Αναρτήθηκε από: Ωκεανός.... | Σεπτεμβρίου 20, 2008

οσα πρωινα κ αν ερθουν.. θα υπαρχουν παντα δυο δειλινα.. στ’ μερος

Ένα σπάνιο δειλινό…

Και αφού είχε φύγει μια εβδομάδα περίπου ο κυρ-Γιώργος.. ο Δημήτρης είχε γυρίσει νωρίς στο σπίτι. Έφταιγε αυτή η διακοπή της ΔΕΗ στη δουλειά..
Μα δεν ήξερε τι να κάνει ..Δεν είχε μάθει να γυρνά πριν να έχει φύγει ο ήλιος… Τελικά το τηλεφώνημα από το μοναδικό φίλο του και συνάδελφο στη δουλειά.. το Σωκράτη έδωσε τη λύση.. Οι παιδικοί του φίλοι πλέον.. είχαν ανοίξει άλλους δρόμους στη ζωή.. Είχαν κάνει οικογένεια.. είχαν.. αποκτήσει κύκλο.. και δεν ήθελε να τους βαραίνει με τη θλίψη και τον πόνο του, γι’ αυτό και ήταν μακριά τους καιρό. Είχαν χαθεί.. μα το τηλεφώνημα του φίλου του έμελλε να δώσει τη λύση για το υπόλοιπο της μέρας..

Έλα ρε φίλε, όλα καλά;;

Ναι βρε Σωκράτη μια χαρά..

Σπίτι είσαι;;

Ναι.. αφού ξέρεις σχολάσαμε νωρίς.. Λέω ν’ αγναντέψω λίγο τη θάλασσα..

Άστα αυτά σε μένα.. Ξεκόλλα.. ρε φίλε.. με πονά να σ’ ακούω έτσι. Λοιπόν.. έχω πρόταση..

Τι πρόταση;;

Άκου. Γνώρισα μια μικρή.. ένα χρόνο ποιο μικρή 26.. Είναι κούκλα, υπέροχη.. και έχω κανονίσει απόψε να βγούμε για κανένα ποτό παραλιακή.. Μα υπάρχει πρόβλημα. Είναι μαζί με μια φίλη της και θα πρέπει να βγούμε οι τέσσερίς μας αλλιώς δύσκολα θα έρθει μόνη της..

Όχι .. δε θέλω, βαριέμαι, δεν έχω όρεξη καμία για τέτοια..

Μα άκου ρε φίλε, είναι καλεσμένες σ’ ένα γάμο. Θα πάμε να τις πάρουμε από κει.. τις έχω ειδοποιήσει ότι έχουμε μότο και άμα δεν έρθεις αποκλείεται ν’ αφήσει τη φίλη της σύξυλη και να έρθει μαζί μου και θα τη χάσω.. Έλα ρε φίλε κάντο για μένα..

Καλά.. για σένα μα μην περιμένεις πολλά.. Και άλλη φορά μη ξανακανονίσεις έτσι, οκ;

Εντάξει στο υπόσχομαι, μα ήξερα ότι θα ’σαι σπίτι γι’ αυτό κανόνισα χωρίς να σου πω..

Ελπίζω να μη μου υπόσχεσαι όπως υπόσχεσαι στις γυναίκες..

Χαχα όχι όχι έτσι θέλω να  σε ακούω.. Λοιπόν, σε κανα δίωρο πρέπει να ‘μαστε εκεί.. Ο γάμος είναι στις 7, άρα όταν θα φτάσουμε θα πρέπει να ’χει τελειώσει.. Θα σε περιμένω από δω..

Εντάξει.. είναι μακριά η εκκλησία;;

Όχι, σε δέκα λεπτά θα ‘μαστε εκεί. Στο Φάληρο είναι..

Αχ… Φάληρο..

Ξεκόλλα… Σε περιμένω σε δυο ώρες..

Εντάξει.. μα ακόμα να με μάθεις;; Δεν αργώ ποτέ..

Έτσι κι έγινε.. Σε δυο ώρες ήδη ήταν από κάτω με μουσική όπως πάντα στ’ αυτιά του να παίζει μέσα από το κράνος.. και περίμενε να κατέβει και κεινος.. Μα κάτι τον έτρωγε απόψε.. κάτι.. από νωρίς είχε κολλήσει και άκουγε ένα τραγούδι και μόνο.. σε επανάληψη.. από αυτά που.. μιλάνε τόσο δυνατά και σπάνια στην ψυχή.. Ήταν αυτό που άκουγε και τότε όταν την είχε δει.. Αυτό που έμελλε να γραφτεί για πάντα.

Μέσα ήταν ήδη έτοιμα στην εκκλησία .Όλως περιέργως δεν είχε αρχίσει ο γάμος καν.. Όλοι ήταν έξω.. Εκτός απ’ τον γαμπρό που από τα νεύρα του είχε πάει μέσα στην εκκλησία.. μα δεν είχε ακούσει τις κλήσεις ο Σωκράτης απ’ τη φίλη του, λόγω του ότι η ταχύτητα που παγαίνανε δεν επέτρεπε τέτοιες σκέψεις..

Ο Σωκράτης έπαιρνε τηλέφωνο τη φίλη του να μάθει τι γίνεται τελικά μιας και ο κόσμος ήταν παρά πολύς και έψαχνε να τη βρει.. Τελικά η νύφη δεν είχε έρθει ακόμα, όχι για το έθιμο μα.. γιατί σαν έφτανε η ώρα όλο και πιο πολύ  το μετάνιωνε.. Τελικά μετά από την παρέμβαση της μάνας της αποφάσισε να ξεκινήσει.. Ο Δημήτρης δεν είχε κατέβει καν, ούτε το κράνος είχε βγάλει.. Άκουγε ακόμα τη μουσική.. αυτό το τραγούδι και δεν ήθελε η βουή του κόσμου να τον ενοχλεί.. Μα.. ο ήχος από τ’ αυτοκίνητο δίπλα που κάθονταν δυο πιτσιρικάδες.. του φάνηκε γνώριμος.. Ήταν δυνατά το τραγούδι μιας και η μόδα της εποχής ήταν οι δυνατές πηγές ήχου στ’ αυτοκίνητα.. Μα ο λόγος που το ’χε βάλει δυνατά ο οδηγός .. ήταν απέναντι δυο μάτια γαλανά που αναζητούσε να τ’ ακούσει.. Τότε κατέβηκε από τη μηχανή, έβγαλε το κράνος και έσκυψε στο παράθυρο του οδηγού..

Καλησπέρα

Καλησπέρα..

Πονάς για κάποια, ε;;

Ναι μα.. φαίνεται;

Ναι.. για τα δυο γαλανά μάτια απέναντι που κοιτούν και αναζητούν να μάθουν αν είναι αλήθεια, εε;; Που χάνουν το βλέμμα γύρω, μα μόνο σα γυρνάνε προς τ’ αμάξι λάμπουν. Γι’ αυτά δεν είναι;;

Ναι;; Μα την ξέρεις;; Σου χει πει για μένα;; Συγγενής της είσαι;;

Όχι όχι απλά το ’δα στα μάτια της.. Περιμένει.. Περιμένει να πας.. να της δείξεις ότι όλα αυτά δεν είναι λόγια. Θα μπορούσες να σταματήσεις στη μέση του δρόμου και να το χορέψεις μόνο για κείνη.. Ότι θα το χόρευες ακόμα και δω.. μπροστά σ όλους.. Αυτό περιμένει.. Και άκουσέ με, ακόμα και αν σου είμαι άγνωστος.. Μα.. πήγαινε, τρέχα, μη χάνεις καιρό.. Άσε τον ανδρικό εγωισμό στην άκρη.. Άσε το φόβο που σου προκαλεί το να τη χάσεις.. Μη διστάζεις, πήγαινε.. Ίσως μετά να μη μπορέσεις να ξαναπάς.. Μη τη χάσεις..

Φαίνεται να ’χεις πονέσει κ συ για κάποια γυναίκα πολύ..

Ναι, μα εγώ την έχασα για πάντα.. Δίστασα.. Δείλιασα όταν είδα εκείνο το βλέμμα.. Τότε.. Αν τότε είχα μιλήσει δε θα την είχα χάσει οποτεδήποτε..

Μα.. αυτό ακριβώς είναι. Φοβάμαι, διστάζω μη τη χάσω για πάντα και δεν το θέλω.. Ααα νάτη επιτέλους η νύφη, άντε ρε κοπέλα μου, α ρε αρνιά μας πέθανες..

Τότε άναψε αργά ένα τσιγάρο.. που ήταν συχνή παρηγοριά του τα βράδια που αγνάντευε και την σκεφτόταν ..Γύρισε και την είδε.. Πιο όμορφη από ποτέ.. Μέσα στο κάτασπρο νυφικό της.. Έλαμπε σαν να ‘ταν ένας άγγελος που δε θες ν’ ακουμπήσεις μη τυχόν και.. του πληγώσεις τα φτερά και τότε μοιάζει με μας τους κοινούς θνητούς…Μα εκείνη δεν τον είχε δει.. ήταν πίσω της. Μόνο μια ματιά της πρόλαβε την ώρα που γύριζε το κεφάλι  χαιρετώντας τον κόσμο.. Μα πρόλαβε και είδε.. το χαμόγελό της που.. δεν ήταν μέσα από την ψυχή μα.. ήταν μόνο απλά ακουμπισμένο στα χείλη της, δε το ‘νιωθε.. Σε μια κ μόνο της μάτια μπόρεσε να δει ό,τι δεν μπορούσαν να δουν χίλιοι άνθρωποι που στέκονταν μπροστά της.. Και τότε γυρνά ξανά στον πιτσιρίκα και λέει..

Θέλω να μου κάνεις μια χάρη..

Εεε;;; Άμα μπορώ γιατί όχι; Άλλωστε εσύ με βοήθησες να ξεδιαλύνω πολλά μέσα μου

Θέλω να βάλεις αυτό το τραγούδι που μ’ έφερε εδώ κ μ’ έκανε να σου μιλήσω τέρμα..

Μα.. θα είναι πολύ δυνατά.. Θα γυρίσουν όλοι και θα κοιτάνε .. Τι σ’ έπιασε ξαφνικά;;

Ό,τι και σένα, μόνο που εμένα είναι καστανοπράσινα και λάμπουν πιο πολύ κι από το φεγγάρι απόψε.. Αυτή είναι αυτή είναι που αγάπησα, όσο και συ τα δυο γαλανά μάτια απέναντι..
Βάλτο, θα το χορέψω μόνο για κείνη και ύστερα θα φύγω.. Στο υπόσχομαι, δε θα γίνει τίποτα..

Όλα καλά. Από τα λόγια που πες πριν φαίνεσαι σπαθί άνθρωπος εντάξει..

Έτσι κ έγινε.. Μα σαν ξεκίνησε ο χορός.. είχαν μείνει όλοι σαστισμένοι να τον κοιτούν.. Οι καλεσμένοι που προσπαθούσαν να καταλάβουν τι γίνεται.. Ο γαμπρός που.. τον θυμήθηκε.. Ο φίλος του που τον έβλεπε πρώτη φορά να το χορεύει έτσι.. Τόσο βαθειά απ’ την ψυχή  του μα… πιο πολύ εκείνη.. Εκείνη που δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ήταν εκεί.. Χόρευε μόνο για κεινη.. χωρίς να σηκώσει το κεφάλι στιγμή να κοιτάξει γύρω.. σχεδόν όλο το τραγούδι…..

Μαραμένη πίκρα φάνηκε στα βλέφαρά σου επάνω
άσε να τη γλυκάνω χαρά να ξαναβγεί

το χαμόγελο που σου ‘κλεψε εγώ θα το προκάνω
σαν ήλιο να το κάνω στα χείλη σου να βγει

Μια καρδιά τα χέρια μου σου φέρανε
κάντην ότι θες είναι για σένανε

μια καρδιά τα χέρια μου σου φέρανε
κάντην ότι θες είναι για σένανε

Τόση πίκρα δε την άντεξες και λύθηκες στο κλάμα
το πρώτο ωραίο πράγμα μετά τη συμφορά

την καρδιά σου που τη ράγισε αγάπη και μαράζι
αχ πάει δεν πειράζει σου φέρνω μια χαρά

Μια καρδιά τα χέρια μου σου φέρανε
κάντην ότι θες είναι για σένανε

μια καρδιά τα χέρια μου σου φέρανε

κάντην ότι θες είναι για σένανε..

Και μόνο σαν τέλειωνε η τελευταία στροφή.. γύρισε και την κοίταξε κατάματα.. Επιτέλους είδε αυτό που ήθελε.. Αυτό που λαχταρούσε.. που καρτερούσε μια ζωή.. στα μάτια της.. ψιθυρίζοντας την τελευταία στροφή (μια καρδιά τα χέρια μου σου φέρανε κάντην ότι θες είναι για σένανε..) αν και γνώριζαν πολλοί.. Μόνο οι δυο τους μπορούσαν να νιώσουν ακριβώς τον στίχο.. Μόνο αυτοί.. Μάζεψε τότε μόνο τα δακρυσμένα για πρώτη φορά μπροστά σε κόσμο μάτια του και τη μουσική του.., ανέβηκε στη μηχανή κι έφυγε..

Ξωπίσω του έτρεξε και ο φίλος του, μα.. κάτι τον συγκράτησε. Ήταν το χέρι της.. Δεν του ’πε τίποτα άλλο παρά μόνο.. πάμε.. πάμε, κοιτώντας τον κατάματα καθώς είχε πετάξει το αραχνοΰφαντο πέπλο της και είχε βγάλει το μισό νυφικό για ν’ ανέβει.. μα δεν είχε χρόνο να το ξεκουμπώσει.. παρά το κάνε χίλια κομμάτια.., το έσκισε.. δίχως δισταγμό..

Όλοι είχαν σαστίσει.. Ο Κωστής που έστω και αργά κατάλαβε ότι ποτέ ξανά δεν θα ‘ταν δική του, τούτοι καλεσμένοι που δεν πίστευαν αυτό που έβλεπαν.. Ο πατέρας της, που ήταν έτοιμος να την σκοτώσει εν ψυχρώ σαν θα γυρνούσε πίσω.., μα ..η μάνα της είχε το ποιο πλατύ χαμόγελο στον κόσμο. Μακάρι να έμενε ζωγραφισμένο για πολύ..

Στο δρόμο ο Δημήτρης έτρεχε να πάει στη μάγισσά του ..ξωπίσω εκείνη.. μα σαν ήταν τόσο βαθειά θλιμμένος, τα βουρκωμένα μάτια του δεν πρόλαβαν να δουν το φανάρι.. και ο απορημένος οδηγός του φορτηγού.. άκουσε μόνο τον ήχο από την ξεσκισμένη καρδιά που είχε πλέον σταματήσει να χτυπά.. για πάντα..

Ελάχιστα μετά έφτασαν και κείνοι.. Ο μοναδικός του φίλος και κείνη.. μα δε βαστούσε η καρδιά τους να το πιστέψει.. κανείς, δεν τολμούσε να τον αγγίξει.. κανείς εκτός από κείνη..
Τον πήρε για πρώτη και.. τελευταία φορά στην αγκαλιά της.. μα σαν έβγαλε μια κραυγή ακούστηκε μέχρι.. εκεί που περίμενε ο Κωστής.. κι ας ήταν πολύ μακριά.. Σήκωσε το ματωμένο από ‘κεινον μανίκι του νυφικού της και.. έβαλε τ’ ακουστικό στ’ αυτιά.. Ναι αυτό άκουγε ακόμα… αυτό το τραγούδι..

 

 

 

 

ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΣΟΥ ΦΕΡΑΝΕ ΚΑΝΤΗΝ ΟΤΙ ΘΕΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑΝE

 

 

 

τελικά δεν θα ‘ταν ποτέ ξανά ίδια τα δειλινά για κανέναν τους..

Τέλος….

 

Advertisements

Responses

  1. Κρίμα ρε γμτ, στεναχωρέθηκα…Πάνω που θα τα βρίσκανε…Άτυχος, πολύ άτυχος…

    Ωραία ιστορία, φίλε Ωκεανέ…
    Καλή Κυριακή να έχεις…Φιλιά…

  2. καλησπερα αρτανις ετσι ειναι καμια φορα η ζωη.. αυτα που ποθουμε ποιο πολυ καμια φορα ειναι κ αυτα που τελικα δε ζουμε ποτε..
    χαιρομαι που σ αρεσε καλή βδομαδα!

  3. Καμιά φορά ο άνθρωπος φαντάζει τόσο μικρός, τόσο ασήμαντος…σαν κόκκος άμμου…
    Όσο καλές και να είναι οι προθέσεις…όσο μεγαλύτερη και να είναι η προσπάθεια που καταβάλει κανείς αν δεν είναι γραμμένο να γίνει δεν γίνεται…
    Ω μοίρα!

  4. monaxikoasteri καλημερα ετσι ακριβως .. ενω στην φαντασια του συνηθως φανταζει τοσο τρανος κ μεγαλος.. εντουτης δεν ειναι τιποτα αλλο παρα.. ενας κοκκος αμμου.. μα ναι η μοιρα δεν ηθελε να τους ενωσει ποτε.. πιστευω στην μοιρα των ανθρωπων.. σαν.. σαν καποια πραγματα ναι ναι γραμμενα σ ενα διαφανο χαρτι που δεν μπορεις να το δεις μα νιωθεις οτι υπαρχει..

  5. Συμφωνώ μαζί σου ωκεανέ, εγώ δεν πιστεύω στην τύχη… την τύχη μας εμείς την ορίζουμε, όμως πιστεύω ακαράδαντα στη μοίρα…στο πεπρωμένο…
    Από εκεί κανείς μας δεν μπορεί να ξεφύγει!

  6. monaxikoasteri αυτο ξαναπες το…

  7. Το ξαναλέω αγαπητέ φίλε χωρίς να το γράψω… μόνο που αυτή τη φορά θα αφαιρούσα το επιπλέον «α» από το «ακράδαντα» 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: