Αναρτήθηκε από: Ωκεανός.... | Σεπτεμβρίου 15, 2011

Ματωμένα Όνειρα (Β΄ μέρος)

Το ίδιο μεσημέρι της Κυριακής, σε μια άλλη περιοχή της Αθήνας, πολύ πιο ακριβή, η μοίρα έπαιζε συνηθισμένα παιχνίδια για τους ανθρώπους που ποτέ δεν είχαν οικονομικό πρόβλημα στη ζωή τους όπως η Λωξάντρα. Μια ζωή μεγάλωναν έχοντας τους ανθρώπους στα πόδια τους. Βέβαια αυτό, πολλές φορές στη ζωή σε κάνει να χάνεις αξίες, όνειρα, φαντασίες και άλλα απλά πράγματα καθημερινά, μα συνάμα σε κάνει να χάνεις και την ίδια τη ζωή κάθε μέρα….

Έτσι λοιπόν στη Βάρκιζα, εκείνο το μεσημέρι, οι υπηρέτριες είχαν μόλις μαζέψει το τραπέζι από το κυριακάτικο γεύμα που είχαν κρατήσει ακόμα πατροπαράδοτο από τους γονείς της Λωξάντρας. Άλλωστε ήταν και το μόνο πραγματικό πράγμα που είχε κρατήσει απ’ τους γονείς της. Και παρά…. τις πολλές και διάφορες.. ασχολίες του άντρα της του Φάνη, ακόμα τα μεσημέρια της Κυριακής τρώγανε όλοι μαζί, βάση της απαίτησης της Λωξάντρας…

Ήταν πολύ απαιτητική γυναίκα μα συνάμα και απίστευτα γοητευτική. Ποτέ κανένας άντρας δεν της είχε πει όχι. Ποτέ κανείς δε μπόρεσε ν’ αντισταθεί στα .. κροκοδείλια δάκρυά της. Ήταν τόσο πεισματάρα, επίμονη και καλομαθημένη που ό,τι ήθελε το έκανε και μάλιστα το απαιτούσε.

Μα όλος αυτός ο κόσμος που ζούσε δεν ήταν πραγματικά εκείνης. Δεν ήταν ούτε κακιά, ούτε δύστροπη. Απλώς της έλειπαν οι γονείς της και της έλειπαν πολύ, αλήθεια. Σαν παιδί δεν είχε ποτέ νορμάλ παιδικά χρόνια ακόμα και στο σχολείο. Μια ζωή δακτυλοδεικτούμενη. Η κόρη του κύριου Αλεξίου με το όνομα! Όλοι οι δάσκαλοι την πρόσεχαν ιδιαίτερα και της είχαν ένα είδος αδυναμίας, μα ουσιαστικά δεν ήταν αδυναμία άλλα φόβος… Φόβος απέναντι στη δύναμη του πατέρα της. Οι δε συμμαθητές της, επειδή ένιωθαν μειονεκτικά και αδικημένοι, οι πιο πολλοί δεn της έδιναν σημασία και άλλοι την περιφρονούσαν. Και εκείνη, σα γύριζε σπίτι, ο μόνος άνθρωπος που της έδινε σημασία ήταν η κυρα-Λένα, η νταντά της. Πόσα και πόσα είχε τραβήξει βάσανα η κακομοίρα μ’ αυτό το παιδί; Σαν παιδί της την είχε την Λωξάντρα. Την αγαπούσε αλήθεια. Ήταν τόσο καλοσυνάτη και πράα σα γυναίκα που το μικρό παιδί από τότε αναρωτιόταν πώς κι αυτή η υπέροχη κυρία μπορούσε να δουλεύει υπό την σκεπή ενός αδίστακτου άντρα. Έτσι χαρακτήριζαν όλοι τον κύριο Αλεξίου. Μα έτσι τον έβλεπε και κείνη. Ποτέ του δεν είχε λυγίσει μπροστά της. Ποτέ του δεν είχε παίξει μαζί της. Ποτέ του δεν είχε χαμογελάσει στην κόρη του. Όσο για την μητέρα της; Η μόνη και μόνιμη ασχολία της ήταν.. ο ρήγας μπαστούνι και ο άσσος κούπα! Είχε αρρώστια αυτή η γυναίκα με τα χαρτιά, αρρώστια!!! Βραδάκι ξεκινάγανε να παίξουν με τις εκάστοτε φίλες της, βραδάκι το διαλύανε και πάλι, αλλά.. μετά από δυο τρία μερόνυχτα σερί. Λες κι αυτή η γυναίκα δεν είχε κανένα άλλο πάθος στη ζωή της παρά μόνο το χαρτί! Έτσι, όχι προσοχή δεν έδινε στην κόρη της, αλλά ώρες ώρες έκανε και την κυρα-Λενιώ να αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν αυτή η μικρή λυγερή πανέμορφη πριγκίπισσα με τα μεταξένια μαλλιά και τα διαμαντένια μάτια, αν όντως είχε σκιστεί από μέσα της κάποτε. Αν όντως ήταν μητέρα της. Ευτυχώς που έμοιαζε στη μητέρα της βέβαια σαν, σαν να ‘ταν μια σταγόνα της που έπεσε,σαν να ‘ταν από βροχή στη γη και της έμοιαζε τόσο πολύ. Μα μόνο εξωτερικά. Αυτό η κυρα-Λενιώ το ήξερε καλά. Ήξερε πως η Λωξάντρα μέσα της ήταν.. ίδια ο παππούς της. Καλοσυνάτη και γλυκιά σα μέλι. Μόνο που… έπρεπε πρώτα να καταφέρεις να φτάσεις τόσο βαθειά μέσα της ώστε να ανακαλύψεις αυτόν τον κρυμμένο κόσμο μέσα και στους δυο, παππού και εγγονή. Μόνο που για να τα καταφέρεις έπρεπε πρώτα να διαπεράσεις τον τοίχο από πάγο και από τους δυο. Η κυρα-Λενιώ ευτυχώς τα είχε καταφέρει και με τους δυο από πολύ νωρίς. Είχε κάτι μαγικό αυτή η γυναίκα. Κατάφερνε με μια μάτια να κλέβει ό,τι συναισθήματα κι αν είχε ο άλλος απέναντί της. Σάστησε κάποτε σαν άκουσε την μικρή Λωξάντρα να της λέει πώς κάποτε θα ήθελε….

 

-να μπορούσα να διαβάζω σαν και σένα, θεια Λενιώ, τα μάτια τον ανθρώπων και τι στον κόσμο αχχχχ..

Θα μπορέσεις κάποτε κόρη μου, θα μπορέσεις. Όταν θα σου χρειάζεται αυτό το εφόδιο στη ζωή θα το καταλάβεις και μέχρι τότε θα στο έχω προσφέρει απλόχερα καρδιά μου.

 

-Μακάρι και τι στον κόσμο!!

 

Τα απορημένα μάτια της μικρής Λωξάντρας κατάλαβαν πολύ αργότερα πως αυτή τη δύναμή της την είχε περάσει υποσυνείδητα η κυρα-Λενιώ. Θεός ‘σχωρέστην. Όπως και πολλά άλλα στοιχεία που κρατούσε καλά κρυμμένα μέσα της. Αυτό που δεν κατάλαβε ποτέ και απορούσε, ήταν πώς η μητέρα της μπορούσε και χαιρόταν τόσο πολύ με το θάνατο της κυρα-Λενιώς. Ακόμα θυμάται τη μέρα που πέθανε, η μητέρα της. Είχε βάλει τέρμα το στέρεο και γλένταγε σαν, σαν να ‘χε γιορτή! Ενώ όλοι γύρω κλαίγανε, εκείνη γέλαγε δυνατά και χόρευε στο μεγάλο σαλόνι του σπιτιού της. Πολύ αργότερα η μικρή Λωξάντρα κατάλαβε πως αυτό ήταν άλλο ένα εφόδιο που θα έπρεπε να της είχε δώσει η κυρα-Λενιώ, μα αμέλησε; Απέφυγε; Πάντως δεν της το έδωσε…. Υποκρισία…. Και κείνη μέσα της έκλαιγε, μα ποτέ της δε μπόρεσε να χωνέψει πως η μικρή της κόρη, η Λωξάντρα μπόρεσε να αγαπήσει τόσο πολύ την κυρα-Λενιώ και να δεθεί τόσο μαζί της όσο με κανέναν άλλον άνθρωπο, πόσο μάλλον με την ίδια της τη μητέρα, η οποία τόσα χρόνια είχε κάνει λάθος τραγικό. Η υπεκφυγή των κεκτημένων δεν είναι λύση. Αν και το κατάλαβε αργά πολύ, πλέον το τρένο της κόρης της μετά και το χαμό της κυρα-Λενιώς είχε φύγει πολύ μακριά της, πολύ.. Ευτυχώς ήταν πλέον σε θέση όμως η Λωξάντρα να μπορεί να αντιμετωπίσει κάθε δυσκολία στη ζωή της, κάθε εμπόδιο με τη δύναμη… του χρήματος . Αυτό ήταν ένα εφόδιο που είχε κληρονομήσει σαφώς απ’ τον πατέρα της, τα ατέλειωτα βράδια που τον άκουγε από την άκρη του γραφείου του, δίχως να την έχει δει καν απ’ τη μισάνοιχτη πόρτα του, και τον άκουγε να λέει….

 

Το χρήμα είναι ικανό να αγοράσει ακόμα και ανθρώπους! Ακόμα και υπερηφάνειες, μην το ξεχνάς αυτό κύριε Γεωργίου, ποτέ!

Βέβαια όλα αυτά όταν η πόρτα ήταν μισάνοιχτη, γιατί όταν είχε (meeting) με την ιδιαιτέρα του τη Γεωργία, η πόρτα του πάντα ήταν ερμητικά κλειστή και κλειδαμπαρωμένη κιόλας. Ωραία γυναίκα αυτή η Γεωργία. Ψηλή, μελαχρινή με μαύρα μάτια σαν πολύτιμες πέτρες ήταν! Η μικρή Λωξάντρα βέβαια είχε ένα μυστικό που το έκρυβε καλά μέσα της. Πως κάποτε θα ήθελε να της μοιάσει σε ύψος, περπάτημα, ύφος και τα κατάφερε τελικά.Μα ευτυχώς, ποτέ της δεν έμαθε πως.. αυτή η Γεωργία, ήταν η ερωμένη του πατέρα της και πως το μόνο που έκανε ήταν να τον επιβεβαιώνει κάθε φορά πως αυτός είναι το αφεντικό και κείνη η δούλα που τον υπακούει τυφλά και… του κάνει όλα τα κέφια, όσο περίεργα κι αν ήταν.

Δυστυχώς όμως η μητέρα της δεν ήταν τόσο τυχερή.. Νέα, όμορφη τότε σαν κόσμημα ως ήταν και ανέμελα ερωτευμένη, έτρεχε γρήγορα στο γραφείο του άντρα της, αργά ένα απόγευμα μιας Τρίτης, για να του πει πως επιτέλους είχε καταφέρει να βρει τα εισιτήρια που τόσο πολύ εκείνος ήθελε να βρει για το Μέγαρο Μουσικής, για την παράσταση τότε του διάσημου τενόρου κύριου Ρούσσου, που τόσο πολύ τον λάτρευε ο άντρας της και το ήξερε. Μα… σαν έφτασε, λίγο πριν να φωνάξει, στην πόρτα του γραφείου του άντρα της την πρόλαβαν οι φωνές της… ιδιαιτέρας του, που υπάκουε και επαναλάμβανε ό,τι την πρόσταζε ο.. ΄΄αφέντης΄΄. Αισχρόλογα και λόγια που δε μπορούσε να φανταστεί πως θα μπορούσε να πει εκείνος ούτε στα πιο τρελά της όνειρα. Έμεινε εκεί τελικά. Να καταλάβει πόσο ρηχός και άθλιος και ανασφαλής ήταν αυτός ο άντρας.

Τελικά, πίσω απ’ το προσωπείο του δυνατού άντρα, γεμάτου αυτοπεποίθηση, έκρυβε έναν άλλο γλοιώδη ανασφαλή άνθρωπο που δεν ήθελε να ματαξαναδεί ποτέ στη ζωή της! Και το ’πε και το ’κανε όταν τελείωσαν οι δυο τους. Άνοιξε την πόρτα του γραφείου του διάπλατα, διακόπτοντας τα κλάματα της Γεωργίας και το ΄΄κόρδομα΄΄ του χα!.. κυρίου Αλεξίου με το όνομα! Για να του ρίξει μια ματιά και μόνο έχοντας σκουπίσει τα δάκρυά της και έχοντας ανασύρει από μέσα της όλη τη δύναμη της ψυχής της, για να τον αντιμετωπίσει με το βλέμμα και να τον κάνει να.. λυγίσει έστω και για μια φορά έφτανε! Όπως έφτασε κι αυτή σχεδόν μπροστά του βλέποντάς τον να τρέμει από φόβο.. ενώ εκείνη έτρεμε μέσα της από τα χαλάσματα της ψυχής της που της τα γκρέμισε μέσα σε  μια στιγμή τόσο βίαια. Αυτός που είχε τώρα απέναντί της, ώστε να επιστρέψει την βιαιότητα με ένα χαστούκι που τράνταξε όλο το πρόσωπό του και γέμισε ικανοποίηση και αυτήν αλλά.. και τη Γεωργία, γιατί ήταν κάτι που θα ‘πρεπε να ’χε  κάνει και κείνη απ’ την πρώτη στιγμή όταν της πρωτόβαλε το χέρι αργά κάτω απ’ τη στενή φούστα της, με ένα γέλιο σίγουρο πως δε θα ‘λεγε όχι. Μα δίστασε, θόλωσε και πλέον ήταν αργά, πολύ αργά…

Έτσι λοιπόν από τότε η κα Λυδία έφυγε και δεν κοίταξε ποτέ ξανά πίσω της. Δεν τον ξανακοίταξε ποτέ στα μάτια αυτόν τον άντρα, ποτέ! Και φυσικά στην αναμέτρηση των βλεμμάτων τους έτρεμε και εκείνος και δεν το αναζήτησε ποτέ ξανά. Άλλωστε βολευόταν με την ..’’ιδιαιτέρα’’ του, όπως και κείνη πλέον, είχε συνηθίσει να μη νιώθει, να κάνει ό,τι κάνει, σαν να ’ναι μέρος της δουλειάς της, μέχρι σε σημείο να μπορεί να το διασκεδάζει κιόλας, σε σημείο να γελάσει με τα καμώματα του γέρου πλέον. Πόσο μάλλον όταν οι μισθοί που έφτανε, ήταν παχουλοί και τα δώρα παγαίνανε σύννεφο!

Άραγε πόσο πολύ μπορεί να υποκριθεί μια γυναίκα; Πόσο; Ποτέ κανένας άντρας δε θα μάθει τι πραγματικά νιώθει και τι θέλει να δείχνει πώς νιώθει. Καλά λένε πως…. είναι άβυσσος η ψυχή μιας γυναίκας…. Όποιας και απ’ τις δυο να διαλέξεις, ποτέ δε θα καταλάβει κανένα αρσενικό πως μπορεί  να ένιωθε. Το σίγουρο είναι μόνο πως η αδυναμία της κας Λυδίας να αντιμετωπίσει τη ζωή και να πάρει το παιδί της να φύγει από τότε, της στοίχισε και τη δική της ζωή αλλά και της κόρης της. Ίσως το μόνο που είχε καταφέρει μόνο για κείνη, ήταν να εξασφαλίσει την οικονομική της άνεση πλέον, αλλά και της κόρης της για την οποία βρήκε τη δύναμη μια μέρα, να ανοίξει την πόρτα του γραφείου του άντρα της και… να τους διακόψει, να τον πιάσει απ’ τον γιακά και να του πει…

– Καλησπέρα. Με συγχωρείτε για τη διακοπή, θέλω να πω κάτι σ’ αυτό το υποκείμενο.

Αν λείψει και το παραμικρό απ’ τη μονάκριβη κόρη μου θα σε θάψω ζωντανό, το κατάλαβες;

 

Ναι, ναι.. κα Λυδία, όπως επιθυμείς, αλλά άλλη φορά να χτυπάς

 

και τότε ήταν που τον βούτηξε απ’ το γιακά και κοιτώντας τον μέσα στα μάτια κατάλαβε πως δεν τον έπαιρνε να αντιδράσει. Μια γυναίκα πληγωμένη και μάλιστα τόσο θανάσιμα είναι χειρότερο απ’ το να αντιμετωπίζεις δέκα ύαινες μαζί….

– Άκουσες τι σου είπα; Πρόσεχε γιατί δεν το ’χω σε τίποτα να σε καταστρέψω!!!!

 

– Εντάξει, μην εκνευρίζεσαι, έχεις το λόγο μου!

 

– Τον ποιον; Χαχαχαχα, ας γελάσω! Τέλειωσε εδώ η κουβέντα. Τώρα φεύγω. Καλή συνέχεια και… καλά παιχνίδια!

Έτσι και έφυγε. Ακόμα χρόνια μετά σκεπτόμενη μοναχή της, τις λίγες ώρες που δεν έπαιζε χαρτιά, απορούσε πού βρήκε τη δύναμη τότε. Πάντα μελαγχολική ήταν. Έκτοτε δεν μπόρεσε ποτέ κανείς να καταλάβει το γιατί. Άλλωστε, το έκρυβε καλά βαθειά μέσα της, ούτως ώστε να προστατέψει την κόρη της. Όπως και κείνο το απόγευμα, έκανε ό,τι έκανε όταν η μικρή Λωξάντρα είχε πάει με την κυρα-Λενιώ να παίξει στις κούνιες. Έτσι δεν έμαθε καμία απ’ τις δυο τους ποτέ το τί έκρυβε μέσα της αυτή η γυναίκα, ποτέ! Και όσο καλή κι αν ήταν στο να διαβάζει τους ανθρώπους η κυρα-Λενιώ, αυτό το πληγωμένο θηρίο δεν τα κατάφερε ποτέ της να το διαβάσει.. Ποτέ δε μπόρεσε να καταλάβει … το ψέμα, πίσω απ’ το βλέμμα της, λες και ήταν αληθινό, έμοιαζε η αδιαφορία της. Μακάριζε την τύχη της μόνο, που κάποια ήταν με την κόρη της και της έδινε την αγάπη που εκείνη δεν ήταν σε θέση να της δώσει. Εκείνη κλείστηκε στις παρτίδες της μπιρίμπας και του κουνκάν και έμοιαζε να βρίσκεται σε έναν άλλο κόσμο. Όπως και ο πατέρας της που βολευόταν απ’ την αδιαφορία της γυναίκας του και έκανε τα δικά του. Εκείνος όμως δεν αγάπησε ποτέ τη μικρή κορούλα του, παρά την έβλεπε σαν.. ακόμα μια…. ανοιχτή επιταγή… Τόσο ρηχός και τόσο τρισάθλιος ήταν!

Μα ευτυχώς η μικρή Λωξάντρα μεγάλωνε μέσα σ’ έναν άλλο κόσμο. Στον κόσμο τον δικό της και της κυρα-Λενιώς, που τόσο όμορφα της τον στόλιζε με τα παραμύθια της, που πάντα στο τέλος την έκανε τη μικρή να έχει ένα δίλλημα και να πρέπει να διαλέξει το σωστό…

Έτσι ήταν ο κόσμος της… Γεμάτος ψέμα, υποκρισία και συμφέρον. Ένας εικονικός κόσμος…

Συνεχίζεται….

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: