Αναρτήθηκε από: Ωκεανός.... | Οκτώβριος 26, 2008

Πως να μην…

Απαντούσα με το γνωστό επιφώνημα.. ναι!!!!

όταν ο ήχος του κουδουνίσματος του κινητού, συνοδεύτηκε από την πληροφορία.. μανάλια και λαπόρτες ή κυνηγοί αν προτιμάτε, έχουν στήσει ένα μικρό πάρτυ στο  αγαπημένο μου Γαλαξίδι..

Ήξερα.. το περίμενα ότι μετά ακριβώς από…την πρώτη φετινή βροχή, θα εμφανιζόντουσαν όπως κάθε χρόνο.. «πιστά» στο ραντεβού τους… δεν ξέρω γιατί μα είναι σίγουρο πως.. ακόμα και η θάλασσα.. έχει κάποιους «κώδικες«, που αν τους παρατηρήσεις.. μαθαίνεις πολύ περισσότερα για κείνη απ’ όσα μπορούσες να φανταστείς.. ( κώδικες όπως.. αυτούς που ακολουθείς στη ζωή.. πότε πιστά, πότε παρεκκλίνοντας από αυτούς.. μα πάντα σε πορεία «πρός» αυτούς..)

Θυμάμαι ότι ήμουν ακόμα μικρός σχετικά όταν.. για πρώτη φορά αντίκρυσα έναν παλιό καλό δύτη και φίλο πλέον να.. «βάζει σημάδια στο φεγγάρι..». Είχα απορίσει τότε μα.. μου εξήγησε ότι αν παρατηρείς την πανσέληνο σε συνδυασμό με.. ημερομηνίες, θερμοκρασίες κ.τ.λ. τότε μπορείς να «στήσεις» βουτιές.. ευτυχώς δεν χρησιμοποίησα ποτέ αυτή τη γνώση για στήσιμο βουτιάς ίσως μόνο για εξερεύνηση ΝΕΩΝ εμπειριών… (πόσο.. εύκολα μπορεί ο άνθρωπος να «ξεγελάσει» ακόμα και τη φύση.. να κλέψει από αυτή.. πόσο εύκολα μπορεί να παρασυρθεί στο βωμό της «κατάκτησης» και να ξεχάσει ακόμα και το πιο βασικό….. την ουσία….)

Έτσι και τώρα… παρόλο που η απόδοση σε..«λάφυρα» άπ’ την αγαπημένη μου μάγισσα ήταν υπερβολικά υψηλή στα πρωτοβρόχια φέτος.. δε με γέμισε διόλου για δύο λόγους.. Αφενός γιατί .. το ψάρεμά τους από τη βάρκα με συρτή ήταν αρκετά «εύκολο» και δίχως «μάχη στα ίσια με το ψάρι στο νερό» και από την άλλη.. ήταν χωρίς εικόνες… χωρίς.. τη ζάλη του βυθού..χωρίς την ομορφιά να είναι.. εκείνα ο.. «κυνηγός» και ο άνθρωπος το.. «θύμα» πώς λοιπόν να μην το θεωρούσα βαρετό.. ( πολλές φορές.. αυτό που σε γεμίζει δεν κρύβεται στο.. «χαμόγελο της επιβράβευσης«, ούτε του «κορδόματος«. ‘οπως εσύ σήμερα.. κάποιος άλλος αύριο με τον ίδιο απλό τρόπο θα γεμίσει και κείνος την «καταναλωτική» του ανάγκη. και μετά θα μείνει μόνο η.. δίψα και για άλλο.. όσο πιο γρήγορα μάθεις να νιώθεις.. πως… αυτό που μένει στη μνήμη, είναι.. το κυνήγι τόσο πιο πολύ θα μάθεις να απολαμβάνεις, είτε είσαι ο κυνηγός είτε το θήραμα..)

Είναι ήδη .. Σάββατο.. γι’ αυτό με απασχολούν αυτές οι σκέψεις τώρα.. ναι είμαι στο δρόμο, η διαδρομή .. «σωστή» , γνώριμη.. μα αυτή τη φορά.. το χαμόγελο απ’ το μοναχικό ταξίδι.. ξεχειλίζει από παντού.. μόνη παρέα να κοιτώ.. την καλοακονισμένη «αιχμή«, σαν κλέβω ματιές και κοιτώ στο πίσω κάθισμα το χρυσαφένιο όπλο μου να μου χαμογελά υπομονετικά κι ας.. είναι «άψυχο«.. (πόσο περίεργα μπορείς να δεθείς με κάποια πράγματα.. τα νιώθεις να εκφράζονται ακόμα κι αν δέν είχαν ποτέ την ελπίδα να μπορούν να «νιώθουν συναίσθημα«. Μα ο λόγος βρίσκεται πάντα στο δικό σου συναίσθημα.. αυτό που σου προκαλούν. Έτσι και με τους ανθρώπους.. δένεσαι ή σε απωθούν ανάλογα με το.. «συναίσθημα» που σου προσφέρουν.. πολλές φορές και ας μην το ξέρουν καν..)

μα.. είμαι ήδη Κυριακή … και μια πρώτη στάλα.. έφερνε.. τα μελλόμενα…..

μμμ… αχ… μύρισα χώμα… ναι.. είναι της άνοιξης.. Πόσο μου ‘λείψε αυτή η μυρωδία….

από το μακρινό παρελθόν.. όταν ακόμα είμασταν μικροί.. και οι δυο.. ναι φυσικά πάλι για εκείνον μιλάω.. τι και αν καταντάει βαρετό πολλές φορές;; .. για μένα λείπει και θα λείπει.. αυτό δεν αλλαζεί ό,τι και αν γίνει.. χμ.. έκφραση που βρήκα… Αν ήταν εδώ ήξερα τι θα ‘κανε  γι’ αυτό κάνω το ίδιο..( είναι κάποιοι ανθρωποι.. που είναι .. φάροι.. στη ζωή και ας.. έχουν περάσει λίγο ή πολύ απ’ την ζωή κάποιου.. δεν έχει σημασία το πόσο.. ποτέ δεν είχε.. άλλωστε.. Αυτό που μένει ..είναι μόνο τα λόγια τους.. ίσως το μόνο τελικά που  μένει από αυτούς να ‘ναι αυτά και μόνο αυτά.. γιατί ό,τι και αν γίνει τελικά.. άνθρωποι απλοί είμαστε.. τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο.. απλά.. άνθρωποι..)

εκείνη τη στιγμή΄.. μου ‘ρθαν εικόνες στο μυαλό.. από τα θηράματα ..τα είδα στον υπολογιστή και.. χαμογέλασα.. πόσες φορές;;; πόσες φορές πρέπει να ικανοποιηθεί αυτό το συναίσθημα της κατάκτησης;; της κυριαρχίας;; μέχρι να καταλάβεις επιτέλους ότι ο σκοπός εχει επιτευχθεί …πρίν  ακόμα αρχίσει καν.. είναι ακόμα χαραγμένος σ’ εκείνες τις στιγμές μοναξιάς.. σαν κοιτάς την θάλασσα από μακριά και ..σκέφτεσαι.. πόσες στιγμές;; πόσα χαμόγελα;;; μα.. αν δεν είχα όλους αυτούς γύρω μου δεν θα ‘χα ούτε τα μισά..( πόσο σπουδαίο είναι να ‘χεις ανθρώπους κοντά σου τελικά που.. θα σε καταλάβουν, που θα νιώσουν και θα χαρούν το ίδιο με σένα όταν από τύχη και μόνο.. απλόχερα η θάλασσα θα επιβραβεύσει την παρέα με ένα δώρο σπάνιο..μα και συ.. πρέπει να ξέρεις να χαρείς.. μην αφήσεις τίποτα να μπει εμπόδιο στη χαρά.. κανέναν ανθρώπινο εγωισμό ή ό,τι άλλο καιρό τώρα τριβελήζει το μυαλό σου γύρω απ’ τους φίλους.. φίλοι.. πολύτιμοι και.. σπάνιοι ναι.. σπάνιοι για τον καιρό που ζούμε τόσο ώστε.. ν’ ακουμπούσες τη ζωή σου πάνω τους.. Να ξέρεις ότι όταν θα χρειαστεί.. και άν.. θα είναι εκεί.. Ναι, και στα άσχημα ..και στα εύκολα..)

Κάπου εδώ.. το ταξίδι τελείωσε όμως.. βρίσκομαι στο γνωστό σημείο. έξω απ’ τον καφενέ, παντοπωλείο  του ….. ναι είναι χωριό βλέπεις και.. πάντα σ’ όλα τα χωριά.. υπάρχουν άλλα δεδομένα.. μα μια … στάλα.. ακόμα.. τάραξε για τα καλά το νου μου.. η θάλασσα σήμερα.. δε θα μου κάνει το χατήρι.. σκέφτομαι.. μα τόσο δρόμο τσάμπα;.. τόση λαχτάρα;; πριν τελειώσουν οι σκέψεις.. με προλαβαίνει η .. βροχή.. κάθομαι και την κοιτώ να .. τρυπά το νου μαζί με την ελπίδα.. (πόσο εύκολα μπορείς να χάσεις την ελπίδα σου σ΄έναν άνθρωπο;; πόσο εύκολα μπορει να προδώσει τα πιστεύω σου;; σε ….μια μόνο στιγμή.. ό,τι κι αν κάνει γι’ αυτό.. πάντα θα ‘ναι λίγο.. πάντα.. χωρίς ελπίδα να μπορέσεις ποτέ να ξανακερδίσεις ό,τι έχεις χάσει γιατί απλά.. τον έχασες.. θα ‘πρεπε να ‘χες.. τραβήξει απ’ τα μαλλιά την ευκαιρία όταν την είχες.. τώρα είναι αργά.. τώρα θα’ ρθεί.. όταν μπορέσει.. δίκαιο.. πέρα για πέρα.. πονά το ίδιο ομως..)

Την επομένη το πρωί η καταρρακτώδης βροχή.. έχει σκεπάσει για τα καλά.. την ψυχή μου μαζί με τα όνειρά μου για μια τελευταία κατάδυση.. προαίσθημα;; ίσως…

Πήρα γοργά το δρόμο του γυρισμού μη μπορώντας να κατανοήσω το γιατί… γιατι;; στοίχειωσαν τα όνειρά μου τα γιατί.. (γύρισα τότε και με απόλυτη αυθάδεια.. είπα στον εαυτό μου.. μη ψάχνεις να βρεις γιατί στα γιατί.. είσαι πολύ μικρός για να καταλάβεις.. Θα σε πνίξουν μέσα τους και θα καείς.. Ψάχνοντάς τα και μόνο..)

Τα χιλιόμετρα του γυρισμού περνούν βασανιστικά γρήγορα.. σαν χείμερρα καταπίνει τα χιλιόμετρα ο νους..(άραγε.. πάει ο νους πιο γρήγορα ή μου φαίνεται;;) πότε πρόλαβε κιόλας το καλοκαίρι να χαθεί;; θυμάμαι ακόμα τις πρώιμες φιγούρες των ανθρώπων στο χωριό που βλέποντας τον ξένο.. να ντύνεται στα χρώματα του πολέμου, μην μπορώντας να κατανοήσουν το γιατί (πολλές φορές αναρωτήθηκα .. γιατί, πώς, πού.. πότε.. ποτέ.. ναι, ποτέ δε θα μάθεις.. ακούς;; Γιατί δεν έχεις μάθει να ρωτάς μικρέ μου.. Τι πιο απλό;; Μα συνάμα και τι πιο δύσκολο;;..)

Μα είναι ώρα για στάση.. ναι τα μάτια το προστάζουν.. Τελικά ξέρεις τι;; Έχεις πρόβλήμα με τα πράσινα τα μάτια στη ζωή σου… ναι τώρα μπορώ να το κρίνω.. Ήξερες ότι μόλις κατέβαινες θα αντίκρυζες πάλι δυο πονεμένα απ’ τη ζωή .. και ας μην στο έχουν πεί ποτέ.. (πόσο ακόμα θα μου πάρει;;; Ξέρω.. Όσο θα υπάρχει ..καρδιά που θα ψάχνει ν’ ακούσει τον πόνο.. πόσες φορές δεν έπαψες να ελπίζεις ότι θα σου μιλούσαν ακόμα και αν δε μίλησες ποτέ..;; Γιατί;; Μα γιατί μίλησαν τα μάτια πολύ πριν βγεί κουβέντα..)

Αυτή τη φορά.. ο δρόμος αλλάζει.. περνάω από ένα μονοπάτι γνώριμο .. από τη μία.. η ομορφιά της ζωής.. ο κάμπος.. γεμάτος ζωή και νερό.. και απ’ την άλλη.. τρύπες στο βουνό και σπηλιές.. άγριες.. άνομες.. το μόνο που φέρνουν είναι ανατριχίλα.. Μα σε όσους τις φοβούνται και μόνο..και ανάμεσά τους.. ο δρόμος.. κάθε φορά που περνώ από ‘δω.. νιώθω σαν να είμαι στο χείλος.. σε μια λεπτή γραμμή.. (πόσες φορές δεν αισθάνθηκες έτσι για την ζωή την ίδια;; Ότι είσαι στο μεταίχμιο;; Ότι είσαι ανάμεσα;; Ευτυχώς ποτέ σου δε φοβήθηκες τις σπηλιές … )

Το ταξίδι τελειώνει.. γιατί να μην τελειώνουν και οι σκέψεις μαζί;… Κουράστηκε ο νους.. Κουράστηκε να παλεύει γι’ αυτό που είχε δεδομένο.. Ίσως είναι ώρα να κατέβω απ’ το αμάξι.. Δεν κέρδισα τίποτα.. παρόλο που άρχισαν να παρεκκλίνουν οι αισθήσεις μου.. Τελικά ένα κατάλαβα. Είναι ωραίο να ‘χεις, ακόμα και αν δεν μπορείς να ζεις, όπως σου τάξανε στα όνειρά σου.. Θα κοιμηθώ αγκαλιά τους λοιπόν και θα ταξιδέψω μέχρι εκεί που φτάνει ο νους..

μόνη συντροφιά.. το τραγούδι…και η θλίψη μέσα του..

Είναι βράδυ ακόμα… κι όμως προσμένω τον ήλιο που λαχταρώ… Δεν μπορούν να μου τον κρύψουν… Όχι.. όχι όσο κι αν μπόρεσαν να μου πάρουν τη ζωη μου την ίδια.. δε με πονάει το μαχαίρι που νιώθω στην πληγή.. όσο με πονάει το γιατί που ‘χει θαφτεί για πάντα στην καρδιά.. Τι κι αν μπορέσω να ζήσω μια ζωή;; Δέκα, είκοσι χρόνια;; Όσα και να ‘ναι.. θα ‘ναι άδεια.. χωρίς τη μάγισσά μου.. ένα μου ‘μεινε.. κι αυτό το πήραν.. Μα δεν πρόκειται να μείνω μακριά της για πολύ..  Ξέρεις.. προτιμούσα πάντα.. μια ανάσα ζωής έστω.. κι ας χανόμουν την ίδια στιγμή μαζί της..σε σένα το λέω ναι.. ξέρω ότι θα το δεις.. Θ’ αντάλλαζα αυτή τη στιγμή μόνο.. για ένα σου χαμόγελο «σπάνιο» όπως τότε.. ναι… αρκεί να σε κοιτούσα στα μάτια.. τελικά.. όλα είναι μια στιγμή..

[

Το κείμενο είχε γραφτεί σχεδόν όλο μέρες τώρα μα κάτι.. με κρατούσε, σαν να…. ναι, τελικά.. ήταν προαίσθημα… δε θα ξαναβουτήξω… εκεί ποτέ ξανά.. μα ούτε και εδώ.. πουθενά.. έτσι μου ‘παν.. ότι είπαν οι γιατροί.. δε βαριέσαι.. ό,τι για μένα είναι ο κόσμος μου όλος.. για κάποιον άλλο.. είναι απλά μια στιγμή.. Μπορεί, δε λέω.. μα χαίρομαι για ένα πράγμα.. που την έζησα..

Ζήσε τώρα που μπορείς.. μετά θα ‘ναι αργά… γιατί σε πονά αυτό που δεν έζησες.. μπορεί να θυμάμαι τα βράδια και να με τρώει το γιατί.μα ποτέ δε θα μάθω να με πονάει το  αν..

Advertisements

Responses

  1. Καλημέρα.
    Με μπέρδεψες με το κείμενο. Πολλές αλήθειες βέβαια και μνήμες, αλλά πολύ προσωπικό και δεν κατάλαβα πολλά. Ελπίζω να είσαι καλά.

  2. Γειάσου καλέ μου Αργύρη…χαίρομαι που σε ξαναβλέπω εδώ και πάλι..αλλά η αλήθεια είναι ότι μπερδέυτηκα πολύυυυ με το κείμενό σου αυτό..θα προτιμούσα να μη το σχολιάσω…θα σου πώ μόνο ότι πάντα έχει σημασία το να ζούμε τις στιγμές τις ζωής μας όσο πιό έντονα μπορούμε και να τις απολαμβάνουμε όσο μπορούμε πάντα..το ξέρω πονάει όταν χάνεις κάτι ή πολλά που θα ήθελες να τα έχεις στη ζωή σου..αλλά η ζωή έτσι είναι καλέ μου …περισσότερες φορές χάνεις παρά κερδίζεις……καλέ μου…το σημαντικό πάντα είναι να μπορείς να μαθαίνεις κάτι μέσα από αυτό το..΄χάσιμο’….και να μπορείς αυτό να το μεταφράζεις σε κάτι λιγότερο επίπονο και λιγότερο οδυνηρό για σένα..σε κάτι που θα σε βοηθά να προχωρήσεις όπως και αν έχουν τα πράγματα..με όποιο κόστος,με όσα δάκρυα,με όσο πόνο..λυπάμαι πολύ καλέ μου για αυτά που σου είπαν οι γιατροί…δεν ξέρεις πόοοοσο με λυπεί αυτό..το ότι ίσως ΔΕΝ θα σε ξαναδώ εδώ…πάρα πολύ….αλλά προσπαθώ να μη το σκέφτομαι….όσο μπορώ…..λυπάμαι πολύ για όλα αυτά τα κακά που σου συμβαίνουν τελευταία…ειλικρινά λυπάμαι…φιλάκια,Αθανασία.

  3. σκέψεις μπερδεμένα τυπωμένες, δηλώνουν εσωτερική τρικυμία και φόρτηση…κάτι άσχημο σου συνέβη αγαπητέ Αργύρη,και με στενοχωρεί αυτό…αλλά όχι δεν θα πω για μένα…αλλά για σένα…έχεις τις μνήμες σου, τις εμπειρίες σου…όλες ανεξίτηλες χαραγμένες μέσα σου..διαφύλαξέ τες…
    ο πόνος καταλαβαίνω μεγάλος αν χάνεις κάτι τόσο αγαπημένο, μα συγχρόνως καθαγιάζει, σε θωρακίζει και τέλος μαθαίνεις να ζεις μαζί του…!

  4. aφιερωμένα αυτά τα δυο..μην ρωτήσεις γιατί..κατάλαβα και κατάλαβες..

    http://rapidshare.com/files/157159871/de_tha_dakrisw_pia_gia_sena.rar.html

    http://rapidshare.com/files/157159883/kai_ti_zitaw.rar.html

  5. Καλησπέρα καλέ μου, όλα εντάξει; Έλειπα για μερικές μέρες, και μάλλον έχω χάσει συνέχειες…Διακρίνω μια φόρτιση…Ό,τι και νά ‘ναι όμως θα περάσει…Να το θυμάσαι αυτό…
    Θα σε σκέφτομαι…Σε φιλώ…

  6. Όμορφες σκέψεις,όμορφες εικόνες,άτακτα και μπερδεμένα δοσμένες. Δύσκολο να βγάλει κάποιος άκρη. Το είδα που το έθεσαν και οι προηγούμενοι σχολιαστές. Να ξέρεις κάτι. Η ψυχολογική φόρτιση δίνει τις καλύτερες εμπνεύσεις μα είναι ο χειρότερος εχθρός γραπτής κατάθεσης τους.
    Τώρα αν σου πω ότι το γραπτό σου μου θυμίζει πίνακα του Νταλί ή του Πικάσο θα με πιστέψεις; Θάλασσες,ψαροντούφεκα, άνθρωποι,φεγγάρια,τηλέφωνα κλπ ένα πολυχρωμο κουβάρι με υπέροχα χρώματα μα άντε να τα ξεμπλέξεις και να τα βάλεις σε τάξη!

    Καλημέρα!

  7. Ενα ένστικτο με κάνει να τριγυρίζω τις χειρότερες ώρες στις πόρτες σου. Δεν ξέρω αν φοβάσαι, μα αν ναι να ξέρεις ότι απόψε με έκανες πάλι να κλαίω. Δεν στο λέω για να στεναχωρηθείς, για να πάρεις θάρρος στο λέω. Μίλα με όποιον τρόπο θέλεις, μόνο μίλα μας. Κι ας μοιάζουν όλα περίεργα και μπερδεμένα. Δυστυχώς, ένιωσα μέχρι και το τελευταίο και σου. Και θα θελα να ήταν αλλιώς, μα κι έτσι που είναι πάλι όμορφα είναι. Χαμογέλασε ψυχή μου…

  8. Έχεις προσκληση σε παιχνίδι, καλέ μου…Καλό βράδυ, σε φιλώ…

  9. και καλό μήνα επίσης…

  10. Αργύρη μου χρόνια πολλά για την γιορτή σου…σου εύχομαι όλα να πάνε καλά στη ζωή σου!
    καλό σου μήνα!

  11. Για χρόνια πολλά πέρασα κι εγώ και να ευχηθώ, καλό μήνα. Η ζωή είναι στιγμές κι ότι εχουμε ζήσει, δεν χάνεται ποτέ. Χαμογέλα λοιπόν. Όλα είναι εδώ. Και στα όνειρά μας…

  12. Θα εμφανιστείς ή θα βάλω πάλι τις φωνές;

  13. Γειάσας παιδιά!και καλή βδομάδα! ο αγαπητός μας Ωκεανός μου είπε να σας διαβιβάσω ένα μνμα-‘είπε ότι αυτό τον καιρό περνάει μιά δύσκολη φάση και ότι μέσα σε όοοολα τα άλλα που του έχουν τύχει έως και τώρα, συνέβη και το να χάσει τους κωδικούς του μπλόγκ του,(μα πόοοοση γκαντεμιά πιά αυτό το παιδί;;;)…και να μην μπορεί να μπεί στο μπλόγκ και επομένως ούτε και να σχολιάσει.. είπε να σας πω ένα μεγάαααλο ευχαριστώ και ότι θα επιστρέψει σύντομα κοντά μας…και ότι θα απαντήσει στον καθένα ξεχωριστά όκ;;…αυτό ήταν το μνματάκι του…και έυχομαι και γώ να επιστρέψει σύντομα..και να σταματήσουν πιά τα κακά στραβά και ανάποδα που ζεί τελευταία…καλημέρα παιδιά.. φιλάκια,Αθανασία.

  14. Αθανασία, ξέρω ότι είσαι φίλη του…σε παρακαλώ δώσε του, τους χαιρετισμούς μου και την ειλικρινή μου συμπάθεια και συμπαράσταση…!
    τα φιλιά μου και στους δυο σας!

  15. Χαιρετίσματα πολλά κι από μένα…

  16. Αχ τι όμορφιά!!
    Θάλασσα…οπότε όλα είναι καλά 🙂

  17. Καλεεεεεεεεε!!!! Σιγα που δε θα το ξεχναγα εγω.. η αιωνια αφηρημενη.. Χρονια σου πολλα και καλα.. 🙂

  18. 3ο καπάκι μήνυμα (και συγνωμη!!) Ακομη βρε δεν εχεις θυμηθει τους κωδικους σου??? Ε???

    Μα εσυ περνας και εμενα στην αφηρημαδα χαχααχ 🙂 Σε φιλω γλυκα !!

  19. Ωκεανέ μου,
    χάθηκα και έχασα πολλά…

    «…είναι κάποιοι ανθρωποι…στη ζωή μας» που αφήνουν έντονα αποτυπωμένη τη σφραγίδα τους…
    Δε βρίσκω λόγια να γράψω για το υπέροχο κείμενό σου.
    Επιθυμώ και εύχοαμι να είσαι ΠΑΝΤΑ καλά καιι γρήγορα κοντά μας.

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  20. όταν μπήκα να διαβάσω νέες αναρτήσεις,μετά απο καιρό που έλειπα ξεκίνησα να διαβάζω αυτή..φτάνω στα «μαυρα» γράμματα…καταλαβαίνω οτι ήταν στοχευμένα..μου κάνουν ένα κλίκ…βλέπω μετά τα πορτοκαλί…τα «σπάνια», το «γιατί»… θα πάρεις απαντήσεις για όλα…ΤΑ ΠΑΝΤΑ σημβαίνουν για κάτι..και η αναμονή το ίδιο 😉

    να περνάς καλά..

    Υ.Γ. Γιόρταζες; Χρόνια Πολλά αν και νόμιζα οτι γιορτάζεις 11/5

  21. Τι άλλο θα ακούσω με σένα!!! Τι άλλο!!!

    :)))

  22. Όλα καλά? Καλά Χριστούγεννα και καλή Πρωτοχρονιά.

  23. @σοφια.. καλησπερα κ παλι μετα απο καιρο μεν αλλα με απαντηση δε..
    ναι οντως πολυ προσωπικο το κειμενο.. να σαι καλα για τις ευχες μακαρι να μπορουσα να ανταποδωσω εγκαιρα..

    @καλη μου αρτανις…. παντα η ιδια μεγαλοψυχη ψυχη που ανησυχει για ολους.. να ζησετε να ευτυχησετε ευχομαι καλη επαιτειο!! το αξιζετε περα για περα! τωρα για το παιχνιδι ειναι πλεον αργα πιστευω.. να σε εχει ο θεος παντα καλα ευχομαι..

    @αθανασια μου.. εμεις τα λεγαμε τοσο καιρο ελπιζω να σαι καλα..πραγματικα καλα.. οπω παντα το σχολιο σου μεσα απο τον ψυχικο σου κοσμο… σ ευχαριστω!

    @μοναχικο αστερι σε ευχαριστω θερμα για τις ευχες ειλικρινα.. κ μην σκας για την ομαδα σου ετσι;; κ ας φαγαμε 5…

    @καλησπερα μανταμ του φεγγαριου.. ελπιζω ολα καλα.. αν και περνουσα κατα καιρους κ σε διαβαζα.. σ ευχαριστω για τις ευχες ! να σαι καλα!

    @ανασαιμια μου.. σε εσενα ηρθα ακομα κ οταν ελειπα.. σ ευχαριστω για ολα.. ελπιζω να σαι καλα..

    @ελευθερια μου.. εχεις εμφυτο ταλεντο.. πραγματικα.. να κανεις τον αλλο κοματια ακομα κ αν απλα σχολιαζεις κ δεν γραφεις κειμενο.. ανατριχιασα ουκ ο λιγες φορες οσο σε διαβαζα.. απιστευτη.. απιστευτη..
    υποκλινομαι απλα λιτα κ κατηγορηματικα!!!
    μα να ξερεις κατι.. πλεον δεν υπαρχει ο φοβος..πεθανε κ αυτος…

    @κυρια με τα μαυρα.. δεν προκειται να ρωτησω..
    ευχαριστω για τις ευχες..

    @αρτιστακι μου! σ ευχαριστω για ολα!.. ξερεις εσυ..οι θυμισιες πολλες φορες αρκουν.. σ ευχαριστω πολυ ειλικρινα! κ για τις ευχες!

    @γλαρενια μου δεν ξερω γιατι μην με ρωτησεις.. μα απ την αρχη μεχρι τωρα σε ενιωσα πολυ οικεια..ακομα κ αν ανταλαξαμε σχολια ελαχιστα.. σ ευχαριστω πολυ..ειλικρινα.. οπως παντα με λιγα λογια… πολυ ουσια..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: