Αναρτήθηκε από: Ωκεανός.... | Φεβρουαρίου 6, 2011

ΝΟΤΙΟΣ ΑΝΕΜΟΣ (Γ΄μέρος)

Μπήκαν και οι δυο τους γρήγορα γρήγορα στην πόρτα του καταλύματος όπου έμεναν, ακριβώς τη στιγμή που ακούστηκε μια δυνατή βροντή και ο ουρανός εξέφραζε  όλο το μένος του, πλέον έβρεχε ασταμάτητα και πολύ δυνατά…

Πόπο… στο τσάκ προλάβαμε.. (πρώτη μίλησε εκείνη θέλοντας να προσπεράσει τα αισθήματα της, στα οποία πλέον ένιωθε ότι τα κυριαρχούσε και ευχόταν να μην είχε καταλάβει τίποτα και εκείνος.  Μα σαν γύρισε και τον κοίταξε δεν είπε άλλη λέξη, ήταν περιττό, η έκφραση στο πρόσωπό του τα έλεγε όλα…)

Μμμμ ναί στο τσάκ.. (Η απάντηση του, θα ήταν μόνο η αρχή σε όλα όσα σκεφτόταν μέχρι να φτάσουν στην είσοδο. Ήταν φανερά μπερδεμένος απο την αντίδρασή της και φυσικά ήθελε απαντήσεις  και τις ήθελε άμεσα…)

Θα πιούμε έναν καφέ πρίν πάμε επάνω? Τί λες?

Μααα είμαστε μούσκεμα..

-Ε και?  Το έχω ανάγκη…

-Ανάγκη? Γιατί?

-Γιατί πρέπει να πάρω κάποιες απαντήσεις… νομίζω..

=Μάλιστα.. Θα ‘πρεπε να το περίμενα αυτό, απ’ τη στιγμή που σε πρωτοκοίταξα πιίν…

-Εντάξει λοιπόν, θα πάρεις τις  απαντήσεις σου αλλά πρώτα θα πάω να αλλάξω, γιατί εγώ δεν αντέχω να ‘μαι έτσι και μετά θα τις πάρεις… Εσύ δε θα έρθεις? Δεν θα αλλάξεις?

-Όχι, θα σε περιμένω κάτω, θα είμαι στο μπαρ, ελπίζω να μην αργήσεις πολύ, τα λέμε σε λίγο λοιπόν…

Έφυγαν και οι δυο πρός διαφορετική κατεύθυνση ο καθένας τους. Εκείνη καθώς ανέβαινε δάγκωνε τα χείλη της απ’ την αγωνία…(Τί? θα του έλεγε?  Πώς,θα του έλεγε?) και εκείνος φανερά θλιμμένος κατευθύνθηκε προς το μπαρ αναζητώντας απεγνωσμένα καφε’ί’νη να μπεί μέσα του, να τον ηρεμήσει και πλέον φανερά  ευχαριστημένος απολάμβανε την πρώτη του ζεστή γουλιά καφέ όταν έγινε κάτι που δεν το περίμενε με τίποτα να συμβεί….

Ένα μικρό κοριτσάκι, όχι πάνω από 8 χρονών,το οποίο τον είχε πλησιάσει και ήταν ήδη δίπλα του, το οποίο φυσικά δεν είχε καταλάβει καν, πνιγμένος μεσ’ στις σκέψεις του. Ήταν πλανόδια  και πουλούσε λουλούδια, τόση ώρα τον εκληπαρούσε να αγοράσει ένα λουλούδι, (πάρτε καλέ μου κύριε ένα λουλουδάκι σας παρακαλώ, έχω ανάγκη, σας παρακαλώ) μα δεν την άκουγε καν, μα σαν είδε και αποείδε το καημένο το κοριτσάκι, είπε να κάνει μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια…

Έβγαλε λοιπόν απο την τσέπη της ένα διαφορετικό λουλούδι…

Μια ορχιδέα…

Ολόλευκη όπως ακριβώς φυτρώνανε σε τούτο εδώ τον τόπο…Σαν την αντίκρυσε εκείνος σάστησε, ήταν κάτι που δεν το περίμενε, βούρκωσε, για μια στιγμή ήταν έτοιμος να βρίσει το μικρό κοριτσάκι που εισέβαλε έτσι στην ηρεμία του και πλέον όχι μόνο τον είχε ταράξει, αλλά τον είχε κάνει κομάτια κυριολεκτικά… Μα πριν προλάβει να πει λέξη και καθώς γύρισε να την κοιτάξει, έμεινε άφωνος. Ήταν τρομακτική η ομοιότητα. Ξαναγύρισε, ήπιε μια γουλιά καφέ ακόμα δίχως λέξη και την ώρα ακριβώς που ξεκινούσε το τραγούδι,

ξεκινούσε και τα βήματα του το κοριτσάκι για να φύγει, φανερά απογοητευμένο που και ο τελευταίος πελάτης του ξενοδοχείου, δε θα γινότανε ο πρώτος πελάτης της, πράγμα το οποίο σήμαινε πως και απόψε….      Δεν θα τρώγανε ψωμί μαζί με τις νερόβραστες φακές

Εεεεε πού πας? έτσι εύκολα εγκαταλείπεις εσύ μικρή οπτασία?

Τώρα φανερά ενοχλημένος απο την προηγούμενη σκέψη του να την αποπάρει, της χαμογελούσε από τύψεις, μα και αληθινά. Ναι πλέον ήταν εκείνος, είχε γυρίσει κι αυτό το είχε καταφέρει η μικρή από μόνη της, δίχως να το γνωρίζει καν. Η οποία έμεινε να τον χαζεύει, μέσα από τα καταγάλανα τεράστια μάτια της και να απορεί και εκείνη με την τεράστια αλλαγή της συμπεριφοράς του, ένιωσε γαλήνη, ζεστασιά γι’ αυτό και γύρισε πάλι πίσω και στάθηκε ξανά απέναντί του….

Λοιπόν? Θα πάρετε? Ή μάταια σας αποκάλυψα το μυστικό μου?

-Χαχαχα, μα θα μπορούσα να κάμω αλλιώς? Δε νομίζω το συνομοτικό σου βλέμμα μικρή μου πριγκίπισσα να μου αφήνει και πολλά περιθώρια…

-όλεεεε θα φάμε ψωμάκι απόψε δηλαδή!!!

Εκείνη πλέον χαμογελούσε πλατιά από ικανοποίηση, ενώ εκείνος μέσα του μαράζωσε, έριξε μια πιο προσεκτική ματιά στο κοριτσάκι, το οποίο ήταν καλοντυμένο σχετικά και με τίποτα δεν περίμενε αυτή την απάντηση. Τώρα ήταν δυο φορες κομμάτια…….

-Και δε μου λες μικρή μου πριγκίπισσα? Μονάχη σου ήρθες ως εδώ?

-Όχι με έφερε η μαμά μου!

Είπε, δείχνοντας λίγο πιο μακριά μια φιγούρα ανθρώπου, όπου και ο πιο απάνθρωπος άνθρωπος θα λυπόταν. Κουρελιασμένα ρούχα, άπλυτα μαλλιά μπλεγμένα σαν τζίβα, με δυο μάτια καταγάλανα, κουρασμένα, τα οποία φανέρωναν απο πού είχε πάρει η μικρή την ομορφιά τους, που όμως έτεινε να σβήσει από απελπισία , πόνο και μαράζι για την μονάκριβη κόρη της, τα έβλεπε να αγωνιούν τόσο μα τόσο πολύ, μα ντρεπόντουσαν να πλησιάσουν. Ντρεπόντουσαν….

Μάλιστα.. Και δε μου λες πριγκίπισσά μου? Ο μπαμπάς σου πού είναι?

-Ααα.. η μαμά μου λέει πως όταν γεννήθηκα, ο μπαμπάς μου πέθανε, αλλά μεταξύ μας, δεν πέθανε, μας παράτησε. Αλλά μην το πείτε στη μαμά μου, δε θέλω να την στεναχωρώ.

-Όχι βέβαια, έχεις τον λόγο μου, θα ‘ναι το μικρό μας μυστικό!

Ευχαριστώ! Είστε πολύ καλός, το ‘ξερα, γι’ αυτό επέμενα τόσο πολύ

-Το ήξερες?!!! Και πώς το ήξερες?

-Μα από τα μάτια σας φυσικά! Αυτά λένε πάντα την αλήθεια της ψυχής….

-………….

Και έπειτα, αν δεν ήσασταν καλός άνθρωπος, δεν θα σας άρεσαν οι ορχιδέες……

-Ομολογώ πως…   Έχω μείνει άφωνος πριγκήπισσά μου…

θα περιμένει πολύ ακόμα εκεί η μαμά σου, ε?

Είσαι πεισματάρα και μ’ αρέσει… Λοιπόν πάμε…

-Πού?? Στη μαμά μου?? Ξεχάστε το, δε μιλάει σε αγνώστους!!!

-Χαχαχα… Πόσο αθώα είσαι μικρή μου?

Μα εμείς δεν είμαστε άγνωστοι πλέον αλλά φίλοι, άρα σαν φίλος σου κανονικά επιβάλλεται να με γνωρίζει η μαμά σου. Έτσι δεν είναι?

-Αποκλείεται!!!! Και απ’ ότι βλέπω για να μου αρχίζετε τα περί φίλος!!! μάλλον δεν θα πάρετε λουλούδια. Το χειρότερο όμως είναι πως ήλπιζα…

-Αααα!!!! Πριγκίπισσά μου θα σε μαλώσω!!! Τι λόγια είναι αυτά? Ε?

-Μαααα…..

-Δεν θέλω λέξη!!! Και για να γλυκάνω λίγο τώρα, απλά επειδή θέλω να αγοράσω όλα τα λουλούδια σου και για να μη σ’ έχω έννοια μου μέχρι να πας εκεί έξω στην μαμά σου, γι’ αυτό θα ‘θελα να πάμε μαζί….

-Όλα?!!!!!! Το λέτε αλήθεια?

-Ναι….

-Ε τότε δε νομίζω να έχει και τόσο πρόβλημα η μαμά μου, εξάλλου αυτό που είπα πρίν περί ορχιδέας, ότι δε σας αρέσουν, το ‘λεγα ψέματα.

-Ααα! Σαν πολλά ψέματα να λες μικρή μου, να σου πω λοιπόν και γω ένα μυστικό?

-Ναι!! Βέβαια!!!

-Άκου λοιπόν, το ψέμα στην ζωή σου να μην το ‘χεις ποτέ εύκολο.!

Παρά την ευκολία του, είναι πολύ πιο καθάρια η ψυχή σαν λέμε την αλήθεια, ακόμη και αν πονάμε πολλές φορές πιο πολύ…

Και στο λέω εγώ που έχω κατακαεί από δαύτο…

Άντε πάμε τώρα γλωσσού!!

Την ίδια στιγμή που οι δυο τους κατευθύνονταν χεράκι χεράκι προς τη μητέρα της μικρής, κατέβαινε και εκείνη πλέον στεγνή και μισοέτοιμη να αποκαλύψει ό,τι έκρυβε βαθειά μες στην ψυχή της μέρες τώρα. Τον είδε να κρατάει τη μικρή και απόρησε, μα πιο πολύ απόρησε όταν τον είδε να πλησιάζει εκείνη τη γυναίκα, να βάζει το χέρι στην τσέπη και να βγάζει σχεδόν όλα τα λεφτά που είχε πάρει την προηγούμενη μέρα, από την πώληση του παλιού πατρικού της θείας του. Η οποία δεν είχε παιδιά και το μόνο ανήψι που του άφησε κάτι, ήταν εκείνος. Ελπίζοντας να μη λαθέψει στο πού θα χρησιμοποιούσε τα αρκετά χρήματα που θα εκλάμβανε και ευτυχώς τον ήξερε τόσο, ώστε δεν έκανε λάθος…..

Τότε εκείνη απορημένη άνοιξε το βήμα της, ξεχνώντας αυτά που σκεφτόταν πριν και πρόλαβε να ακούσει…..

Καλησπέρα σας, συγνώμη που σας ενοχλώ, αλλά η μικρή πριγκιπέσσα απο δω μου είπε μερικά πράγματα για σας και θα ήθελα να πάρετε αυτά τα χρήματα για να κάνετε μια νέα αρχή….

-Καλησπέρα και σε σας αλλά δεν μπορώ να τα δεχτώ με τίποτα!! Είναι πάρα πολλά! Και εμάς αγοράζετε με αυτά! Α πα πα! όχι!!!!

-Ακούστε με!! οι άνθρωποι δεν αγοράζονται ποτέ!! Μόνο κατακτιούνται!! Και αν νομίζετε πως θα μου αλλάξετε γνώμη είστε γελασμένη!!! Πικρά!!! Και εν πάσει περιπτώσει δεν ήρθα εδώ να ανοίξω διάλογο, έχω πάρει την απόφασή μου!!! Ώρα τώρα!!!!! Τέλος!!!!! Πάρτε τα τώρα!!!!

-Κυρία μου, συγνώμη που επεμβαίνω, αλλά όταν αυτός εδώ ο κύριος έχει πάρει την απόφασή του, ο κόσμος όλος να έρθει ανάποδα δεν αλλάζει γνώμη, πάρτε τα…

Πλέον είχε πάρει κουράγιο και μίλησε. Εκείνος, αλλά και η άγνωστη γυναίκα πλέον την κοιτούσαν έκπληκτοι, πόσο μάλλον η μικρή πριγκήπισσα, με την οποία είχαν τα ίδια μάτια. Είχε καταφέρει μάλιστα, και σε συνδιασμό με το σχεδόν σε κατάσταση υστερίας ύφος του κυρίου, να κάμψουν τον όποιο ενδοιασμό και αν είχε η κόρη της, είχε δει σωστά στα μάτια του……

Συνεχίζεται….

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: