Αναρτήθηκε από: Ωκεανός.... | Σεπτεμβρίου 24, 2009

ΝΟΤΙΟΣ ΑΝΕΜΟΣ

Εκείνο το βράδυ είχε πάρει μεγάλες αποφάσεις.. Όλα γυρίζανε ακόμα μέσα του.. Πόνος, θλίψη, απογοήτευση, σκέψεις, εμπιστοσύνη, πάθος, όνειρα, θυμός, οργή..Όλα ένα κουβάρι.. και ακόμα τίποτα δεν είχε καταλαγιάσει.. σαν τον άνεμο. Όλα στον αέρα…

Και εκείνη η ματιά; Ακόμα δεν μπορούσε να το πιστέψει, πώς ήταν δυνατόν; Πώς; Σάστισε σαν την αντάλλαξε με εκείνη την άγνωστη, είχε ακριβώς τα ίδια μάτια με εκείνη.. όμως αυτές οι σκέψεις δεν μπορούσαν  να αποσπάσουν τις προηγούμενες.. Και έτσι επιβιβάστηκε γοργά στο πλοίο ..

 

2802043329_0ff720a627

Καλησπέρα…

καλησπέρα λέω…. Όμορφη βραδιά ε;;

 

-Όπως νομίζεις.. Δεν την πρόσεξα..

 

-Καλά με δουλεύεις; 2 ώρες  που είμαστε πάνω στο πλοίο δεν έχεις πάρει τα μάτια σου από τη θάλασσα και τον ορίζοντα μπροστά… και να με συνχωρείς για τον ενικό..

 

-Και συ δεν είχες άλλη δουλεία τόση ώρα; Εμένα κοιτούσες;

-Όχι.. αλλά… εεεε…. Κοίτα.. να σου πω την αμαρτία μου. Κόλλησα.. Ναι! ήταν τόσο μα τόσο βαθύ το βλέμμα σου, πού απόρησα…

Εν αντιθέσει με τώρα!

-Δηλαδή;

 

-Ε τι δηλαδή; Καταρχήν εκτός του ότι είσαι αγενής, και αυτό το κρίνω από την γενική σου συμπεριφορά, κατά δεύτερον λοιπόν μου την λες κιόλας ότι σε παρακολουθώ, αυτό είναι ανήκουστο!! Και  σαν να μην έφτανε αυτό εσύ! Με κοίταξες περίεργα όταν μπήκαμε στο πλοίο!

 

-Μάλιστα.. δηλαδή για να καταλάβω.. έρχεσαι και μου απευθύνεις τον λόγο απρόσκλητη, και από πάνω μου τη λες κιόλας έτσι;

Μάλιστα κυρία μου..

Μα όσον αναφορά την.. ματιά.. έχετε δίκιο κυρία μου. .δικό μου λάθος και δεν πρόκειται να επαναληφθεί ποτέ ξανά σας το υπόσχομαι!

 

-Μάλλον δεν αρχίσαμε καλά βλέπω… στραβά ξεκινήσαμε.. και από ότι βλέπω πληθυντικός ξαφνικά..

 

-Μάλλον.. αλλά ούτε αρχίσαμε τίποτα ούτε πρόκειται ποτέ..

Και για να τελειώνουμε μια και καλή με αυτό το θέμα, θα ήθελα να μείνω μόνος μου, αν δεν σε πειράζει αυτό βέβαια.

 

-Μάλιστα.. και δεσποινίς παρακαλώ! Όπως νομίζετε!!

 

 

Έτσι ξεκίνησε η σχέση μεταξύ τους. Ανάποδα όπως ακριβώς ήταν και όλη τους η ζωή, μα αυτό έμελλε να το μάθει ο ένας απ’ τον άλλο μέσα από ένα τραγούδι…

 

 

Ήταν απόγευμα όταν ακούστηκαν τυχαία  οι στίχοι του και εκείνη δε μπορούσε να μην δει αμέσως  την διαφορά στο πρόσωπό του, είχαν περάσει ήδη δυο μέρες στο νησί οι δυο τους και παρόλο που δεν είχαν ακόμα καλά καλά ανταλλάξει μια σοβαρή κουβέντα, παρόλα αυτά τον ήξερε πλέον καλά… ένα παράξενο δέσιμο υπήρχε μεταξύ τους…

-Τι έγινε;; Τι έπαθες;

 

-Τίποτα…

 

-Τι τίποτα καλέ μου; Μπορεί να σε ξέρω λίγο ακόμα μα.. σαν θηλυκό κάτι καταλαβαίνω και γω.. έλα πες μου..

 

-Μην τολμήσεις ξανά να με αποκαλέσεις έτσι!! Τα ακούς; Αλλιώς σου κόβω την καλημέρα μια για πάντα..

 

Έφυγε… μα ο θυμός στο πρόσωπό του ήταν πρωτόγνωρος για τα δεδομένα που είχε χτίσει μέχρι εκείνη την ώρα, από τη μέρα που γνωριστήκανε δεν τον είχε ποτέ ξαναδεί «έτσι» .. Σάστισε.. Έμεινε στήλη άλατος, να τον κοιτάει καθώς εκείνος απομακρύνονταν…Και αναρωτιόταν πώς μπορούσε να αλλάξει τόσο απότομα, δεν μπορούσε να πιστέψει στα αυτιά της, αυτό που μόλις είχε προηγηθεί, της φαινόταν απίστευτο ..  μα πώς; Από ένα τραγούδι; Της φαινόταν κωμικό… μα δεν μπορούσε να γελάσει, μάλλον να κλάψει ήθελε.. Τότε θυμήθηκε την πρώτη φορά που τον είδε να χαμογελάει ..πάλι από ένα τραγούδι ήταν… ναι..
Ήμασταν ακίνητα και αμίλητα αγάλματα,
ήμασταν αγέλαστα, χάνει όποιος γελά.
Γέλασες και κέρδισα κι έτσι μες στα χείλη σου έζησα,
γέλαγες και κέρδιζα, σ’ έχασα μετά

Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ’ άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί, και πάλι παιδί.

Ήμασταν ακίνητοι απ’ το χρόνο ασυγκίνητοι,
ήμασταν ανίκητοι, χάσαμε κι οι δυο

Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ’ άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί,
και πάλι παιδί, και πάλι παιδί.

Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ’ άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί

Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ’ άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί,
και πάλι παιδί, και πάλι παιδί

 

Θυμάται ακόμα πως είχαν κοκκινίσει τα μάγουλά του όταν του είπε αυθόρμητα και αθώα… Έχεις πολύ ωραίο χαμόγελο γιατί δεν χαμογελάς πιο συχνά;.. Ντράπηκε, και ένιωσε αμήχανα, μα και κείνη το ίδιο, δεν πίστευε πως της είχε ξεφύγει πριν καν πάρει ανάσα,  μα ήταν τόσο αφοπλιστικός ο τρόπος που της χαμογέλασε τότε.. σαν παιδί

 

συνεχίζεται..

Advertisements

Responses

  1. ποσο δυσκολο να βρεις ανθρωπους σημερα να γελανε σαν παιδια.. και να κοκκινιζουν.. Καλημέρα!!!

  2. καλημερα!! επισης αρτιστακι μου και καλο σκ!
    πες το ψεματα.. πολυ δυσκολο..

  3. Καλέ μου καλησπέρα!…μπήκα ξέρεις τυχαία εδώ μέσα..και…(δε σου κρύβω ότι,έμπαινα πάντα) ακόμη κ όταν έλειπες…….γιανά ‘δώ’ αν είναι όλα καλά στο σπιτάκι σου…αλλά ένιωθα μιά περίεργη θλίψη όταν έμπαινα…κ έβλεπα ότι δεν υπάρχει κάποιο καινούριο πόστ…αλλά πάντα ήξερα ότι θα επιστρέψεις!!..μη με ρωτάς πως…το ήξερα…είχα απλά μιά διέσθηση…και να που βγήκε!….όπως και πάντα μου βγαίνει ότι,σκέφτομαι για σένα!!!!τρομερή τηλεπάθεια ε;;…..νιώθω τεράστια χαρά που επέστρεψες!….και ξαφνιάστηκα που σε…’είδα’ πάλι!………χαίρομαι που κράτησες αυτό το σπιτάκι τελικά….κι εγώ το νιώθω πιό κοντά μου ας το πώ έτσι αυτό….το άλλο μου φαινόταν κάπως έξω από μένα,κάπως ξένο…εδώ πέρα νιώθω ότι υπάρχει ένας δεσμός ‘συναισθηματικός’…άλλωστε περάσαμε τόσα εδώ μέσα….χαρέ,λύπες…δεν είναι κ λίγα…..όμως αρκετά φλυάρισα…..χαίρομαι που ήρθες έυχομαι να μη μας αφήσεις ξανά…..κ ελπίζω να σε βλέπω στο νέο μου σπιτάκι……..φιλιά πολλά……….

  4. καλη μου αθανασια καλημερα.. το ξερω οτι εμπαινες συχνα πυκνα εδω.. σ αυτο το «σπιτι»..κ οτι σου ελειπε πολυ,
    οσο για την διαισθηση σου καλη μου χαιρομαι που τελικα ειχες τοσο δικιο.. πραγματικα.. οσο για το αλλο μπλογκ αυτο ακριβως ενιωθα κ εγω.. ηταν πολυ ξενο για μενα.. αν περασαμε αθανασια μου;;; κι αν περασαμε… τελοσπαντων.. χαιρομαι κ εγω που υπαρχουν «ακομα» ανθρωποι οπου μπορουν να εκφραζονται τοσο φιλοξενα κ αληθινα οπως εσυ.. φυσικα κ θα με δεις κ στο νεο σου σπιτι, αρκει να βρω λιγο χρονο παραπανω να με συνχωρεις, οσο για αυτο εδω.. μπορεις παντα να το νιωθεις σαν σπιτι σου .. αλωστε εδω εκανες το πρωτο σου κειμενο να μην το λησμονουμε.. να προσεχεις…

  5. Πολύ ωραία επιλογή η Σιωπή για το post σου.. πολύ ωραία περιγραφή των συναισθημάτων..

  6. καλωσηρθες mariel στο σπιτι μου… οσο για την σιωπη ηταν ακρως απαραιτητη.. το ιδιο με την ομορφια των συναισθηματων σ ευχαριστω!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: