Αναρτήθηκε από: Ωκεανός.... | Νοέμβριος 28, 2011

Λόγια Φίλων……

Λόγια που μένουν κάποιες στιγμές ,αν όχι όλες, βαθεία χαραγμένα μέσα στις καρδιές των ανθρώπων…

Εμένα μ’ αγγίξανε, ελπίζω και όποιον τα διαβάσει……

H αλήθεια!!!

Ενας άνθρωπος όλη του τη ζωή έψαχνε την Αλήθεια και δεν μπορούσε να τη βρει. Πέρασε απ’ όλες χώρες του κόσμου, ήταν και στις χώρες του βορρά και στις χώρες του νότου και της δύσης χωρίς αποτέλεσμα.. Μια φορά όταν βρισκόταν σε …μια μικρή χώρα της ανατολής ένιωσε κουρασμένος και απελπισμένος και κάθισε κοντά στην είσοδο μιας σπηλιάς. Ξαφνικά από το εσωτερικό της σπηλιάς ακούστηκε θόρυβος, κάτι σαν γρύλισμα. Ο άνθρωπος σηκώθηκε και πλησίασε την είσοδο με ξίφος στο χέρι. Ξεχώρισε μια σκοτεινή μορφή που του φάνηκε ότι ανήκε στη γυναίκα. Μπήκε στη σπηλιά που βασίλευε φοβερή δυσοσμία. Όταν τα μάτια του συνήθισαν στο σκοτάδι είδε πράγματι μια γυναίκα, γριά και αποκρουστική, ρυτιδιασμένη, τριχωτή και βρωμερή.. Εκείνη σήκωσε προς το μέρος του τα θολά μάτια της και τον ρώτησε, τι θέλει. – Αναζητώ την Αλήθεια, απάντησε εκείνος. – Τη βρήκες, του είπε η γριά. – Εσύ είσαι η Αλήθεια; – Ναι. – Πώς μπορώ να είμαι σίγουρος; Εκείνη του έδωσε αποδείξεις: ήξερε τα πάντα για αυτόν, το όνομά του, την ηλικία του, τις περιπέτειές του. Ο άνθρωπος ήταν αποσβολωμένος και απογοητευμένος, ρώτησε με αμηχανία: – Είσαι τόσο άσχημη, ποτέ δεν συνάντησα τίποτα πιο τρομερό από ‘σένα. Όμως όλοι θέλουν να σε γνωρίσουν! Θα με ρωτήσουν! Πρέπει να τους πω κάτι! Τι να τους πω; – Πες τους ψέματα, είπε η Αλήθεια, πες τους ότι είμαι νέα και ωραία και όλοι θα σε πιστέψουν…!!!

ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΜΑ
Ο Ήλιος δύει ρίχνοντας το ξέφτισμα των χρωμάτων του όπως ένα κύμα εκτοξεύεται στην άμμο, το λαμπερό δέρμα του αγγίζει το δικό μου όπως τα κύματα που ξεβράστηκαν στην ακτή σε αργό ρυθμό.

Ο ήχος ενός βιολιού και τσέλο αναμειγνύεται με αυτόν των κυμάτων δημιουργώντας έναν άλλο ήχο κι έρχεται να προστεθεί ο ήχος ενός πιάνου καθώς ο ήλιος συνεχίζει να δύει και να ξεχύνει ροδοκόκκινο ,πορτοκαλί παντού στην παραλία, κάνοντας το νερό μαύρο καθώς μας παρασύρει το δροσερό αεράκι που μας χτυπά στην πλάτη βλέποντας τον ήλιο να συνεχίζει να δύει. Κρατώντας το χέρι του γέρνω το κεφάλι μου στον ώμο του παίρνοντας μιαν ανάσα από το άρωμα της κολόνιας του, με τα μάτια κλειστά και ό ήλιος να αστράφτει

Στο πρόσωπό μου. Άνοιξα τα μάτια μου αργά ο ήλιος τελικά βυθίστηκε στην θάλασσα

Με την τελευταία ανάσα του που κράτησε για μας. Έσφιξα την λαβή μου στο χέρι του κρατώντας τον κοντά μου καθώς ο ήλιος μας έκλεινε το μάτι από τον ορίζοντα και ένα φωτεινό πράσινο φώς ξεχύθηκε στην θέα καθώς κοίταξε με δέος. Έκανα μιαν ευχή κλείνοντας τα μάτια μου να συνεχίσει να παρακολουθεί, καθώς έκλεισε το μάτι του

Στην φαντασία μου και μας έστειλε μια άποψη του νυχτερινού ουρανού. Κοιτάζοντας μέχρι που ο αστερισμός του Σκορπιού εμφανίστηκε πάνω από το κεφάλι μας με μια αστραφτερή κόκκινη ουρά. Σφίγγω σιγά σιγά το χέρι του κοιτάζω προς τα πάνω το πρόσωπο του. Τα μάτια του παρακολουθούσαν τα δικά μου πίσω από τα γυαλιά του και χαμογελούσαν, τα μαύρα του γένια και τα απαλά του χείλη έδειχναν ένα σήμα έγκρισης όλου αυτού.

Το τραγούδι συνέχιζε να ακούγεται καθώς η νύχτα αποστράγγιζε της τελευταίες στιγμές της μέρας και όλο και περισσότερο αισθανόμουνα περισσότερα πράγματα. Ξαφνικά ενώ κοιτάζω προς τα πάνω και πάλι μια ερώτηση έπαυσε τελευταία στιγμή στο στόμα μου

Μερικά χιλιοστά από το δικό του. Φιληθήκαμε και ένα φως εξετράφη από τα άστρα και χιλιάδες πεφταστέρια ξεχύθηκαν από τον ουρανό με μια κλίση προς τα πίσω με άφησε κάτω απαλά καθώς η πλάτη μου κυλίστηκε στην άμμο και τα πόδια μου μπλέχτηκαν με τα δικά του. έκλεισε τα δάχτυλα του στα δικά μου και με φίλησε ξανά κάνοντας το ντους των πεφταστεριών ακόμη φωτεινότερο κάνοντας με να νοιώσω ευτυχισμένος περισσότερο από ποτέ άλλοτε.Ο ήχος των κυμάτων που έπεφταν στην άμμο κάλυπτε τον στεναγμό της απόλαυσης που περιείχε αστέρια που ποτέ δεν πεθαίνουν και μένουν για πάντα φωτεινά!

Μια μέρα τα συναισθήματα, έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.

Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Όλοι τότε την περιγελούσαν και της έλεγαν «εμείς πάντα το λέγαμε ότι μόνο η αγάπη δεν φτάνει».
Αγέρωχη, με ψηλά το κεφάλι, παρά τα δάκρυα που θόλωναν το βλέμμα της, βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μία λαμπρή θαλαμηγό και τον ρωτάει :
«Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος.
«Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».

Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία , που επίσης περνούσε από μπροστά της μ’ ένα εντυπωσιακό σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησε με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου», της απάντησε η Αλαζονεία.

Η Ευδαιμονία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά κι αυτή δεν της έδωσε σημασία. Χαμένη στον γυάλινο κόσμο της ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.

Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτήν βοήθεια.
«Λύπη, άφησε με να έρθω μαζί σου»
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη, που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.

Το Μίσος έριχνε άγριες ματιές στην Αγάπη και η Ειρωνεία μισογελούσε και της μόρφαζε, ενώ συνέχιζαν να κάνουν βόλτες με μια γρήγορη θαλαμηγό, απολαμβάνοντας το θέαμα: το νησί βούλιαζε κι η αγάπη μόνη στ’ ακρογιάλι…

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:
«Αγάπη, έλα εδώ. Θα σε πάρω εγώ μαζί μου».
Ήταν ένας ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε.
Όταν έφτασαν ασφαλείς στην στεριά, ο κύριος την άφησε στο πανέμορφο «λιμανάκι της αγκάλης» και συνέχισε αργά και σίγουρα το δρόμο του.
Η Αγάπη ένοιωσε γεμάτη ευγνωμοσύνη για τον άγνωστο αλλά ήταν τόση η ταραχή της, που ξέχασε να τον ρωτήσει το όνομά του.

Γνωρίζοντας πόσα του χρωστούσε, που τη βοήθησε, ρώτησε τη Γνώση :
« Γνώση, ποιος με βοήθησε;»
« Ο Χρόνος», της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
« Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

Δεν άκουσες ποτέ τα λόγια μου…..
ίσως φταίω εγώ που στα ψιθύρισα!!!!!!
Δεν ήρθες ποτέ στα όνειρά μου….
ίσως φταίω εγώ που ξαγρύπνησα!!!!!
Δεν είδες ποτέ τα δάκρυα μου????
ίσως φταίω εγώ που τα έκρυψα…….
Στα μάτια μου όμως δε διάβασες τίποτα???????.

Καποτε ο γιος του φεγγαριου αγαπησε την κορη του ηλιου..
δεν μπορουσαν να βρεθουν ποτε γιατι ο ενας ζουσε στη νυχτα και ο αλλος στη μερα..
Η μοναδικη ωρα συναντησης τους ηταν η ωρα που ξημερωνε ..Η ΑΥΓΗ…
εκει μπορουσαν για λιγο να αγγιξει ο ενας τον αλλο…για λιγα λεπτα..μετα παλι χανονταν περιμενοντας την επομενη αυγη…
Αυτο ειναι αγαπη …η προσμονη ενος λεπτου ..το αγγιγμα μιας μοναδικης στιγμης που ομοια της δε θα υπαρχει ποτε……..ολα τα αλλα δεν εχουν σημασια……..

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ..

Ετρεχε ανέμελα στοαπέραντο λιβάδι της αγάπης…
λουλούδια άνθιζαν γύρω της..
κάθε φορά που η σκέψη της ταξίδευε κοντά του..
Ο αέρας γέμιζε νότες και μουσικές..
έτσι ακουγόταν κάθε του λέξη στ’αυτιά της..
Το φεγγάρι τις νύχτες υποκλινόταν στο μεγαλείο της αγάπης..
τ’αστέρια γέμιζαν με χρυσόσκονη τη νύχτα κι όλα ήταν μαγικά..
Ποιήματα ρομαντικά απήγειλλαν οι μούσες…
κι οι δυό τους χορεύανε χορούς αγάπης πάνω σε βελούδινα ροδοπέταλα..
ΟΜΟΡΦΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ…ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ…
Όμως μια μικρή νεραιδούλα βλέποντας την ομορφιά που βγάζει η αγάπη
ψιχάλες ζήλειας άγγιξαν τα μαγικά φτερά της..το πρόσωπό της έσφιξε..
το χαμόγελό της χάθηκε..
»θέλω κι εγώ να χορέψω κάτω από το φέγγαρι με αυτό το παλληκάρι»
»αφού εγώ του’δωσα χάρες να’χει στο χορό..και κάποτε χόρευε μόνο μαζί μου»
Ακουσε η κοπέλλα το μονόλογο της νεραιδούλας και της ψιθύρισε:
Εσένα πάντα δικός σου θα είναι ..ΦΙΛΙΑΣ ΑΓΑΠΗ σου πρόσφερε πολύτιμη..
φτερά να’χεις στη νεραιδένια σου τη ράχη..
ώρες σου χάρισε ΠΑΡΕΑ ΑΛΗΘΙΝΗ…μοναξιά να μη νιώθεις..
Μη ζηλεύεις νεραιδένια μου…
Εγώ μονο στου ονείρου το παραμύθι τον συναντώ..
και τις στιγμές ρουφάω..να μου κρατούν συντροφιά,τις απέραντες ώρες μοναξιάς..
έιπε κι έφυγε η κοπέλλα να συνεχίσει να χορεύει με τον καλό της..
Δεν ξέρω αν η νεραιδούλα κατάλαβε..
πως αυτή απολάμβανε ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ…με όμορφες στιγμες ευτυχίας..
και η κοπέλλα ζούσε ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ..ΜΕ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΤΟΝ ΠΟΝΟ..!!

Αν αγαπάς κάποιοιον τον αφήνεις να ζήσει όπως θέλει…
Είτε μαζί σου είτε χώρια σου… Το μόνο που έχει σημασία είναι να είναι ευτυχισμένος… όπου κι αν είναι με όποιον κι αν είναι…
Μη δακρύσεις όταν κάποιος που αγαπάς φύγει με τη θέληση του… Να δακρύσεις όταν μένει μαζί σου και ξέρεις πως είναι δυστυχισμένος…
Άστον να φύγει.. Αν γυρίσει είναι δικός σου.. Αν όχι δεν ήταν ΠΟΤΈ….
Άν αγαπάς κάποιον τον δέχεσαι έτσι όπως είναι.. Με τα καλά και τα άσχημα… δεν προσπαθείς να τον αλλάξεις.. γιατί το μόνο που καταφέρνεις είναι να τον διώξεις…
Η αγάπη δεν περιγράφεται με λόγια… αλλά με πράξεις…
Αγάπη… μια τόσο μικρή λέξη… μα και τόσο μεγάλη…
Τα λόγια είναι περιττά για την περιγραφή της αγάπης….
Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΑΙ ΘΥΣΙΑ..!!!

Δεν αγοράζεται η αγάπη!
Ένας αγρότης κάποτε πουλούσε κουταβάκια..
Έφτιαξε μια πινακίδα κι όπως έβαζε το τελευταίο καρφί αισθάνθηκε κάποιον να του τραβά το μανίκι…
Γύρισε και είδε ένα μικρό αγόρι. «Κύριε, θέλω να αγοράσω ένα κουταβάκι.» Είπε το αγόρι. Ο αγρότης σκέφτηκε λίγο και απάντησε. «Ξέρεις, αυτά τα κουταβάκια είναι απο πολύ σπουδαίους γονείς και στοιχίζουν πολλά χρήματα.
Το αγόρι χαμήλωσε το κεφάλι για ένα λεπτό. Μετά έβγαλε απο την τσέπη του μερικά κέρματα, τα έδωσε στον αγρότη και ρώτησε:»Έχω αυτά τα χρήματα, φτάνουν για να πάρω το κουταβάκια;» Ο αγρότης δε μίλησε. Ξαφνικά το αγόρι είδε μια γούνινη μπαλίτσα να έρχεται μπρος το μέρος τους ακολουθώντας με μεγάλη δυσκολία τα άλλα κουταβάκια που ήταν πιο μπροστά απ’αυτό. Σέρνονταν και αγωνίζονταν για να τα φτάσει. «Αυτό θέλω.» Είπε το αγόρι…
«Μα δε μπορείς να το πάρεις αυτό» Είπε ο αγρότης.»Δε θα μπορέσει ποτέ να τρέξει και να παίξει όπως τα άλλα κουταβάκια δεν το βλέπεις;;;
» Το αγόρι έσκυψε και σήκωσε το μπατζάκι του παντελονιού του αποκαλύπτοντας δυο ατσάλινες λάμες να συγκρατούν το πόδι του και να καταλήγουν σ’ένα ειδικό παπούτσι. «Βλέπετε κύριε, ούτε κι εγώ μπορώ να τρέξω καλά και θα χρειαστεί στη ζωή του κάποιον να τον καταλαβαίνει.
» Ο αγρότης τότε με δάκρυα στα μάτια έσκυψε, πήρε το κουτάβι και το απόθεσε στην αγκαλιά του αγοριού…
«Πόσο κάνει;» Ρώτησε ο μικρός….
«Τίποτα δεν κάνει» Είπε ο αγρότης.
«Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ ΠΑΛΙΚΑΡΙ ΜΟΥ»……♥

Αγάπη θα πει να σε νοιάζει μονάχα η ευτυχία του άλλου! Και τότε μπορεί να δώσεις και τη ζωή σου για κείνον! Βάζεις το κορμί το δικό σου μπροστά του, για να χτυπήσει εσένα εκείνο το άσπρο αμάξι! Παίρνεις το τσιγάρο από τα χείλη του και το πετάς μακριά, τόσο που να μην μπορεί να τον βλάψει! Και όταν είναι τρομαγμένος, τον κρύβεις στην αγκαλιά σου, του χαϊδεύεις τα μαλλιά και τον κρατάς σφιχτά από το χέρι σαν να είναι το μικρό παιδί που πρέπει να προστατεύσεις! Και όταν εκείνος γελά, εσένα τίποτα δεν μπορεί να σε πληγώσει! Η ευτυχία του είναι η ελπίδα και η ζωή! Τότε όλα μοιάζουν σαν έναν ήλιο που μόλις ανέτειλε, σαν ένα μωρό που γελά όταν ακούει να του ψιθυρίζουν «Σ’ αγαπώ»!!

Advertisements

Responses

  1. μαπινω στην διαδικασια να μπω σ αυτο το μπλοκ να εκφρασω σκεψεις και να νοιωσω οτι καποιος εκει εξω ειναι διπλα στην παρεα…ευχαριστω
    faraway

    • καλημερα σου Μαρία καλωσήρθες λοιπόν:) και ελπίζω όντως να είναι κάποιος εκεί:) παρακαλώ!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: