Αναρτήθηκε από: Ωκεανός.... | Αύγουστος 25, 2011

Νότιος άνεμος (δ΄ μέρος)

Όλοι βρισκόντουσαν ακόμα να στέκονται στην  άκρη της πελώριας σάλας, και ενώ οι δυo γυναίκες συνωμοτούσαν ακόμα με το βλέμμα προσπαθώντας να καταλάβει η μια για την άλλη, πώς κατάφεραν και οι δυo να μαγνητίσουν αυτόν τον άντρα. Συνάμα όμως αναμετρούσαν και τις δυνάμεις τους.

Ναι ήταν αλήθεια! Απ’ το πρώτο κιόλας βλέμμα δεν χώνεψε η μία την άλλη. Την αμήχανη σιωπή που επικρατούσε εδώ και ώρα μεταξύ τους έμελε να σπάσει άθελα της η μικρή και πάλι, μην αφήνοντας κανέναν τους να προλάβει να επιβληθεί με το βλέμμα.

Άχχχχχχ ένα πελώριο υπέροχο παγωτό!!!!!

Αναφώνησε δίνοντας την ευκαιρία σε όλους να εξηγήσουν τα γιατί τους, μα πιο πολύ εκείνος.

– Λοιπόν η μικρή έχει απόλυτο δίκιο κυρίες μου. Επιτρέψτε μου να σας προσφέρω έναν καφέ και στις δυo, και στην μικρή πριγκίπισσα να απολαύσει ένα τέτοιο θεριό σαν αυτό που είδε πριν, τί λέτε; Και έτσι να μου δοθεί η ευκαιρία να σας εξηγήσω μιας και πιστεύω ότι και με τις δυo έχουμε πολλά να πούμε…..

Ναι εμείς οι δυo ούτως η άλλως είχαμε πολλά να πούμε από πριν…

Ναι είμαι εκ των πραγμάτων υποχρεωμένη να μάθω, τουλάχιστον γιατί, αυτό μου το οφείλετε! Είμαι σίγουρη, πως δεν είναι τυχαία η δωρεά έτσι;

Ακριβώς και για τις δυo σας. Λοιπόν πάμε;

-Πάμε..

Την αμηχανία στις κουβέντες που θα ακολουθούσαν την έσπασε πρώτος αυτός ως όφειλε…

Εξήγησε λοιπόν στην άγνωστη που είχε εισβάλει ξαφνικά ανάμεσα σε κείνον και σε εκείνη, πως όσες μέρες βρίσκονταν εκεί από την πρώτη κιόλας μέρα, του είχε κάνει εντύπωση η μικρή. Το γιατί βέβαια δεν το έμαθε ποτέ καμιά τους αλλά αυτήν την ώρα ήταν το λιγότερο που τους απασχολούσε. Καθώς λοιπόν εκείνος συνέχιζε να τους εξηγεί ότι η μικρή του είχε κάνει εντύπωση μόνο και μόνο γιατί.. όταν την πρωτοείδε ήταν σαν…. να ’βλεπε την μονάκριβη κόρη του και πως…όταν κατάλαβε πως δεν είχε στο ήλιο μοίρα.. σφίχτηκε τόσο πολύ η καρδιά του που.. νόμιζε ότι θα σπάσει.

Τότε λοιπόν γύρισε και τις κοίταξε και τις δυο που είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό. Όση ώρα αφηγούνταν, για τον εξής απλό λόγο, καμία τους δεν ήξερε τίποτα απολύτως για το παρελθόν αυτού του άντρα και τώρα δεν δίστασε στιγμή να μιλήσει για κάτι που ήταν βαθειά θαμμένο μέσα του. Και το ’κανε σαν… χείμαρρος… Όσο εξιστορούσε και μιλούσε.. το δάκρυ γινόταν όλο και πιο δύσκολο να κρατηθεί και δεν σταματούσε μέχρι να τελειώσει. Μέχρι να βγάλει και τα τελευταία απομεινάρια της ψυχής του. Είπε ακόμα και το πώς ένιωσε όταν είδε την γυναίκα του τότε να βγαίνει μέσα από ένα ξενοδοχείο και πως γκρεμίστηκαν όλα μα όλα μέσα του με μιας… σαν.. σαν.. να ’ταν από γυαλί όλα. Και τα άφησε δίχως συναίσθημα να πέσουν στο πάτωμα.. να γίνουν θρύψαλλα όλα μέσα του και να μην μπορέσει να κολλήσει τα κομμάτια ολοκληρωτικά.. ποτέ ξανά..

συνεχίζεται….

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες