;;

Αν φαίνεται λέει;;; Λοιπόν, έκατσα και σκέφτηκα το θέμα σου.. Το καλύτερο που ’χεις να κάνεις για αρχή είναι να ξαναπάς με το λεωφορείο την ίδια διαδρομή μήπως τη ξανασυναντήσεις. Και αν δεν, τότε να κατέβεις στη στάση που ’χε κατεβεί.. Τη θυμάσαι ποια ήταν ή ούτε αυτή δεν είχες προσέξει καν;; Χαχαχα

Κάτι τέτοιο σκεφτόμουν και γω μα.. υπάρχει ένα πρόβλημα..

Ποιο;;

Να, αν το κάνω αυτό θ’ αργήσω εδώ στη δουλειά και ξέρετε ότι δε θέλω ν’ αργώ ποτέ..

Ναι ναι το ξέρω, μα αυτή τη φορά έχεις άδεια από μένα να ‘ρχεσαι μια ώρα αργότερα και να φεύγεις μια ώρα μετά.. Εμ καρδιά είναι αυτή. Τι να την κάνουμε την άτιμη;; Έτσι θα την αφήσουμε;;

Ευχαριστώ πολύ κύριε Γιώργο, δεν ξέρω πώς να σας ευχαριστήσω..

Μα ήδη το ’χεις κάνει Δημήτρη μου, ήδη..

Μα.. πώς;;; Δεν καταλαβαίνω…

Αχ… καταλαβαίνω εγώ τη χαρά που παίρνω.. Δε σου κρύβω ότι σε βλέπω σαν να ’σουν γιος μου. Τα ίδια θα τον συμβούλευα.. Και μιας και δε μας άφησε ν’ αποκτήσω η μοίρα όπως ξέρεις.., μα μου δίνει χαρά να ’χω ένα γιο, έστω και πνευματικό.. Είμαι σίγουρος πως αν είχα έναν πραγματικό θα σου ‘μοιαζε πολύ..

Κύριε Γιώργο δεν έχω λόγια ..ή μάλλον έχω.. Έχω κάτι που όλα αυτά τα χρόνια το ξέρει μόνο η μάνα μου. Και γω σε σας είδα.. τον πατέρα που μου ’λείπε. Αυτόν που μου στέρησε η ζωή. Γι’ αυτό και όλο αυτό τον καιρό προσπαθούσα τόσο μα τόσο πολύ να ‘μαι απόλυτα εντάξει απέναντί σας..

Για κάποια δευτερόλεπτα.. μιλούσε η σιωπή των ματιών τους.. Δε χρειάστηκε ν’ αλλάξουν άλλες κουβέντες.. εκτός από ένα χαιρετισμό.. Όσα είπαν.. έφταναν για μια ζωή και στους δυο .. Και η αλήθεια καθρεφτίζονταν.. στο πλημμυρισμένο βλέμμα και των δυο..

Την επόμενη μέρα..

Τρίτη πρωί και είχε σηκωθεί ήδη πολύ νωρίς από το κρεβάτι του. Ένα.. γλυκό μα.. συνάμα σφιχτό κάψιμο έκαιγε από ώρα το στομάχι του..
Προανήγγειλε ότι είχε έρθει η ώρα να ψάξει να τη βρει.. Ένα αμήχανο τρίψιμο στα ιδρωμένα του χέρια τον πάλευε από ώρα.. Στο λεωφορείο καθισμένος ήδη λίγο πριν… το αντάμωμα με το σημείο που την είχε πρωτοδεί..
Κι όμως, ήταν σαν να ‘βλεπε τα μάτια της μπροστά του ολοζώντανα.. Μα.. τίποτα.. Και στη στάση κατέβηκε.. και τίποτα.. Και την επομένη πήγε και την παραεπόμενη, τίποτα.. Είχε περάσει ήδη ένας μήνας.. Ένας μήνας προσμονής που.. τον έτρωγε σιγά σιγά.. Τον έφθειρε όσο ο χρόνος περνούσε ..Κυρίως έφθειρε το χαμόγελό του .. Δεν ένιωθε να χαμογελάσει. Όχι ότι δεν το ’θελε…και ο διευθυντής του εκεί.. να τον παρακολουθεί.. από μακριά χωρίς να επεμβαίνει.. Έπρεπε να τον αφήσει να πάρει το χρόνο του.. Να καταλάβει.. Να νιώσει ότι αυτό που αισθανόταν δεν ήταν κάτι.. εφήμερο, κάτι.. περαστικό. Μα.. ήταν πέρα για πέρα αληθινό, τον έκαιγε μέσα του όλο και πιο πολύ μέρα με τη μέρα..
Μα σήμερα έπρεπε να του μιλήσει επιτέλους.. Τον έβλεπε μέρα με τη μέρα να μαραζώνει και δεν άντεχε άλλο και κεινος.. Πονούσε και κεινος μαζί του.. καθώς τον κρυφοκοίταζε κάθε μέρα να δουλεύει με σκυμμένο το κεφάλι.., να μην έχει κέφι .., να μη μιλά σε άνθρωπο, παρά μόνο.. να δουλεύει.. Κι αν καμία φορά οι συνάδελφοι τον πείραζαν, εκείνος πλέον αδιαφορούσε μ’ ένα ψυχρό και λάγνο χαμόγελο.. και έφευγε. Πού ο παλιός Δημήτρης που δε σήκωνε μύγα στο σπαθί του…

Δημήτρη!

Δημήτρη!!

Δημήτρηηηη!!!!!!!!!!

Ωχ συγνώμη κύριε Γιώργο δε σας άκουσα..

Για έλα λίγο μέσα στο γραφείο μου..

Εε δε γίνεται σε λίγο;; Έχω αρκετή δουλειά ακόμα.. (ήξερε γιατί τον ήθελε, το ‘νιωθε και προσπαθούσε μάταια να τ’ αποφύγει..)

Όχι τώρα θέλω να έρθεις, πάμε…

Βρε αγόρι μου σε βλέπω και μαραζώνω και γω μαζί σου. Τι έγινε τελικά;;

Τίποτα. Τίποτα απολύτως κύριε Γιώργο. Την έχασα.. Την έχασα.. Δείλιασα.. και θα το μετανιώνω μια ζωή…

Ακόμα κι αν είναι έτσι «γιε» μου… μάθε να νοσταλγείς και να χαίρεσαι τις στιγμές που έζησες τόσο δυνατά στη ζωή, παρά να θρηνείς γι’ αυτό που δεν έζησες.. Ακόμα κι αν αυτές οι στιγμές ήταν μόνο ένα βλέμμα.., ένα μονάκριβο αέρινο βλέμμα που σου μίλησε στην καρδιά για πάντα.. Κράτα την καρδιά στο βλέμμα και όχι το δάκρυ μετά από αυτό..

Κύριε Γιώργο.. δεν ξέρω, δεν.. Είμαι πολύ χάλια. Το μόνο που θέλω αυτή τη στιγμή είναι.. να πάω κοντά στη μάγισσά μου.. Ναι.. μόνο εκείνη μπορεί ίσως να με κάνει να ηρεμήσω λίγο.. Συγνώμη, αν και δεν έχω τελειώσει τη δουλειά μα νομίζω ότι κάτι μέσα μου θα εκραγεί..

Ρε Δημήτρη αει στα κομμάτια η δουλειά.. Έμαθα από μικρός ότι πρώτα από όλα πάνε οι άνθρωποι στη ζωή, ύστερα οι ψυχές τους και μετά οτιδήποτε άλλο.. Αν λοιπόν νιώθεις ότι θες να πας κοντά στη μάγισσα σου κάντο .. τώρα! Κάντο και για σένα και για μένα..

Έτσι έφυγε ο Δημήτρης χωρίς κουβέντα.. Δεν το ’χε ξανακάνει ποτέ αυτό.. Ούτε καν να χαιρετήσει. Μα.. τα λόγια δεν έβγαιναν απ’ το στόμα γιατί αν το ‘καναν.. θα έβγαιναν σαν κραυγή… οπότε προτίμησε τη σιωπή..

Και έσυρε και ξεκίνησε να πάει κοντά της.. Στο δρόμο, στην παραλιακή, κλασικά κίνηση.. όπως πάντα. Όπως κάθε καθημερινή όπου ο ήλιος είναι λαμπερός σ’ αυτή τη χώρα που ‘χει λατρευτεί και ταξιδέψει τόσο μα τόσο.. Και τόσους και τόσους με τις λαμπερές και διαπεραστικές του ηλιαχτίδες.. που ‘χει αγαπηθεί.. και έχουν αγαπήσει..

Μα άξαφνα, οι σκέψεις του διακόπηκαν ..Ήταν στο ύψος του Φλοίσβου… Και μα τα χίλια φεγγάρια αυτό το βλέμμα που μόλις γύρισε και κοίταξε προσεκτικά για να περάσει το δρόμο ήταν… ΕΚΕΙΝΟ.. Ναι. Την είχε βρει… Δεν κατάλαβε το πότε είχε καβαλήσει ήδη το κράσπεδο του δρόμου.. Ούτε είδε καν.. τον υπάλληλο που του ‘λεγε πως αν το παράταγε εκεί.. δεν θα το ‘βρισκε μετά.. Δεν τον ένοιαζε τίποτα.. τίποτα!!!! άλλο από το να την προλάβει …Δε θα ’κανε ξανά το ίδιο λάθος να τη χάσει..

Έτρεξε γρήγορα προς τα κει που χάθηκε…Μα τον καθοδηγούσε η.. αύρα του αέρα της η μυρωδιά της… Το ‘νιωθε πως πλησίαζε.. Και να! Επιτέλους την είδε .. Μα.. φρέναρε απότομα.. καθώς είδε το χέρι της να μπλέκεται μέσα σ’ ένα άλλο.. Σάστισε για δεύτερη φορά.. Κοντοστάθηκε.. αλαφιασμένος όπως ήταν, λαχάνιαζε από το τρέξιμο να την προλάβει.. Γυρνά το βλέμμα πίσω στ’ αμάξι του.. και ήδη  ο υπάλληλος του ‘κοβε κλήση καθώς ετοιμαζόταν να καλέσει και γερανό.. Γέρνει μπροστά και τότε εκείνη .. τυχαία είχε γυρίσει το βλέμμα της σε κεινον.. Έδειξε να παίρνει μια παράξενη μορφή.. Αυτή τη φορά σαν.. σαν ν’ απορούσε που ξανανταμώνονταν τα βλέμματά τους..

Χαμήλωσε τα μάτια τότε ο Δημήτρης στη γη και τότε.. Τότε θυμήθηκε αυτό που ’χε υποσχεθεί στη μητέρα του. Μα.. ουσιαστικά το υποσχόταν στον εαυτό του.. (ακόμα κι αν χρειαστεί να ανασηκώσω όλα τα κύματα της θάλασσας.. όλα τα βράχια του βουνού.. θα τη βρω..)
Αμέσως το βλέμμα του έλαμψε, πήρε.. μια άλλη μορφή.., πιο καθάρια, πιο σίγουρη. Ναι, δε θα τη ξανάχανε. Όχι έτσι τουλάχιστον..

 

Αυτό το δειλινό…

εκείνη είχε μείνει να τον κοιτά.. Χάζευε τις αντιδράσεις του.. Προσπαθούσε να καταλάβει.. όσο η πάλη του μυαλού του με την καρδιά γινόταν όλο και πιο αμφίρροπη.. Μα πλέον είχε κερδίσει για πρώτη φορά στη ζωή του εκείνη… Ναι, είχε ξεπεράσει τη λογική..

Το βήμα του γοργό, να την κοιτά μέσα στα μάτια.. και να μικραίνει ολοένα την απόσταση από την αγγελική μορφή που για πρώτη φορά συνειδητοποιούσε ότι ήταν αληθινή.. Δεν κοιτούσε καν.. το νευριασμένο βλέμμα δίπλα της, που φυσικά είχε καταλάβει ότι την κοιτούσε επίμονα.. Μα δεν τον ένοιαζε τίποτα. Ναι.. ναι.. ήταν αποφασισμένος να την κερδίσει ακόμα και μπροστά στον οποιονδήποτε.. Ακόμα και όταν πλησίασε και είδε ότι.. φορούσε βέρα και κεινη και κεινος. Στο αριστερό μεν, μα.. βέρα..

Καλησπέρα..

Καλησπέρα..

Συγνώμη αν ενοχλώ.. μα.. βλέπεις δε γινόταν αλλιώς.. Δε μπορούσα να μη σου μιλήσω..

Εεεε;;;;

Ναι. Εσύ δεν ήσουν στο λεωφορείο τότε;; Αποκλείεται να κάνω λάθος.. Το θυμάμαι εκείνο το βλέμμα και τώρα το βλέπω μπροστά μου .. Ναι, θα το θυμάμαι μια ζωή, δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ..

Ωπα, ώπα ρε φίλε, για κάτσε καλά.. Πρώτα έρχεσαι απρόσκλητος και μιλάς… Δεύτερον, λες και δεν υπάρχω… Και τρίτον, σαν πολλά δε μας τα λες;;

Πώς σε λένε;;

Κώστα. Γιατί;; Θες αυτόγραφο;;

Όχι.. όχι. Απλά Κώστα είμαι ο Δημήτρης.. Δεν ξέρω τι και πώς και πόσο την αγαπάς μα θα σου πω ένα μόνο και να το θυμάσαι.. Αυτή τη γυναίκα, ή μάλλον αυτό το υπέροχο χαμόγελο που ’ναι κλεισμένο στην πιο όμορφη ψυχή του κόσμου .. Θα κάνω τα πάντα στη ζωή για να μη το χάσω ξανά ποτέ..

Τι λέει ρε Ράνια αυτός;; Γνωρίζεστε;; Πώς ξέρει και μιλά για σένα;;

Μα εγ..

Όχι φίλε δε με ξέρει.. Ακόμα τουλάχιστον. Μα την ξέρω απ’ τα όνειρά μου.. Όχι αυτά του ύπνου.. Μα αυτά που ‘κανα από μικρός.. κοντά στη μάγισσά μου..

Τι λέει αυτός;; Σαλεμένος είναι.. Ρε μπας και παίρνεις τίποτα;;

Ναι, μεθώ με το άρωμα του πιο όμορφου λουλουδιού.. κι ας έχει τ’ όνομα του ουρανού..

Αααα δεν τρώγεσαι εσύ.. Θα ’χουμε γλέντια.. Ρε, καμάκι της κάνεις μπροστά μου;; Είσαι θρασύς.. Πάμε ρε Ράνια να φύγουμε γιατί θα τον πλακώσω σήμερα αυτόν..

ΝΑΙ!! Αν το λες έτσι… καμάκι, μα εγώ θα το ’λεγα.. Έρωτα.. Πόθο.. Ζάλη που γίνεται παραζάλη και σε μεθά.. Ταξίδι του μυαλού σε μέρη που δεν πίστευα ότι μπορεί να φτάσει ποτέ…

Εεε συγνώμη.. μα θέλω να ρωτήσω κάτι και γω.. Όλα αυτά που λες προέρχονται από κεινο το βλέμμα;;

Εεε, πιο βλέμμα;; Τι λες Ράνια;;; Ααα κάτι δε μ’ αρέσει..

Ναι.. Όλα μα όλα από αυτό ξεκίνησαν και μέσα σ’ εκείνο θέλω να τελειώσουν ..Από τώρα και μέχρι να μην μπορώ ν’ ανοίξω τα μάτια..
Ξέρεις.. Κάποτε είχα υποσχεθεί ότι θα ‘φερνα κάτω όλα τ’ αστέρια του ουρανού και θ’ αντάλλαζα.. το φως του ήλιου μόνο για δυο μάτια.. Μα είχα κάνει τρανό λάθος, γιατί απλά δεν είχα καταλάβει πως το φως του ήλιου.. είναι μπροστά μου αυτή τη στιγμή και το κοιτώ.. Ναι, δε χρειάζεται ν’ αλλάξω το φως του για τα μάτια σου γιατί είναι μέσα τους.. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά που τότε δεν είχα καταλάβει..

Ρε φίλε πως τη βλέπεις τώρα; Σε σακατεύω εδώ ή φεύγεις τώρα;;;;

Κώστα!! Αν θες να φύγεις φύγε εσύ.. Θέλω ν’ ακούσω τι έχει να πει.. Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για τόσο όμορφα και σπάνια λόγια..

Τι λες τώρα;; Πας καλά και συ;; Σε μάγεψε με τις αηδίες του;;
Σύνελθε!! Άντε μη τα πάρω.. και με σένα τώρα. Άκου εκεί..

Κώστα, εε;;; Χμ.. Μικρή που ’ναι η ριμάδα η ζωή.. Μα αυτή τη φορά.. δε θα σου κάνω τη χάρη ούτε εσένα ούτε εκείνου..

Τι λες πάλι;; Τι ασυναρτησίες είναι αυτές;; Πάμε ρε Ράνια να φύγουμε..

Κώστα τον έλεγαν και κεινον;; Αυτόν που σ’ έκανε να ξεχάσεις τον όρκο σου;;

Ναι.. Κωνσταντή
Μα ξέρεις κάτι;; Δε μ’ έκανε να ξεχάσω τον όρκο μου.. Τώρα το ξέρω.. Μ’ έκανε να καταλάβω ότι οι όρκοι είναι δυνατοί μόνο όταν αυτός για τον όποιο έχεις ορκιστεί αξίζει πραγματικά να του ανοίξεις και την τελευταία κλειδαριά της καρδιάς.. Και γω τότε.. δεν τις είχα ανοίξει όλες.. Μα μέχρι τώρα δεν το ‘ξερα..

Μα καλά θα τρελαθώ. Εμείς καν δεν έχουμε μιλήσει. Πώς.. πώς μπορείς να τα λες όλα αυτά;;

Ααα, δε μου λες ρε Ράνια;; Κουβέντα θ’ ανοίξεις μ’ αυτόν;; θα φύγω στο λέω..

Φύγε, θέλω ν’ ακούσω.. Κανείς δε μου ’χει μιλήσει έτσι, κανείς…

Ε αει στο διάτανο και συ κι αυτός.. Όταν γυρίσεις θα τα πούμε.. ηλίθια..

Αν γυρίσει.. ΑΝ..

Ρε άτιμε, δεν ξέρω ποιος είσαι μα αυτό θα το μετανιώσεις, στο υπόσχομαι..

Για ένα είμαι σίγουρος πλέον μόνο.. Είναι το μόνο πράγμα που δεν πρόκειται να μετανιώσω ποτέ στη ζωή μου..
Με συγχωρείς Ράνια, μπορώ να σε φωνάζω με τ’ όνομα σου;; Αν σου δημιούργησα πρόβλημα, μα.. μάρτυς μου ο Θεός αν δε πίστευα έστω κι ένα δράμι από όλα όσα είπα, θα ’φευγα πριν. Όταν μ’ έπιασες να παλεύω με τη λογική και την καρδιά και δε θα σ’ ενοχλούσα ποτέ. Μα ήταν πάνω απ’ τις δυνάμεις μου..

Καταρχήν ας κάτσουμε.. εδώ. Ναι, στο παγκάκι. Δε θέλω φασαρία και στην καφετέρια δίπλα έχει πολύ..
Δημήτρης είπαμε, έτσι;;

Ναι..

Άκου να δεις Δημήτρη. Λοιπόν, και μένα.. τόση ώρα σ’ άκουγα εγώ και δεν κρύβω ότι αυτά που είπες.. μίλησαν σα ρόδα στην καρδιά μου.. σαν ρόδα της άνοιξης..
Μα άκου.. Είμαι ήδη αρραβωνιασμένη με τον Κώστα και είμαι ευτυχισμένη.. Έτσι πιστεύω..

Είσαι;; Είσαι πραγματικά;;

…..Ναι.. Μα άστο αυτό. Λέω ότι και γω δεν κρύβω ότι εκείνη η μάτια.. και μένα μου ’μεινε από τότε.. Τη σκεφτόμουν συχνά.. Μα έχει περάσει ένας μήνας από τότε και πρόσφατα αρραβωνιάστηκα.. Πώς το βλέπεις λοιπόν; είναι δυνατόν να τα τινάξω όλα στον αέρα;; Να σταματήσω να αισθάνομαι για κεινον ό,τι αισθάνομαι έτσι ξαφνικά;;

Δεν πιστεύω πως είναι δυνατόν να μη νιώθεις πράγματα για κεινον και μάλιστα πολλά.. Μα πιστεύω πως αν είχα έστω και μια ευκαιρία στη ζωή μου να σου δείξω τι αισθάνομαι.. θα τα ξεχνούσες όλα.. Μα την Παναγία θα τα ξεχνούσες όλα.. Δεν ξέρεις τι είναι να ’σαι στην κόλαση και ξαφνικά.. από το πουθενά.. να προβάλλει ένας άγγελος, με το πιο γλυκό χαμόγελο στον κόσμο για σένα.. Δε σε νοιάζει τι είναι για τους άλλους.. Αν το θεωρούν ωραίο ή όχι. Για σένα είναι τα πάντα.. Είναι αυτό που θα σου δίνει ανάσα το πρωί για να χαμογελάς για πάντα..

Δεν ξέρω τι δουλειά κάνεις, μα τα λόγια που χρησιμοποιείς μου φέρνουν κάτι σε.. φιλόλογο.., σε μορφωμένο τελοσπάντων. Χαχαχα

Και μόνο που μου γελάς μου φτάνει για να πιστεύω πως κέρδισα το μεγαλύτερο δώρο στον κόσμο.. Όχι, δεν είμαι φιλόλογος.. και καμία σχέση δεν έχω με σπουδές, μεγάλες κ τρανές.. Ένας απλός τεχνικός είμαι, μα.. δε μιλάνε τα λόγια που ’χω μάθει στο σχολιό .. Μα τα λόγια της καρδιάς και αυτό είναι προίκα.. από τον πιο λατρεμένο άνθρωπο στη γη για μένα.. Τη μητέρα μου.. Έτσι, εκείνη όταν μιλούσε για τον πατέρα μου έτσι, κι ας μην είχε πάει ποτέ σχολιό, έβρισκε τα πιο όμορφα λόγια.., απλά, μα.. τόσο βαθειά που μπορούσαν να μπουν μέσα στη ψυχή σου και να σε νανουρίσουν στο πιο γλυκό τους χάδι για πάντα..

Είπες μίλαγε;; Γιατί;;

Τον έχω χάσει τον πατέρα μου από πολύ μικρός.. Σχεδόν δεν με γνώρισε.. Γι’ αυτό..
Μα η μάνα μου ήταν πάντα εκεί και μου ‘λεγε σαν θα βρεις την κατάλληλη θα μιλήσει και σένα η καρδιά σου τότε.. Όταν μου το ‘λεγε το ‘βλεπα βουνό, μα τώρα το νιώθω.. νερό που κυλά σαν ποτάμι ..ψάχνοντας να βρει το βαθύ γαλάζιο της καρδιάς σου..

Λοιπόν, Δημήτρη, πρέπει να φύγω. Λείπω ήδη αρκετή ώρα και θα ’χω ιστορίες σπίτι.. Καταλαβαίνεις..

Τελικά θα πας σε κεινον;; Όλα όσα είπα, όλα όσα ένιωσα, δε γέμισαν ούτε στιγμή το βλέμμα σου;;

Είμαι πολύ μπερδεμένη. Δε.. δεν ξέρω καν τι να σκεφτώ.. Τι να πρωτοχωνέψω από αυτά που πες.. Δεν κρύβω ότι μίλησες στην καρδιά μου, μα δεν ξέρω αλήθεια αυτή την μοναδική στιγμή πού ακριβώς βρίσκομαι.. Τα ’χω χαμένα και γω… Θέλω χρόνο.. Χρόνο για μένα.. Δεν ξέρω. Με άγγιξες μέσα σε λίγες στιγμές.. όσο κάνεις σ’ αυτόν τον κόσμο, μα.. δεν ξέρω αν πρέπει να γκρεμίσω έναν ολόκληρο κόσμο για λίγες στιγμές.. Έστω κι αν αυτές ήταν οι πιο ονειρεμένες στη ζωή μου..

Έστω.. Εγώ εδώ θα ‘μαι και θα σε περιμένω για πάντα.. Για πάντα στο υπόσχομαι. Ακόμα κι όταν αυτά τα πανέμορφα καστανόξανθα μαλλιά σου θα ’χουν μπλεχτεί με τις γκρίζες αποχρώσεις του χρόνου.. Ακόμα κι όταν η ομορφιά δε θα καθρεφτίζεται πλέον τόσο από την ομορφιά του αγγελικού σου προσώπου, μα.. από τα βάθη της πανέμορφης ψυχής σου..

Δε μπορώ ακόμα να χωνέψω πώς κατάφερες και χωρίς να σου χω πει κουβέντα.. κατάφερες να ξεκλειδώσεις τις πιο απαγορευμένες πόρτες της ψυχής μου.. Αυτές που δεν έχει μπει ποτέ κανείς… Ή είχε μπει μόνο για λίγο.. Πώς κατάφερες μέσα σε ένα βλέμμα και μόνο να τις ανοίξεις διάπλατα .. Απορώ.. Απορώ.. Φεύγω..

Ουρανέ μου;; Έτσι θα σε λέω και θα σε θυμάμαι πάντα εγώ.. Όχι Ράνια ή Ουράνια. Μα.. Ουρανέ μου.. Ακόμα και το ότι κατάφερα να σου μιλήσω τελικά.., ακόμα και ότι μπόρεσα να σου δείξω αυτά που νιώθει η μικρή ψυχή μου για σένα.., μου φτάνει για να περάσω μια ολόκληρη ζωή σαν.. Γολγοθά. Να σε περιμένω.. συντροφιά με την υπέροχη μελωδία της φωνής σου να μου τραγουδά μέσα από τις λέξεις για πάντα.. Αν ποτέ καταλάβεις τι είσαι για μένα.., τί εννοώ όταν σε λέω Ουρανέ μου.., μη διστάσεις να έρθεις να με βρεις.. Θα με βρεις σε δυο μέρη.. Ή στη μάγισσα θάλασσά μου.. ή στη δουλειά μου στην οδό …

Εκείνη γύρισε και του ’δωσε το πιο γλυκό δώρο στη ζωή του.. Ένα γλυκό ζεστό φιλί της στο μάγουλο.. Μα και κεινος δεν έχασε την ευκαιρία.. Της έπιασε το χέρι… και το φίλησε όσο πιο γλυκά μπορούσε η ψυχή του.., καθώς την άκουσε ν’ αναφωνεί.. Φεύγω τώρα.. Έκανε να φύγει και κεινος μα.. έτρεξε ξανά κοντά της .. Δεν είχε προλάβει να κάνει παρά 3 βήματα.., βρέθηκε μπροστά της και κεινη σήκωσε το κεφάλι…, την κοίταξε κατάματα.. και της είπε.. Αυτό ήθελα να δω.. Μόνο αυτό .. Τα μάτια σου … Τη σκέψη τους .. Και ύστερα κίνησε ξανά να φύγει.. Μα σαν έφευγε εκείνη είχε κάτσει και τον κοιτούσε ν’ απομακρύνεται.. Δε μπορούσε να χωνέψει καν τι είχε συμβεί.. Εκείνος σαν είδε τα μάτια της φεύγοντας, ήξερε όμως.. Ήξερε πολύ καλά τι είχε διαβάσει.. και κεινη ακόμα να αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν… πώς γίνεται και όμως.. Το παιχνίδι του έρωτα.. πάντα ξεκινούσε από την καρδιά των ανθρώπων.. Ένα μέρος που .. όσο κι αν έχει προσπαθήσει η λογική να καταλάβει.. αδυνατεί.., γιατί πάντα μα πάντα κυρίαρχος εκεί ήταν το συναίσθημα.. Η λάμψη της ψυχής.. Το μυαλό απλά.. προσπαθούσε πάντα μετά να.. κατανοήσει από πού βγαίνει τέτοια δύναμη και τέτοιο πάθος .. Από ένα κανονικά ήρεμο και απαλό συναίσθημα.., τον έρωτα.., την έλξη.., τη στιγμή.., τη…… «διάρκεια», και ας ήταν μόνο… «μια ανάσα χρόνος».. Μα φυσικά δε μπόρεσε ποτέ να καταλάβει.. γιατί.. απλά το μυαλό.. δεν αγάπησε ποτέ…

 

συνεχίζεται..

 

 

Advertisements

Responses

  1. Καλύτερα να μετανιώνουμε για αυτά που κάνουμε παρά για αυτά που δεν κάνουμε!
    Περιμένω με έκδηλο ενδιαφέρον τη συνέχεια ωκεανέ…

  2. Να ευχηθώ μόνο να έχουν όλα φως και οι μέρες μόνο χαρές από δω κι εμπρός. Επίσης, δεν διάβασα ακόμα, μα η χαρά μου ρέει εντός κι εκτός μου που γύρισες.

  3. @ μοναχικο αστερι.. ακριβως μετανιωνουμε παντα για αυτα που δεν ειχαμε την τολμη να.. κανουμε παντα μετανιωνεις οταν αφηνεις την ψυχη να αναρωτιεται .. κι αν..;;;

    @καλωσηρθες κ παλι ελευθερια.. σ ευχαριστω για τις ευχες που ξερω οτι ειναι μεσα απ την καρδια σου αν και.. το φως .. δεν φαινεται πουθενα.. το απολυτο σκοταδι ομως σε κανει να βλεπεις μεσα του ακομα κ χωρις φως.. ολα μια συνηθεια ειναι.. κ γω χαιρομαι που συνεχιζω να σε διαβαζω.. πραγματικα..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: