Αναρτήθηκε από: Ωκεανός.... | Δεκέμβριος 7, 2012

Τα δάκρυα ενός αγγέλου… (Α’ μέρος)

sun windowΈνα πρωινό ηλιόλουστο, αντίθετο με το προηγούμενο βράδυ, που ακόμα οι βροντές από την μανιώδη βροχή, που έπεφτε ακατάπαυστα  και είχε κλείσει κάθε σκέψη, μαζί με την ομορφιά του ήλιου, μακριά από τις καρδιές τον ανθρώπων και τις κρατούσε και αυτές παγωμένες. Εκείνο το πρωινό λοιπόν, η ξανθομαλλούσα Αυγή, χάραξε το ποιο γλυκό χαμόγελο στα χείλη της, σαν είδε από το παράθυρο της να λαμπυρίζουν δυο σταγόνες βροχής, στο βρεγμένο ακόμα χώμα και να παιχνιδίζουν μ΄ όλα τα χρώματα της ίριδας, σαν ξημέρωναν γλυκά οι πρώτες αχτίδες του φρεσκοβαμμένου ήλιου.

Αλήθεια… όποιος έβλεπε εκείνη την στιγμή την εικόνα της, δυσκολευόταν να καταλάβει ποιο ήταν ποιο όμορφο από τα δυο.Το χαμόγελο ή οι στάλες; Ένας συνωμότης γλυκός κελαηδισμός, από το καναρίνι του γείτονα της, ο οποίος μόλις είχε ξεκινήσει σαν την είδε να ξεπροβάλει από το παράθυρο της, μαρτυρούσε για το πρώτο. Δεν τον είχε δει ποτέ της αλήθεια και πάντα αναρωτιόταν ποιος άραγε να έμενε εκεί;

Συνέχισε να είναι το ίδιο ευδιάθετη σαν κάτι να της έλεγε, πώς τη σημερινή μέρα θα γινόταν κάτι σημαντικό. Μα δεν έδωσε ιδιαίτερη προσοχή, συνέχισε ανέμελη να φτιάχνει τον καφέ της στην χόβολη, καθώς έβλεπε τον ήλιο πλέον να ξεπροβάλει τρανός και να της ζεσταίνει τα κοκάλα, μαζί με την ψυχή. Γύρισε και τον κοίταξε σαν να θελε να τον ρωτήσει αν έπρεπε να ελπίζει. Μα  ο φόβος της καρδιάς της, δεν της άφηνε περιθώρια στην σκέψη, ώστε να παραδώσει τα κλειδιά της και να ανοίξει στην ελπίδα. Έτσι αρκέστηκε στο να χαμηλώσει το βλέμμα και να πάψει να αναρωτιέται, στριφογυρίζοντας αμήχανα το κουταλάκι στον καφέ της, που ήταν ήδη έτοιμος. Τον έβαλε αργά, σε μια όμορφη επίχρυση πορσελάνινη φλυτζάνα και αρκέστηκε στο να χαθεί στο υπέροχο άρωμα του, σαν έφτανε στα χείλη της, λίγο πριν νιώσει την ζεστασιά του, παρέα μ΄ ένα τσιγάρο το ποιο γλυκό και ξένοιαστο της μέρας. Κάθε φορά που έδιωχνε τον καπνό μακριά άθελα της έδιωχνε κ τις σκέψεις της μαζί.

Δεν ήθελε πολλά μα είχε πάρει ακόμα λιγότερα από την ζωή της. Μια ζωή γεμάτη πληγές σκέφτηκε, καθώς άθελα της κοίταξε το ράγισμα επάνω στο φλιτζάνι. Βρίσκονταν από την άλλη πλευρά από εκεί όπου έπινε εκείνη, όπως κάθε φορά.  Μα αν δεν γινόταν χίλια κομμάτια, δε θα την πέταγε ποτέ. Ήταν δεμένη μ΄ αυτήν την φλυτζάνα. Ήταν της γιαγιάς της. Εκεί της κέρασε καφέ για πρώτη φορά, όταν ήταν ακόμα κοπελίτσα. Θυμάται ακόμα, πώς της έπλεκε κοτσίδες τα μαλλιά της σαν ήταν παιδί και γκρίνιαζε, γιατί ποτέ της δεν της άρεσαν οι κοτσίδες. Ήθελε να είναι ανέμελη πάντα, μα δεν χάλαγε ποτέ το χατίρι στην γιαγιά της. Της είχε αδυναμία πάντα και ας μην είχαν το ίδιο όνομα. Θυμάται τους ομηρικούς καυγάδες που έδινε κάθε φορά με την μητέρα της, παίρνοντας το μέρος της γιαγιάς της. Εκείνη σαν ποιο παλιά γυναίκα, δεν της χάλαγε το χατίρι και εκείνη με το ίδιο όμορφο χαμόγελο σαν και τώρα. Συνέχιζε να της κοιτάζει, με τα μικρά αστεράκια της, που ξεχειλίζανε από αγάπη.

Η μητέρα της, κατανοώντας το δέσιμο μεταξύ τους την έπιανε ένα γλυκό, μυρωδάτο παράπονο. Μα έφευγε γρήγορα από την σκέψη της, σαν σύννεφο πρωινό, λίγο πριν γλυκάνει η αυγή. Έτσι έλεγαν την μονάκριβη κόρη της. Αναρωτιόταν πάντα, γιατί ποτέ της δεν μπόρεσε να κάνει άλλο παιδί. Ποια σκλάβα μοίρα της είχε χτυπήσει την πόρτα, με το ποιο άσχημο τρόπο και δεν την ρώτησε καν αν ήθελε να της ανοίξει να μπει; Τα λάτρευε τα παιδιά, μπορούσε να δώσει τα πάντα ακόμα και την ζωή της την ίδια, για να μπορούσε να ξαναγεννήσει. Οι γιατροί όμως ήταν απόλυτοι στην απάντηση τους. Δεν θα μπορούσε να ξαναγίνει μάνα ποτέ….

Ο ήχος του κουδουνίσματος του τηλεφώνου της Αυγής, μόλις διέκοψε αυτές τις γλυκόπικρες θυμισιές και την επανέφερε στην πραγματικότητα. Άφησε με ευλάβεια το φλιτζάνι στο τραπέζι. Με πολύ προσοχή και απάντησε.

– Παρακαλώ;

– Η Χρυσάνθη είμαι!

– Αχ Χρυσάνθη μου!  χαθήκαμε τι  κάνεις;

– Καλά είμαι φιλενάδα μου, τώρα καλά. Εσύ τα νέα σου; Όλα καλά;

– Καλά και εγώ.

– Μπράβο! πολύ χαίρομαι που σε άφησε ανεπηρέαστη ο χρόνος της μητέρας σου. Είχατε κόσμο; Χίλια συγνώμη φιλενάδα δεν μπόρεσα να έρθω. Αλλά έπρεπε οπωσδήποτε να παραβρεθώ στον γάμο του Κωστή από το χωριό. Είχαμε μεγαλώσει μαζί από παιδιά και καταλαβαίνεις…

– Αχ βρε Χρυσάνθη μου! Όπως πάντα να τρέχεις για όλους μας και να μας σκέφτεσαι όλους, Είχαμε κόσμο ναι, αλλά όχι όπως στην κηδεία της και λογικό αλλά ξέρεις, άντε μάζεψε την γιαγιά μου!!

– Ναι φιλενάδα μου, ναι ξέρω, καταλαβαίνω. Λοιπόν άστα αυτά τώρα και ετοιμάσου! Θα περάσω σε λίγο να σε πάρω να πάμε για καφέ να τα πούμε από κοντά. Σε πεθύμησα!

– Και εγώ σε πεθύμησα φιλενάδα. Μα να σου πω την αμαρτία μου βαριέμαι τώρα να ντυθώ και εξάλλου έχω να προβάρω κάποια τραγούδια, που προσπαθώ να βγάλω εδώ και μέρες. Για να τα τραγουδήσουν τα παιδία, στην σχολική γιορτή που έχουν σε δέκα μέρες.

– Α!!!! όλα και όλα φιλενάδα θα μαλώσουμε! Γύρισα στην Αθήνα από χτες και όλο αναβάλεις να βρεθούμε. Τι έγινε; Σε πείραξε κάτι από μένα; Αν είναι θέλω να το ξέρω, εμείς οι δυο πάντα μιλάγαμε με αλήθειες.

– αχ! Όχι πεισματάρα και εσύ σαν και εμένα. Όχι δεν έχω τίποτα με εσένα. Με εμένα τα έχω, αλλά καλά για να μη νομίζεις πέρνα σε μισή ώρα να με πάρεις από το σπίτι εντάξει;

– Εντάξει έκλεισε και θα μου πεις από κοντά τι σε βασανίζει. Δε γλιτώνεις από εμένα τόσο εύκολα όπως ξέρεις είμαι πεισματάρα είπαμε!

– Χαχαχαχα, καλά τα λέμε!

– Χαχαχαχα, εντάξει σε μισή ώρα λοιπόν φιλιά!

0f001a29-5c4d-4813-891c-0593065fef47_1

Το νεόκτιστο καφέ που βρίσκονταν οι δυο φίλες μισή ώρα μετά, ήταν στους πρόποδες της Ακρόπολης και είχε μαγευτική θέα εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό όπως έλπιζαν. Οι δυο φίλες εκτός από τα όσα είχαν να διηγηθούν, έμελλε να συναντούσαν έναν άγνωστο γνωστό τους. Καθώς η Αυγή άκουγε υπομονετικά σχεδόν την φλυαρία της φιλενάδας της από το ταξίδι της στο χωριό, το βλέμμα της ασυναίσθητα άρχισε να ψάχνει τριγύρω για οτιδήποτε ποιο ενδιαφέρον από τα κουτσομπολιά της φιλενάδας της. Τότε λοιπόν, το βλέμμα της μαγνητίστηκε από έναν άντρα γύρω στα τριανταπέντε χρονών ελαφρός αξύριστος και αρκετά γοητευτικός , ο οποίος βρίσκονταν δυο τρία τραπέζια παραδίπλα τους.

Αυτό που της είχε κάνει εντύπωση ήταν οι στοίβες τσαλακωμένων χαρτιών δίπλα του ακριβώς. Καθώς επίσης κ ο τρόπος με τον οποίο έγραφε. Ακατάπαυστα με συνεχόμενη ροή στο χαρτί, δίχως να σηκώνει το κεφάλι του στιγμή,  λες και έπρεπε να προλάβει να παραδώσει σύντομα κάποιο διαγώνισμα στη σχολή του. Ό νους της ταξίδεψε πήγε πολύ πίσω στα δικά της εφηβικά χρόνια. Ώσπου εκεί συνειδητοποίησε, ότι  με κάποιον παρόμοιο τρόπο, είχε γνωρίσει τον έρωτα της ζωής της , όπου  έμελλε να παντρευτεί λίγο αργότερα και επί είκοσι χρόνια ήταν μαζί. Έτσι και εκείνος τότε έγραφε συνεχόμενα στο χαρτί δίχως να σηκώνει κεφάλι. Το βλέμμα της συνέχισε ναι ‘ναι καρφωμένο  πάνω στον άγνωστο άντρα για ώρα και ο νους της συνέχιζε να ταξιδεύει εκεί το παρελθόν  με μια γλυκιά νότα μελαγχολίας. Πέρασε από όμορφα χρόνια, ήταν νέα  ανέμελη τότε, φτάνοντας και στο μετά. Στην πρώτη της εγκυμοσύνη  όπου απέκτησε το πρώτο της παιδί τον Νικόλα και καθώς ο νους της συνέχιζε να ταξιδεύει στην δεύτερη της εγκυμοσύνη. Την Μαργαρίτα της, όνομα και πράγμα. Αυτό το κορίτσι είχε κληρονομήσει όλες τις χάρες της μητέρας της. Μα κυρίως το ποιο μεγάλο δώρο που είχε κληρονομήσει, ήταν η ψυχή της…

Φρέσκια σαν λουλούδι, μα συνάμα; Πανέμορφη όπως ακριβώς και το λουλούδι  που είχε πάρει το όνομα της. Ποτέ κανένας άνθρωπος δεν το προσέχει παρά μόνο όταν θέλουνε να μάθουν για την αγάπη. Τότε μόνο όταν κάποιος θα ξεκινούσε να μαδήσει μια μαργαρίτα, κάνοντας ευχές μέσα του,  παρακαλώντας να τελειώσει η μαργαρίτα στο… Μ’ αγαπάει.. margaritaFlower

Ίσως το ποιο παρεξηγημένο, πανέμορφο λουλούδι που το θυμούνται μόνο όταν το έχουν ανάγκη. Μα σαν δε το ‘χουν ανάγκη το προσπερνάνε γοργά και όμως.. τους μιλάει για ότι σπουδαιότερο στην ζωή, την αγάπη. Έτσι για αυτόν ακριβώς τον λόγο η μητέρα της, ήθελε να την αλλάξει, όσο μπορούσε βέβαια, ώστε να μην δίνει απλόχερα την καρδιά της στους ανθρώπους δίχως να περιμένει για αντάλλαγμα, ακριβώς όπως έκανε και η ίδια στην ζωή της όταν ήταν νέα. Αθόρυβα και… Άοσμα… σαν την μαργαρίτα. Μάταια το προσπαθούσε όμως, ήξερε βαθιά μέσα της πώς η μικρή Μαργαρίτα της. Θα ακολουθούσε τον δρόμο της καρδιάς της στην ζωή, όπως ακριβώς είχε κάνει και η ίδια. Το γλυκό ταξίδι της στο μακρινό παρελθών διακόπηκε απότομα, από την έντονη πλέον φωνή της φιλενάδας της. Το βλέμμα της Χρυσάνθης ακολούθησε αυτό της φιλενάδας της και γύρισε και εκείνη και κοίταξε τον άντρα στο ποιο εκεί τραπέζι.

– Αυγή;!!!! Καλέ; Πού ταξιδεύεις τόση ώρα; Μάλιστα… σου γυάλισε το τεκνό φιλενάδα; Χαχαχα.

Τότε κατάφερε και η Αυγή να ξεκολλήσει το μυαλό της από το παρελθών και γυρνώντας πλέον στην φίλη της απάντησε.

 – Έλα Χρυσάνθη μου. Πάς καλά βρε φιλενάδα; Τόσα χρόνια δεν με ξέρεις; Τώρα θα με μάθεις; Υπήρχε ποτέ περίπτωση να κοιτάξω άλλον άντρα; ’όχι να κοιτάξω μάλλον να σκεφτώ καν να κοιτάξω;!!!

Χαχαχα όχι! Αυγή μου, ευτυχώς σε ξέρω αρκετά καλά ώστε να πω πως αλλαξοπίστησες τώρα στα σαράντα σου!!! Πατημένα!!! 

– Χαχαχαχα

– Χαχαχαχα

Γελάσανε δυνατά και οι δυο τους μα.. αμέσως μετά γυρνώντας το βλέμμα της πάλι σε εκείνον. Έγινε το αναπάντεχο. Την μαγνήτισε για πρώτη και πιθανών τελευταία φορά,  όπως ήλπιζε, το βλέμμα και εκείνου. Τι μάτια ήταν αυτά; Πανέμορφα; Θλιμμένα; Γελαστά; Ούτε και η ίδια μπορούσε να καταλάβει. Μα κυρίως δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν αυτό που την έκανε να μην μπορεί να πάρει τα μάτια της από πάνω του. Μια ανεξήγητη έλξη προς αυτά της κρατούσε το βλέμμα εκεί, παρόλο που ξέροντας τον εαυτό της καλά έπρεπε ήδη! Να μην έχει ξανακοιτάξει καν εκεί!! Μα και εκείνος ένιωσε το ίδιο περίεργα κοιτώντας την κατάματα. Ένιωσε οικεία, γαλήνια, ζεστά. Ένιωθε σαν κάτι, κάποιος εκείνη την στιγμή να ένωνε τα βλέμματα τους και τότε έγινε κάτι το αναπάντεχο για αυτόν όμως. Άρχισε να διαβάζει μέσα στα μάτια της και μέσα σε ελάχιστες στιγμές, κατάφερε να καταλάβει τόσα, όσα  η ίδια η φίλη της που στεκόταν δίπλα της δεν είχε νιώσει ποτέ τόσα χρόνια. Συνέχισε να διαβάζει λοιπόν μη θέλοντας να βρει ποτέ το..   τέλος

Συνεχίζεται….

Advertisements

Responses

  1. agaphte okeane:) ta logia liga thatane………polu zzwnatnh perhgrafh pou aghizei:)….


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: